วันจันทร์ที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 11 - เยาะเย้ย ตนเอง


       " ร้อยฝ่ามือต่อเนื่อง ทักษะระดับ 1 ขั้นสุดท้าย!!!


เสียงร้องทั้งห้อง ออกมาด้วยด้วยความประหลาดใจเห็นได้ขัดว่า ชูเซินได้ใช้ทักษะจู่โจมอย่างเต็มที่


แม้ว่าร้อยฝ่ามือต่อเนื่อง แม้จะเป็นแค่ ทักษะระดับ 1 ถ้าทำความเข้าใจถึงขั้นสุดท้าย มันจะมีพลังอย่างมาก


แม้แต่พวกเขาที่อยู่ในระดับเดียวกัน ถ้าเลือกทักษะไม่เหมาะกับพลังมันจะต่อต้านกัน ทุกคนต่างคิดว่า ชูเฟิงต้องแพ้อย่างแน่นอน



ชูเยว่ ขมวดคิ้วและเดินไปข้างหน้า 2 ก้าว เทอต้องการรที่จะหยุดชูเซิน



" ชูเยว่ เจ้าเป็นคนดูไม่สามารถเข้าไปยุ่ง เจ้าก็รู้กฏใช่ไม๊ ? "


ในตอนนั้น เทอได้ยินเสียงข้างๆหูของเทอ เทอมองไปรอบๆเหนชูเซินยิ้ม มาที่ตัวเทอ


ซูเยว่ รู้ว่า สถานการณ์ไม่ค่อยดี ตั้งแต่ที่เทอถูกชูเฉิงจับตามอง


ยังไงก็ตาม เพราะนั้นหมายความว่าเทอไม่สามารถเข้าไปช่วยชูเฟิงได้ มันทำให้เทอรู้สึกวิตกกังวลมากขึ้น


* ปั้งง * . . .

การปล่อยหมัดของชูเซิน ชนกับอากาศเหมือนจะเอาชีวิต ชูเฟง เลยนำพลังกั้นไว้บนอากาศเพื่อที่จะโจมตี



ขูเฟิงรู้สึกว่าหมัดของ ชูเซินไม่ธรรมดา เขาไม่ได้ยั้งมือแม้แต่นิดเดียว แสดงว่าเขาต้องการชีวิต ชูเฟิง


แต่ ชูเฟิงไม่ได้มีความรุ้สึกว่ากลัว เขายังคงยืนนิ่ง เขาไม่คิดจะหลบหรือหนี เค้าตั้งสมาธิเพื่อรอการโจมตี


" เจ้า โง่ชูเฟิง ? ทำไมเขาถึงไม่หลบ ?


" เค้าคงคิดจะหลบแหละ  แต่ตอบสนองไม่ทัน "


"คงจะเป็นแบบนั้นล่ะ ขยะที่อยู่ฝ่ายนอก 5 ปี"


เมื่อเข้าเห็นว่า ชูเฟิงไม่ได้หลบ เขายังคงนึกว่า ชูเฟิงกลัวจนขยับตัวไม่่ได้ หน้าของชูเซินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะจะได้เห็นชูเฟิงพ่ายแพ้


* วู้วว *


ขณะที่ชูเซิน เข้าใกล้กับ ชูเฟิง เขาก็เหวี่ยงแขนออกมา ทันใดนั้นพลังในร่างกายของเขาก็ระเบิด


จู่ๆ ชูเซินก็ตกตะลึง เมื่อเขาให้พลังของชูเฟิง ที่เต็มไปด้วย จิตสังหาร


* ฟ้าววว* .


ชูเซินทำน่าเหมือนกำลังจะตาย ชูเฟิงเหวี่ยงฝ่ามือออกมา ด้วยความเร็วที่แทบจะไม่มีใครมองเหน เหวี่ยงเข้าหน้าอกของชูเซิน


* ตู้มมม * พลังวิญญาณเขาก็หายไป ชูเซินรู้สึกว่าเลือดกำลังจะออกภายในตัวเขา เขาร้องด้วยมาด้วยความเจ็บปวดแล้วกุมมือไปที่หน้าออก


* โอ้ยยยย * ตอนนั้นเค้าไม่สามารถทำอะไรได้ ชูเฟิงจึงส่งพลังวิญญาณของเขาใส่ ชูเซิน


" ง๊ากก!! ชูเซินร้องได้เสียงดังทั่วห้อง ขาของเขาทรุดลง คุกเข่าอยู่ต่อหน้า ชูเฟิง แล้วล้มลงบนพื้นโดยไม่เหลือศักดิ์ศรีใดๆ


" นี่ . . . . . . . "


เมื่อเห็นฉากนี้  ทุกคนต่างอ้าปากค้าง พวกเขาไม่เคยคิดว่า ชูเฟิง จะระเบิดพลังออกมา!!!


พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ที่ ชูเฟิง ถึงทำได้ขนาดนี้ เพียงหนึ่งฝ่ามือ เขาก็เกือบจะฆ่าชูเจินได้


" พลังเจ้าอยู่ ระดับ 4 ห้วงวิญญาณ ? " ตอนนั้น ชูเว่ยก็ส่งเสียงถาม ตาของเขาจ้องมาที่ ชูเฟิง พวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ


" อะไร ? ระดับ 4 ห้วงวิญญาณ ?


กับคำพูดพวกนั้น ทุกคนก็เข้าใจ ว่าพลังที่เอาชนะ ระดับ 3 ห่้วงวิญญาณ โดยไม่ได้ใช้ทักษะวิชาการต่อสู้ พวกเขาจะต้องมีพลังวิญญาณในระดับ 4 ห้วงวิญญาณ


ยังไงก็ตาม การที่จะก้าวไปสู่ " ระดับ 4 ห้วงวิญญาณ " คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ทุกคนก็เริ่มรู้จักความสามารถของชูเฟิง ไม่ใข่แค่คนอื่นๆ แม้แต่ ชูเยว่ ตาของเธอเบิกกว่าง เธอค่อยๆปิดปาก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแปลกใจ


ชูเฟิงไม่ได้สนใจคนอื่นๆ เขาเดินตรงไปที่โต๊ะ เขาหยิบ หญ้าวิญญาณฯ และเดินไปที่ประตู


" หยุดอยู่ตรงนั้น นี้เป็นการต่อสู้ระหว่างคนในตะกูล แต่เจ้ากับทำร้ายเค้าขนาดนี้ จิตใจของเจ้าทำด้วยอะไร ? ในตอนนั้นมีใครบางคนตะโกนออกมา "


เมื่อมองไป ชู เฉิง เขากำลังแบกชูเซินขึ้น หน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเขาไม่สามารถทนได้ที่ใครทำร้ายน้องของเขา 


"อะไร ? ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้าเป็นคนในตะกูล ข้าไม่ได้เป็นคนพูดมัน  " ชูเฟิงยิ้มเบาๆ และพูดว่า หากได้รับบาดเจ็บอย่าได้ว่ากัน มือเท้าไม่มีดวงตา ตอนนี้เจ้ากลับมาเป็นคนโวยวาย ? หรือเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะไม่บาดเจ็บ ?  



" ข้าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายน้องข้า เห็นได้ชัดว่าเจ้าจงใจตีเค้าอย่างหนัก" ชู เฉินกัดฟันด้วยความเจ็บปวด ทันดันนั้นเสียงก็ดังขึ้น เจ้าก็เห็นว่าเขาสู้เจ้าไม่ได้เเล้ว แต่ เจ้ายังระดมพลังวิญญาณใส่เขา เห็นได้ชัดว่าเจ้าจงใจ และต้องการที่จะฉีกหน้าเขาต่อผู้คน



เมื่อได้ยิน ชูเฟิงยิ้มขึ้นมาทันที " ข้าปล่อยพลังระดับ 4 ห้วงวิญญาณไม่ได้ใช้พลังอะไรมากมาย "



" ก่อนหน้านี้ ทักษะของเขาดูแกร่ง ปกติแล้ว เขาไม่ควรไม่มาท ส่วนข้านั้นรวบรวมพลังเพื่อรับการโจมตี



" ใครจะไปคิดว่าเค้าจะอ่อนเอขนาดนั้น เพียงแค่การโจมตีเพียงครั้งเดียว ก็ลงไปนอนและ ข้ารู้สึกผิดหวังกับพวกเจ้าจิงๆ



" เจ้าาา . . . . . . . " หลังจากได้ยินชูเฟิงพูด ใบหน้าของชูเซินก็ขาวซีด เสียงความโกรธออกมาจากทางหายใจ แทบจะกระอักเอาตับมาข้างนอก



ไม่เพียงแค่แพ้คนที่พวกเจ้าเรียกว่า "ขยะ " แต่เขายังถูกเยาะเย้ยต่อหน้าผู้คน มันเป็นเรื่องยากที่เขาจะทนไหว



แต่หากเขาไม่ยอมรับ เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะกฏพี่เขาเป็นคนสร้างกติกา



