วันจันทร์ที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 12 - โหดเหี้ยม อำมหิต

" ชูเยว่ เจ้ามายืนทำไรตรงนี้? " ชู เฟิงถาม .




ชูเยว่ วิ่งเข้าไปหา ชูเฟิงทันที เธอเอามือของเธอไปเเตะไปที่หน้าอกของ ชูเฟิง และ กล่าวอย่างมีความสุข




" ข้าดีใจที่เจ้าปลอดภัย ทำไมเจ้าถึงไปอยู่ภายนอก ตั้งนานล่ะ ทั้งๆ ที่เจ้า มีฝีมือมากขนาดนี้ "




ชูเฟิงส่ายหัว " ชูเยว่ ถ้าข้าไม่ได้เจ้าช่วยในวันนั้นข้าคงไม่มาถึงขึ้นนี้ การ ประชุมของพันธมิตรชู ดูเหมือนว่าจะไม่ราบรื่นสินะ"




" เจ้าไม่ต้องห่วง พวกเขาสมควรได้รับบทเรียนเช่นนี้ พวกเขาจะได้เลิกรังแกเจ้า"




" ใช่แล้ว ชูเฟิง งานล่ายาวิญญาณ วันพรุ่งนี้เจ้าไปด้วยกันไม๊ !!! " การ ล่า นั้นยากมากที่จะทำได้ด้วยตัวคนเดียว "




" เจ้าก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของข้ากับพวกเขาไม่ดีนัก ถึงแม้ข้าจะเข้าร่วมกับพันธมิตร "ชู" พวกเขาก็คงไม่เต็มใจ" ชูเฟิงส่ายหน้า




" เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ปล่อยให้ข้าจัดการเอง เรามาเจอกันใหม่ที่นี่ในวันพรุ่งนี้" ชูเยว่ยื่นแผ่นไม้ให้กับชูเฟิง มีสถานที่การรวมตัวของพันธมิตรในวันพรุ่งนี้บอกเอาไว้




" เจ้าต้องมาให้ได้นะ " ชูเฟิงเหมือนโดนตอกตะปู เค้าไม่อาจที่จะปฏิเสธได้




หลังจากชูเฟิงยอมตกลง ชูเยว่ ดีใจมาก จนกระโดดโลดเต้นกลับมายังที่พัก เธอมีความสุขอย่างยิ่ง เพราะวันนี้เธอได้เห็นความสามารถของ ชูเฟิง




ทุกคนในโลกนี้ ใช้ความแข็งแกร่ง เพื่ออยู่รอด เธอรู้สึกว่าบางที ชูเฟิงอาจจะทำให้คนในตะกูล ยอมรับในตัวของเขาได้




ความหวังของเธอคือการให้ทุกคนในตะกูล ชู  ไม่เลือกปฏิบัติ นั่นเป็นความปรารถนาของเธอ




" ชูเว่ย พวกเจ้ามัน . . . . . " เมื่อมาถึงหน้าตำหนัก ชูเยว่ พบว่าพันธมิตร ชู ทั้งหมดออกไปหมดแล้ว




" หืมม . . " ชูเฉิง และ ชูเซินถลึงตาใส่ ชูเยว่ แล้วกล่าวว่า จะรออะไรอีก




" ชูเยว่ เจ้าคิดจะทำอะไร อย่าให้ข้าต้องพูด เจ้านั้นเข้าข้าง ชูเฟิง มากไปนะ "




" ตอนนี้เจ้าเพียงไม่เห็นพวกเราใน สายตา ชูเฟิงใช้กำลัง นำหญ้าวิญญาณฯ ไป ทั้งยังด่าทิ้งท้ายพวกเรา ทุกคนยังโกรธเค้า เหตุใดเจ้าถึงไปชวนเค้ามา เจ้า.. ? " ชูเว่ย ตำหนิ ชูเยว่ อย่างรุนแรง




" ชูเว่ย นั่นมันเป็นความผิดข้า อย่าได้ไปตำหนิ ชูเฟืง ถึงยังไง ชูเฟิงก็เป็น คนในตะกูลของเรา




" พวกเจ้าก็เห็นความแข็งแกร่งของ ชูเฟิง เแล้วขาไม่ใช่ ขยะ ในสายตาของพวกเจ้าอีกแล้ว นอกจากนี้ พันธมิตร ชู ของเราก็กำลังต้องการกำลังคน ทำไมเขาถึงจะมาไม่ได้ล่ะ "




