วันศุกร์ที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2559

บทที่ 17 - คนรู้จัก


ภูเขายาวิญญาณนั้นเป็นพื้นที่หวงห้าม ทั่วทั้งภูเขาจะมีตราปราทับป้องกันเอาไว้


เว้นแต่ถึงงาน เทศกาล เขาจะเปิดให้มีทางเข้าไปยังภูเขาวิญญาณ


มี 8 ทางเข้าทั้งหมด จะมีอาวุโสคอยเฝ้าหน้าทางเข้า เผื่อทำการเปิดประตูสู่ภูเขายาวิญญาณ


เมื่อเวลานั้นมาถึง จะมีการส่งสัญญาณและประตูทั้งเป็ดจะถูกเปิด ศิษย์นับแสนจะกระจายกันเข้าไปยังทิศต่างๆ


" ภูเขายาวิญญาณนั้นเป็นสถานที่ลึกลับ "



ชููเฟิงเดินดูรอบๆภูเขา มันทำให้เขาสนใจเป็นอย่างมาก ต้นไม้ ดอกไม้ นาๆชนิดปลุกคลุมทั่วทั้งภูเขา


เป็นครั้งที่เขาได้พบกับต้นไม้ กับ ดอก ที่สวยงามขนาดนี้ มันส่งกลิ่นหอมมาปกคลุม มีกลิ่นหนึ่งทำให้เค้ารู้สึกเหมือนเมาเหล้า


" รากหญ้าวิญญาณ " จู่เค้าก็มองเห็นพืขแปลก


มันมีความสูง 5 นิ้วมี 4 ใบ มีสีเขียว มีลมพัดปกคลุม มันนเป็นยาระดับต่ำ " ยารากวิญญาณ " ( แปล รากหญ้ามันดู แม๋งๆ ขอเปลี่ยนเป็น ยารากวิญญาณ  นะคับ )


* * แต่ก่อนที่จะจับ ยารากวิญญาณก็หดตัว เตรียมที่จะหลบหนี

* * .

เมื่อเห็นแบบนั้น ชูเฟิงกระโดดไปดักข้างหน้า ยารากวิญญาณก็มุดลงดินไป


" พวกมันทำตามธรรมชาติที่สร้างมันขึ้นมาเพื่อป้องกันตัว " ชูเฟิงหัวเราะ เหอะๆ เขานั้นไม่ได้รีบร้อน เขามองหามันรอบๆ


เขารู้ว่า ยารากวิญญาณ สามารถมุดดินหนีได้ แต่หลังจากที่มันมุดลงดินอีกสักแบบมันก็จะโผล่ขึ้นมา


ชูเฟิง ต้องการพิสูจน์ความสามารถ ของ ยารากวิญญาณ หากเค้ารู้จุดที่มันจะโผล่ มันก็ไม่ยากที่จะจับมันด้วยความเร็ว


* * .


ในตอนนั้น ก็มีลมวนรอบๆพื้นดิน และ ยารากวิญญาณก็โผล่ออกมา เห็นได้ชัดว่ามันจะโผล่ออกมา ไม่นานจากที่มุดดิน


ยารากวิญญาณหากโผล่มาแล้วพบคน มันก็จะมุดดินหนีไปอีกครั้ง


ชูเฟิง ยิ้มมองมัน หลังจากตรวจสอบพวกมันละเอียดแล้ว ชูเฟิงกระโดดเข้าไปจับอย่างเจ้าเลห์ เขาใช้มือคว้าไปบนพื้น


* * * เหมือนกับที่เค้าคาดการณ์ไว้ ยารากวิญญาณโผล่มาบนดินตรงที่เค้าเล็งไว้

คราวนี้ ชูเฟิงใช้ความเร็วทั้งหมด เพื่อไม่ปล่อยโอกาสให้มันได้หนี เขาใช้มือกำมันไว้แล้วถอนออกจากพื้น


* * จี้จี้จี้จจ.....


