วันศุกร์ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 4 - แกร่งกว่าสัตว์ร้าย


ชูเฟิงได้ยินเสียงสัตว์ร้ายคำราม



พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังวิญญาณ พวกมันถูกแบ่งออกเป็น 9 ระดับ ตามความแข็งแกร่งของพวกมันและพวกมันมีระดับทักษะการต่อสู้จาก 1 ไปจนถึง ระดับที่ 9 ห้วงวิญญาณ



อย่างไรก็ตาม จากข่าวลือ ความแข็งแกร่งของสัตว์ร้ายระดับ 3 ที่ดุร้าย อีกทั้งยังมีไหวพริบในการต่อสู้ หากสัตว์ร้ายอยู่ในระดับ 3 ห้วงวิญญาณ แต่ถ้าเทียบกับมนุษย์มัน แข็งแกร่งเทียบเท่า ระดับ 4 ห้วงวิญญาณ


นั่นคือเหตุผลที่ ชูเฟิง ไม่กล้าประมาท เขารู้ว่ามีในสนามสอบนั้นมีกลไก แต่เมื่อมันถูกเปิด สัตว์ป่าดุร้ายก็จะปรากฏขึ้น



* ปัง * ทันใดนั้น ทั้งเสียงดังกังวาน เมื่อมองไปหินที่เป็นเหมือนกรงขัง นั้นได้ถูกเปิดขึ้น


       " แปลกมากข้าไม่ได้เข้าห้องควบคุม ทำไมประตูหินถึงเปิด " ชูเฟิงรู้สึกประหลาดใจ



* ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง . . . . . . . * ประตูถูกเปิดอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้น 40 ประตูศิลาด้านข้างของสนามถูกเปิดออกมาทั้งหมด



ชูเฟิง ถึงกับตกตะลึง  เพราะในความมืดหลังประตูเหล่านั้น  มีดวงตาสีแดงฉานเหมือนโลหิตทั่วทั้งสนามเต็มไปด้วยจิตสังหาร



        " ให้ตายสิ นี่มันไม่ตลกน่ะ " ชูเฟิง บ่น เขาได้ยินว่าในรอบสุดท้ายของทุกการสอบ จะต้องสู้กับสัตว์ร้ายเพียง 1 ตัว แต่สถานการณ์นี้มันคืออะไร ? !



        " ย๊ากกกก~ ~ ~ " ชูเฟิงมีเวลาไม่มากที่จะคิดหาทางออก เพราะด้านหน้าของเขาเต็มไปด้วยเงาของสัตว์ร้าย เงาสีดำกระโดดออกมาจากประตูศิลา และวิ่งเข้ามายังสนามสอบ



เห็นได้อย่างชัดเจนว่า สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นมีลักษณะคล้ายเสือ แต่ขนาดมันใหญ่กว่ามาก



ร่างกายของพวกมันทั้งหมดเป็นสีดำ จะเห็นว่าพวกมันมีกรงเล็บคมเหมือนใบมีดมีขนาดเท่างาช้าง ทั้งดวงตาสีแดงแสดงถึงความดุร้าย



สัตว์ร้ายมันมีจำนวนทั้งหมด 40 ตัว ลักษณะของมันแทบจะไม่ต่างกันมาก พวกมันสัตว์ร้ายชนิดเดียวกัน แต่เมื่อตรวจสอบใกล้ๆ ชูเฟิงพบว่ามีเส้นบนหน้าผากของพวกมันแปลกๆ มันเป็นเครื่องหมายของการจัดระดับของพวกมัน



" ว๊า ~ " ตอนนั้นก็เสียวสัตว์ป่าคำราม มันจ้องมองไปยังแท่นหินส่วนลึก ของทางเดินในสนามสอบ



ขณะเดียวกันสัตว์ร้ายจำนวนมากกระโดดเข้ามา ยังด้านของสมบัติ



       " ไอเจ้าสารเลว "  ชูเฟิงนั้นโกรธมาก เขาถึงปล่อยให้สัตว์ร้ายเหล่านี้มาเพื่อปกป้องของล้ำค่าหรือไง? ทันใดนั้นชูเฟิงก็วิ่งเข้าไป



       " ว๊า ~ " เช่นเดียวกัน ชูเฟิงวิ่งเข้าทางเดินสนามสอบอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะดึงดูดความสนใจของสัตว์ร้าย



เป็นเรื่องดีสำหรับเขา สัตว์ร้ายทั้งหมดสี่สิบตัวชูเฟิงคิดจะจับพวกมันทำยาไปพร้อมกับหญ้าวิญญาณฯ, พวกมันทั้งหมดล้อมรอบ ชูเฟิง และเริ่มโจมตีเขา สามารนำเลือดและเนื้อของมันมาเพิ่มพลังวิญญาณ