เมื่อได้ยิน ชูเยว่พูด หน้าของชูเว่ยเปลี่ยนไปทันที เหมือนเขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง . . ดวงตาของเขาก็สั่นไหว ในตอนนั้น เขาก็ถอนหายใจไม่รู้จะทำยังไงกับ ชูเยว่




" ก็ได้ จะทำอะไรก็ตามใจเจ้า "




" ข้าจะให้ชูเฟิงเข้าร่วม "งั้นเจ้าพาเขามาในวันพรุ่งนี้




" เยียม!! เจ้าใจดีที่สุด " ชูเยว่กระโดดด้วยความดีใจ รอยยิ่มของเธอในตอนนั้นวิเศษเป็นอย่างมาก




" ตกลง งั้นเรารีบกลับไปพักผ่อนกันเถอะ " ชูเว่ยส่ายหน้า เดินกลับไปยังที่พักของเขา




" ชูเว่ย เจ้าพักผ่อนให้มากๆนะ " ชูเยว่ยิ้มโบกมือตะโกนใส่ชูเว่ย




การที่ ชูเว่ย ยอมให้ ชูเฟิง เข้าร่วมพันธมิตร ชูู ทำให้ชูเยว่มีความสุขอย่างมาก เธอคาดไม่ถึงเลย แต่สิ่งที่เธอยังไม่ทันเห็นก็คือ รอยยิ่มที่แสนจะชั่วร่ายของชูเว่ย




" พี่ชูเยว่  ชูเฟิง นั้น พยายามปกปิด พลังของตัวเองไว้ ข้าอยู่ลานนอกมาเป็นเวลานาน ข้าไม่เคยได้ยินชื่อของเขามาก่อน นี้เป็นการสอบศิษย์ภายในครั้งแรกของเขา




ในตอนนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา เขานั้นเหมือน กับ ชูเฟิง ที่พึ่งจะเข้ามาเป็นศิษย์ใหม่ และพี่งจะเข้าร่วมพันธมิตร ชู ในวันนี้




" เจ้าว่าไงนะ!!! ชูเฟิง เป็นศิษย์ฝ่ายนอก ข้าสังสัยว่าเป็นเค้าที่ผ่านการทดสอบเป็นคนแรกและได้รับรางวัล" เมื่อชูเยว่ได้ยิน ก็เริ่มตะหนักขึ้นทันที




" พี่ชูเยว่ อย่าได้คิดมาก คนที่ผ่านการทดสอบเป็นคนแรกในปีนี้ อาจไม่ใช่เขา




" ถึงแม้ว่า ชูเฟิง จะแข็งแกร่ง เขาก้ไม่สามารถเทียบกับคนอื่นๆได้ " ชายหนุ่มยิ่มแล้วกล่าว




" นิสัยของเค้าคนนั้นเป็นยังไง ? " ชูเยว่ ซอกแซกถาม




" เขาฆ่าสัตว์ร้ายทั้งหมด 40 ตัว อย่างโหดเหี้ยม หนึ่งในนั้นมี ระดับ 4 หนึ่งตัว  ระดับ 3 เก้าตัว ระดับ 2 อีก 30 ตัว ทั้งหมดถูกฆ่าภายในพริบตา"




อัจฉริยะคนนั้นมาจากฝ่ายนอก ทุกคนต่างเห็นมากับกับตา" ศพของสัตว์ร้าย กองอยู่เต็มพื้น นั่นไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่ง แต่เค้ายังอำมหิตเป็นอย่างมาก




" ก็อย่างที่ข้าเล่ามา " ตอนนั้นใบหน้า ชูเยว่ เต็มไปด้วยความตกใจ




เขาผ่านตำหนักการต่อสู้ ด้วยการทำลายกลไกทั้งหมดภายในห้อง เรื่องนี้น่ากลัวกว่าการฆ่าสัตว์ร้าย อีก




สามารถฆ่าสัตว์ร้าย นั้นก็คิดว่าแข็งแกร่งมากอยู่แล้ว เขาคงต้องมีพลังวิญญาณ อย่างน้อย ระดับ 5 ห้วงวิญญาณ ถึงสามารถทำเช่นนั้นได้




" เขาเป็นใคร ? หลังจากที่ได้ยิน ชูเยว่ก็ยิ่งตกใจ เขาต้องการรู้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร




" อ่านั้นสิ ข้าก็อยากรู้เช่นกัน . . . . . . . "