เมื่อมันหลุดออกจากพื้นดิน คลื่นพลังก็กระจายรอบๆตัวมัน มันพยายามมส่งเสียง 


หลังจากที่มันดิ้นลนได้สักพัก มันก็สงบลง ในที่สุด ยารากวิญญาณก็นิ่งทันใดนั้น มันก็หดขนาดเล็กลง เท่ากับนิ้วมือ


" เจ้าสิ่งนี้ช่างประหลาดจริงๆ "


จากข่าวลือ ที่ว่ายารากวิญญาณที่มีขนาด 5 นิ้ว หากถูกถอนจากดินมันจะเหลือไม่ถึงครึ่งนิ้ว ไม่ว่าก็ต้องแปลกใจเมื่อเค้าพบมันกับตัวเอง


* * หืม


หลังจากมอง ยารากวิญญาณ ชูเฟิงนีบไว้ระหว่างนิ้ว แล้วดูดพลังเข้าสู่ตันเถียนในทันที มันหายภายในพริบตา


" ฮ่าๆ ต้องใช้สักกี่ต้นถึงจะพอสำหรับข้ากัน "


ชูเฟิง ยิ้ม เนื่องจาก มันเป็นยาระดับต่ำจึงไม่ได้คาดหวังไว้สักเท่าไหร่ ที่แย่คือการหา หญ้าวิญญาณฯ ทั้งยังต้องหาเป็นจำนวนมาก เพื่อดึงเอาพลังจาก สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ออกมา


เห้อมันก็ช่วยไม่ได้ ชูเฟิง ยังคงเดินลึกเข้าไปในป่า ของภูเขา


ภูเขายาวิญญาณ เป็นพื้นที่วงกลม มีชั้น นอก ชั้น กลาง และ ชั้นใน ( คงจะประมาณไร่ชาเขียวละมั้ง เป็นขึ้นๆ ไป)


วงกลมนอก เป็นพวกยาระดับต่ำ ขั้น กลาง เป็นยาทั่วๆไป ชั้น ใน เป็นยา ระดับ สูง

ชูเฟิงนั้น คุ้นเคยกับ ยาทั่วๆไปเป็นอย่างดี : หญ้าวิญญาณฯ แต่เนื่องจากหญ้าวิญญาณนั้นมีหลายระดับเนื่องจากการเติบโตในธรรมชาติของพวกมัน


พวกมันไม่เพียงหนี คน พวกมันยังสามารถ เข้ามาจู่โจมได้อีกด้วย จากข่าวลือ หญ้าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์มีพลังเท่ากับ สัตว์ร้าย ระดับ 6 " นอกจากนี้ พวกที่มีพลัง ระดับ 6 ห้วงวิญญาณ ก็ยังยากที่จะเอาชนะมัน

แต่ว่าทำไมวงกลมด้านในถึงถูกสั่งห้ามเข้าไปล่ะ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จะกล้าเข้าไป มันเป็นสถานที่อันตรายอย่างมาก ชูเฟิง ไม่ได้คิดที่จะเข้าไป เป้าหมายของเขาอยู่ที่ วงกลม ชั้น กลาง

ยาคุณภาพระดับกลาง "หญ้านภา" ตามเรื่องเล่า มันสามารถวิ่งได้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังสามารถหายตัวได้ เป็นเรื่องยากที่จะจับ แต่โชคดีที่มันไม่โจมตีมนุษย์


แม้ว่า พลังวิญญาณของมันจะเทียบกับหญ้าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ แต่ยังไงมันก็ยังเป็นเป้าหมายที่ดีที่สุดในตอนนี้


เขายังคงทำการ เก็บ ยาวิญญาณตามพื้นที่ ทีเค้าพบเห็น


เมื่อถึงตอนเที่ยง ในที่สุดเขาก็มาถึง ชั้นกลาง เค้านั้น พบ หญ้านภา ทันทีที่มาถึง


ยังไงก็ตาม หญ้านภา ความสามารถมันช่างน่าประทับใจ ไม่เพียงแต่วิ่งหลบหนี มันยังล่องหนได้อีกด้วย


เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นกลางท้องฟ้า ชูเฟิงมองไปยังทิศตะวันตกเค้าพบ หญ้านภาวิ่งเพ้นพ้าน เป็นจำนวนมาก แต่เขาจะจับมันยังไง


" ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะจับพวกเจ้าไม่ได้"


หลังจากที่ ชูเฟิง วิ่งมาทั้งวัน ท้องของเขาก็เริ่มร้อง เค้าจำเป็นต้องหยุดพักกินอาหาร


เขานำเสบียงที่ติดตัวมา เขาจ้องพวกหญ้านภา เขาบอกกับตัวเองว่าจะจับพวกมันให้ได้ เพื่อ พัฒนาพลังวิญญาณในร่างกายเขา