** พรึบ ** สัตว์ร้ายตัวหนึ่งมีพลังระดับ 2 กระโดดมาโจมตีชูเฟิงซึ่งๆหน้า  ชู เฟิง ปล่อยหมัดของเขาไปที่หัวของมัน ทันใดนั้นเมื่อมันถูกหมัดของชูเฟิงโจมตีเพียงครั้งเดียว ทำให้มันแน่นิ่งไปเลย



ขณะที่สัตว์ล้อมรอบชูเฟิงและจะทำการโจมตีเขา สัตว์เหล่านั้นปล่อยจิตสังหารออกมาเพื่อทำให้ศัตรูเกิดความกลัว



แต่ ชูเฟิง นั้นไม่่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด เพราะเขามีจิตใจที่เข้มแข็ง ชูเฟิงก็เริ่มกระโดดไปซ้าย ขวา เหมือนลิง ขณะที่เขากลับเข้ามาในฝูงของสัตว์ดุร้าย ทุกครั้งเขาก็จะโจมตีไปด้วย สัตว์ร้ายเริ่มตายไปทีละ ตัว



นั้นเป็นการต่อสู้ที่โหดร้ายและรุนแรง เมื่อเทียบกับสัตว์เหล่านั้น ชูเฟิงเป็นเหมือนสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว ทุกส่วนของร่างกายของเขาเป็นเหมือนอาวุธที่คมกริป  ถึงสัตว์ร้ายจะมีผิวที่หยาบและเนื้อที่แข็งแต่สัตว์เหล่านั้น ก็ไม่สามารถทนต่อการโจมตีของชูเฟิง



ตอนนั้น ชูเิฟงรู้สึกร่างกายของเขานั้นอ่อนล้า แต่พลังงานที่ไม่มีจุดสิ้นสุดได้พลุ่งพล่านภายในร่างกายของเขา เป็นเพราะ เทพสายฟ้า 9 สี ที่อยู่ในตันเถียนของชูเฟิง มันให้พลังวิญญาณเสริมพลังกายให้กับชูเฟิง



* ฮ้าาา * สัตว์ร้ายที่ถูก ชูเฟิงฆ่า ได้คำรามออมาจากด้านหลัง



เมื่อเขาหันกลับไปมอง เขาก็ต้องตกใจ มีกรงเล็บแหลมคมของสัตว์ร้ายมุ่งหน้าโจมตีไปที่หัวของเขา



กรงเล็บขนาดใหญ่ที่แตกต่างจากตัวอื่น ๆ มันมีความแข็งแกร่งกว่าตัวอื่น ๆหากเขาถูกมันจับได้สมองเขาคงทะลักออกมา



* ฟึดดด * ชูเฟิง  หาทางตอบโต้ ขณะที่เขาพยายามจะหลบกรงเล็บขนาดใหญ่



แต่ด้วยความเร็วของกรงเล็บ เขาไม่สามารถหลบได้ทั้งหมด ชูเฟิงจึงได้รับบาดเจ็บที่หน้าอก



        " เฮ้อ ~ ~ " รอยเล็บทั้ง 5 เฉือนเนื้อของเขาตรงหน้าอกทำให้ กระโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด



        " ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ " นอกจากรู้สึกที่เจ็บปวด ชูเฟิงรู้สึกโกรธเช่นเดียวกัน



เขาก็เห็นว่าหน้าผากของสัตว์ร้ายมันมี 4 เส้น แสดงว่ามันมีพลังวิญญาณ ในระดับ 4 ห้วงวิญญาณ



ถ้ามีคนอื่นๆอยู่ที่นี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาจะสู้กับสัตว์ร้าย  พวกเขาคงวิ่งหนีไปหมด สัตว์พวกนี้มีพลังระดับเดียวกับมนุษย์งั้นหรอ ? ไม่ต้องสัยสัยเลย พวกมันนั้นแข็งแกร่งกว่ามนุษย์



ชูเฟิงนั้นเพียงไม่หนีเขากับกระโจนเข้าไปโจมตีสัตว์ร้ายอย่างบ้าคลั่ง การเคลื่อนไหวของเขานั้นไม่เพียงแต่ไม่ห่วงชีวิตเขาเป็นเหมือนสัตว์ป่าที่ดุร้าย



* เคร้ง *



ชูเฟิงนั้นโจมตีไปที่หน้าผากของสัตว์ร้าย 


มันไม่มีร่องรอยของเลือดอย่างที่คาดไว้ มันมีเพียงเสียงดัง ที่เหมือนกับเหล็กชนกับหล็ก


ชู เฟิงรู้สึกถึงคลื่น ที่เปลี่ยนแปลง จากหมัดของเขา หมัดของเขาเหมือนกำปั้นเหล็ก ที่ชนกับกำแพงดิน



       " ว๊า ~ "



หมัดของชูเฟิง นั้นโจมตีใส่สัตว์ร้าย อยู่มันก็ร้องคร่ำครวญและถอยหลังไปสองสามก้าว เห็นได้ชัดว่ามันได้รับความเจ็บปวด



        " ตายซะเถอะ!!!