" แต่น่าเสียดาย เขาตั้งใจปิดบังตัวเอง หลังจากที่เขารับรางวัลเขายังไม่เปิดประตูการทดสอบในถ้ำใต้ดินจึงไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร. . . ." ชายหนุ่มส่ายหน่า




" เขาเป็นคนที่แปลกจริงๆ ความแข็งแกร่งของเขานั้นไม่สามารถเปิดเผยให้คนอื่นรู้ได้เชียวหรอ "




ตอนนั้น ชูเยว่ ยิ่งอยากจะรู้ว่าคนๆนั้น เป็นคนมีนิสัยเป็นยังไง




ที่แน่ๆ เธอรู้ว่าเขาเป็นอัจฉริยะที่เข้ามายังฝ่ายใน




" คงจะไม่ใช่ " จู่ๆ ชูเยว่ ก็รู้สึกตกใจขึ้นมา เธอคิดไปถึงเหตุการณ์ต่างๆที่พึ่งเกิดขึ้น




เมื่อ นึกถึงเหตุการณ์ที่ชูเฉิงและชูเซิน ได้เจอ เธอไม่ได้มุ่งหน้ากลับที่พัก แต่เธอเดินไปทางที่พักของ ชูเฟิง




ชู เยว่ มีลางสังหรว่าน่าจะมีอ่ะไรบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้น เธอรีบมุ่งหน้าไปยังที่พักของ ชูเฟิง อย่างรวดเร็ว




ฝ่ายในนั้นมีขนาดกว้างใหญ่ ระยะห่างที่พักของ ชูเยว่ กับ ชูเฟิงนั้นไกลกันมาก




ยังไงก็ตาม ชูเฟิงไม่ได้ รีบร้อนกลับที่พัก เขาเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงสถานที่รกร้างและหยุดอยู่ตรงนั้น




" พวกเจ้าไม่ต้องทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ ออกมาซะ " ชูเฟิงมองไปยังทางที่มืดสนิท




" เจ้ารู้ได้อย่างไร ดูเหมือนว่าพวกเราจะประเมินเจ้าต่ำไปสินะ " ก่อนพูดจบ ร่างของชายสองคนเดินออกมาจากเงามืด พวกเขาคือ ชูเฉิงและ ชูเซิน




ดูเหมือนสีหน้าของชูเซินจะดีขึ้นแล้ว แต่ความโกรธของเขาไม่ได้ลด
ลงแม้แต่น้อย เขาต้องการที่จะฆ่า ชูเฟิง




" ชูเฟิง ข้าจะให้โอกาสเจ้า ส่งหญ้าวิญญาณทั้งสามมาซะ แล้วคุกเข่าขอชีวิตต่อหน้าข้า บางทีข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า. " ชูเฉิงมองชูเฟิง ด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม




" พวกเจ้าจะทำอะไร จะมาปล้นข้าหรอ ? "




" ถ้าพวกเราจะปล้นเจ้า แล้วเจ้าจะทำไม"




" แต่พวกเจ้ามีความสามารถขนาดนั้นเรอะ"




" ความสามารถงั้นหรอ ? ข้าจะสั่งสอนเจ้า. . . .เอง




ตอนนั้น ร่างกายของ ชูเฉิง มีลมพัดอย่างรุนแรง จนทำให้กุหลาบลอยขึ้นมาจากพื้น แค่เสี้ยวพริบตาเดียว เขาก็มาอยู่ตรงหน้า ชูเฟิง เขาเกร็งมือให้เหมือนกรงเล็บแล้วเหวี่ยงไปที่คอของ ชูเฟิง




ชูเฉิงนั้นแข็งแกร่งกว่า ชูเซิน แม้ว่าเค้าอยู่ในระดับ 4 ห่วงวิญญาณ นั้นไม่ได้อ่อนเเอเลย แต่ยังไงก็ตาม คู่ต่อสู้เขาคือ ชูเฟิง คนที่ฆ่า สัตว์ร้ายทั้ง 40 ตัวอย่างโหดเหี้ยม แน่นอนชูเฟิงไม่ได้เห็นพวกเขาทั้งสองอยู่ในสายตา. . . . . . . .



โปรดติดตามตอนต่อไป 

ตอนแปลแรกๆคิดว่าไม่ยาก แปปเดียวคงเสร็จ พอเอาเข้าจริงๆ ใช่เวลาเป็น ชั่วโมง
ขอกำลังใจจากเพื่อนๆ ช่วยสนับสนุนด้วยนะคับ คนแปลนั้นไม่ได้อะไร นอกจากกำลังใจ . . . . <3
 .