" ชู เฟิงอย่าได้ใจไปหน่อย เจ้าคิดว่าในที่นี้ไม่มีคนสามารถเอาชนะเจ้าได้งั้นหรอ เจ้ามันแค่คนนอก 



"โอ้ เจ้าอยากสู้กับข้างั้นสินะ ? ไม่เป็นไร ของเดิมพันเอาเป็นหญ้าวิญญาณ เจ้ากล้า ? ชูเฟิงชี้นิ้วไปที่คนๆนั้น



" เจ้า . . . . . . . "



คนๆ นั้นมีลักษณะคล้ายๆ ชูเซิน เขาเข้ามาโรงเรียนมังกรฟ้าในเวลาเดียวกับ ชูเฟิง ยังไงก็ตาม ความแข็งแกร่งเขายังสู้ชูเซินไม่ได้
.

หากสู้ปกติ เขาคงจะตกลงรับคำท้า แต่หากเอาหญ้ามาเดิมพันแล้วเขาไม่กล้าที่จะเสี่ยง


" มันเกิดอะไรขึ้น ? หากมีใครอยากได้หญ้าวิญญาณ เจ้าสามารถมาเอามันตอนนี้ แค่เจ้าเดิมพันมันด้วยหญ้าวิญญาณของเจ้าหาชนะได้ก็เอาไป



ชูเฟิงมองหน้าของทุกคน แต่ไม่มีใครกล้ามองจ้องตาเขา พวกเขาไม่ได้กัวชูเฟิง เพียงแต่ไม่กล้านำหญ้าวิญญาณมาเดิมพัน เพราะนั้นคือ อนาคตของพวกเค้า



" ชู เฟิง อย่าให้มันมากเกินไป สุดท้ายชูเว่ยก็พูด



" เจ้ามีอะไร? ชูเว่ย เจ้าต้องการหญ้าวิญญาณใช่ไม๊  ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าแก่กว่าข้า 5 ปี หรือป่าว?"



" หากเจ้าไม่กลัวคนพูดว่า เจ้าแกล้งเด็ก ข้าก็ไม่สนใจหรอก ถ้าหากข้าแพ้ ข้าก็จะไม่เสียหน้า ถ้าหากข้าชนะ ข้าก็จะได้รับ. . . ." 



เมื่อได้ยินชูเฟิงพูด ชูเว่ยกำหมัดแน่น แต่เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ



เป็นเพราะ ชูเฟิง พูดได้ถูกต้อง ชูเว่ย ไม่เหมือน ชูเฉิง หรือ ชูเซิน เนื่องจากความแตกต่างของอายุไม่มาก



ยังไงก็ตาม ชูเว่ย เขาโตเป็นผู้ใหญ่ จากอายุของเขาหากแพ้ ชูเฟิง เค้าคงต้องถูกคนอื่นเยาะเย้ย นั้นคือเหตุผลที่เค้าไม่ลงมือ



เห็นได้ชัดว่าคนส่วนใหญ่ ก้มหน้าลง ชูเฟิง ก็ส่งเสียงหัวเราะ เขาดูเหมือนมีความสุข แต่่ก่อนที่เขาจะกลับเขาหันไปรอบๆและพูด



" ข้าจะมอบคำ2คำให้ทุกคนที่นี้ ก่อนข้าจะไป อย่างแรกคือ พวกเจ้าคิดว่าจะไม่แพ้ อย่างที่ 2 พวกเจ้า กำลัง เยาะเย้ย ตัวเอง " สำหรับคำที่ทิ้งไว้เบื้องหลังพวกเขา ทั้งหมดสามารถจะเข้าใจมันหรือไม่ จากนั้นชูเฟิงก็เปิดประตูออก และเดินจากไป 


ตอนนั้น บรรยากาศในห้องอึดอัดอย่างมาก เดิมที พวกเขาตั้งใจจะทำให้ ชูเฟิงขายหน้า แต่ตอนนี้พวกเขาโดน ชูเฟิง ทำให้ขายหน้าแทน พวกเขารู้สึกเหมือนว่า  ไม่มีน่าจะไปพบคนภายนอก


แต่สิ่งที่รับไม่ได้ของพวกเขาก็คือ ความแข็งแกร่งของ ชูเฟิง ตอนแรกพวกเขาคิดว่า ชูเฟิงเป็นแค่ขยะ ของตะกูล ชู แต่ตอนนี้ ชูฟงกลับไปถึงระดับ 4 ห้วงวิญญาณก่อนคนอื่นหลายๆคน มันทำให้พวกเขารู้สึกอับอาย



โปรดติดตามตอนนต่อไป.....