" อย่างที่บอกไป หญ้านภานั้นไม่ใช่สิ่งที่เราจะจับได้ด้วยมือเปล่า "


" ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ต้องค่อยจับตาแบบรูปแบบการหนีของพวกมัน ต้องทนอยู่กับพวกมันแค่อีกวัน ข้ารับประกันได้เลยว่าข้าจะจับมันให้ได้ "



" แต่ในหนึ่งวัน จะสามารถจับมันได้สักเท่าไหร่ "


ในตอนนั้น มีเสียงดังใน ป่า ชูเฟิงรู้สึกว่ามีคนกำลังไล่จับหญ้านภาอยู่อย่างน้อย สิบ คน


" ฮ่าๆ ไม่ใช่ข้าคนเดียวสินะที่ลำบาก "


ชูเฟิง หัวเราะ แต่ไม่ได้ยกหัวเข้าไปมอง เค้ายังคงกินอาหารต่อไป


" ดูนั้น เหมือนจะเป็น เจ้า ชูเฟิง " น่าแปลกใจ เสียงที่ได้ยินนั้นถึงเต็มไปด้วยคำเยาะเย้ย หรือว่าพวกนั้นจะรู้จักข้า


เขาจึงยกหัวขึ้นไปมอง คนทั้งสิบกำลังจ้องมองเขา ทั้งหมดนั้นเป็นคนที่คุ้นน่าคุ้นตา


หญิงสาวคนหนึ่งที่เป้นคนนำกลุ่ม มีชื่อว่า ชูซุย เธออายุน้อยกว่า ชูเฟิง เธอนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องกับ ชูเฟิง


ถึงแม้ว่าชูซุยจะไม่งดงามเท่า ชูเยว่ แต่นางยังคงมีข้อดี โดยเฉพาะ ผิวของนาง ที่ขาวจั๊ว  เหมือน หิมะ ซึ่งตรงกับชื่อของนาง


[ ปล : " Xuě ซุย " หมายถึง หิมะ . . . ]

แต่เธอนั้นมีทัศนคติแบบเดียวกับ ชูเฉิง และ ชูเซิน นั้นคือ ไม่ชอบหน้า ชูเฟิง เหมือนเป็นศัตรูมาตั้งแต่เด็ก


นอกจาก ชูซุย อีกเก้าคนทั้งหมดนั้นไม่ใช่คนในตะกูล ชู แต่อย่างใด ทั้งๆทีมี แซ่ ชู


พวกเขาเป็น คนรับใช้ ของตะกูล ชู เพราะพ่อแม่ของพวกเขาไม่ได้มีฐานะ สูงส่ง พวกเขาถูกส่งมายังโรงเรียนมังกรฟ้า เพื่อคอยรับใช้พวกลูกคุณหนูทั้งหลาย แต่ที่หน้าตลกก็คือคนรับใช้ของ ชูเฟิง นั้นก็ยังดูถูก ชูเฟิง


" โอ้นั้น!!! คุณชาย ชูเฟิง "


เสียงน่ารังเกียจดังขึ้นมา แต่คนที่พูดกลับไม่ใช่ ชูซุย แต่เป็นคนข้างๆเธอ


ชูเฟิงรู้จักกับคนๆนั้น เขาชื่อว่า ชู เกา เมื่อเขายังเด็ก มักจะชอบอยู่กับ ชูซุย เหมือนกับเงา


แต่เขานั้นอยู่ในฐานะที่คอยรับใช้ ความสามารถของเขา ปลานกลาง เขาเข้ามายัง โรงเรียนมังกรฟ้าเวลาเดียวกับ ชูเยว่ เขามีพลังวิญญาณ ระดับ 4 ห้วงวิญญาณ


ในกลุ่มของ ชูซุย ชูเกาอาจจะเป็นคนที่แข็งแกร่งระดับต้นๆ ในกลุ่ม ( ได้แค่นี้ทำมาคุย )


เขาเป็นผู้ชายที่ไม่น่าเชื่อถือ พึ่งพาไม่ได้ การที่เห็นเขาพา ชูซุย และคนอื่นๆ มาล่า หญ้านภา นั้นสามารถบอกได้ว่ากว่าจะจับได้คงเป็น ชาติหน้า


โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . .

-->