เมื่อเห็นว่าการโจมตีของเขาได้ผล ชูเฟิงไม่รีรอ เขาแกว่งแขนของเขาออกไปในอากาศรอบทิศทางที่หมัดผ่าอากาศเหมือนคลื่นพายุ  เข้าไปยังร่างกายของสัตว์ร้ายอย่างต่อเนื่อง



ชู เฟิงระเบิดพลังอันรุนแรงเกินไป ภายใต้การโจมตีที่บ้าคลั่ง สัตว์ตัวอื่นๆที่อ่อนแอก็เริ่มเข้ามาโจมตีหากถูกชูเฟิงโจมตีแบบนี้ พวกมันคงต้องถูกฆ่าแน่ๆ  


ในที่สุดสัตว์ร้ายเกือบทั้งสี่สิบตัว ทั้งหมดถูกฆ่าโดย ชูเฟิง จำนวนศพมากมายกองอยู่ที่พื้น


ร่างกายของสัตว์ที่ดุร้าย ที่มีระดับ 4 ยังคงเป็นเหมือนเดิม แต่สมองขนาดใหญ่ของมันถูกทำลาย โดย ชู เฟิงแต่มันดูเหมือนว่ายังมีชีวิตอยู่


        " โฮ . . . โฮ . . . โฮ . . . . . . . " ขณะนั้น ชู เฟิงเหมือนยืนอยุ่ในบ่อเลือดกลิ่นคาวลอยฟุ้งในอากาศ


หลังจากนั้น เลือดที่ปรากฏมีแผลขนาดใหญ่บนร่างกายของพวกเขา เขาได้รับการโจมตีจากสัตว์ที่มีระดับ 4 แต่ตัวอื่นๆนั้นทำได้เพียงแค่รอยช้ำบนร่างกายของชูเฟิง


        " นี้ข้า เป็นคนฆ่าสัตว์ร้ายเหล่านี้ทั้งหมดงั้นหรอ "


มันเป็นคำถามที่ ชู ฟงถามตัวเอง เมื่อเทียบกับสัตว์ที่ดุร้ายนั้น เขารู้สึกว่า เส้นเอ็นและกระดูกของเขานั้นเป็นโลหะ ที่มีความแข็งแกร่ง



ร่างกายของเขานั้นเกินขีดจำกัดของมนุษย์ เป็นอีกครั้งที่เขายอมรับความสามารถของตัวเอง



หลังจากที่มองไปรอบๆ สายตาเขาเปี่ยมไปด้วยความสุข เขากระโดดรีบไปเอาหนังสือทักษะและหญ้าวิญญาณฯ


หลังจากนั้น ชูเฟิง คิดจะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เขาจึงกลับไปยังที่ทางที่เข้ามา และทำการหลบกลไก



ก่อนที่ซูเฟิงจะก้าวออกไป ภายในห้องศิลาที่คุมขังสัตว์ดุร้าย ก็มีคนเดินออกมา คนๆนั้นคือ ซูรู่



ซูรู่ และอาวุโสคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าแปลกๆ



พวกเขาเห็นแค่ ชูเฟิงโจมตีสัตว์ร้ายระดับ 4 อย่างต่อเนื่อง


แต่นี้สัตว์ทั้งหมดถูกฆ่า โดยเด็กคนหนึ่ง มันเป็นไปไม่ได้ สัตว์เหล่านั้นแข็งแกร่งมาก


        " อาวุโสหลี่ เด็กคนนั้นเป็นใครกัน ? ซูรู่ถาม


อาวุโสหลี่นั้นไม่ได้ตอบ อาวุโสคนอื่นๆข้างๆเขาทั้งหมด ก็ส่ายหัวของพวกเขา


        " ท่านไม่รู้จักชื่อเด็ก ที่มีความสามารถขนาดนั้นงั้นหรอ ? ซูรุ่ ขมวดคิ้วแสดงความอยากรู้



        " ศิษย์ภายนอกนั้นมีมากมาย เขาคงจะปิดบังความแข็งแกร่ง แล้วพวกเราจะรู้ได้ยังไง. . .

.

        " ท่านอาวุโสหลี่ช่างไร้ประโยชน์ซะจริง


        " ยังไงก็ตาม รีบหาประวัติของเขาแล้วมาบอกข้า''


        " หาก เขาไม่อยากเปิดเผยความแข็งแกร่งของเขา ก็อย่าได้ไปบังคับเขา และอย่าให้เค้ารู้ว่าเราพยายามตรวจสอบพลังที่แท้จริงของเขา " ซูรู่สั่ง

        "ตามใจเจ้า ผู้เฒ่าหลี่และอาวุโสคนอื่นตอบ แม้แต่อาวุโสภายในก็ยังไม่กล้าที่จะขัดใจเขา


ซูรู่จ้องมองไปยังทิศทางของซุเฟิง เธอคิดว่าต้องเกี่ยวอะไรกับเขา เธอกลับไปที่สนามสอบแล้วพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว



โปรดติดตามตอนต่อไป.....