วันศุกร์ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 3 - เริ่มต้นการทดสอบ



      " รางวัลอะไร ? " มีคนถามอย่างสงสัย



      " พี่สาวซูรู่จะให้ร่างกายของนาง " มีบางคนพูดอย่างหน้าไม่อาย



ถึงแม้ว่าซูรู่เป็นผู้อาวุโส อายุเธอแค่ 20 ปี เทียบกับคนหัวโบราณคนอื่นๆเธอเป็นคนง่ายๆ หลายคนจึงไม่กังวลที่พวกเขาพูดเช่นนั้น



ซูรู่แค่ส่งยิ้มที่มีเสน่ห์เพื่อเป็นการตอบสนองต่อความคิดของฝูงชน เธอยกนิ้ว 5 นิ้วบางๆขึ้นมา แล้วกล่าวว่า " 5หญ้าวิญญาณศักสิทธ์ ”



      " อะไรนะ 5 ครั้ง? 5 หญ้าวิญญาณฯเฟ้ย "



      " ข้าไม่ได้ฟังผิดใช่มั้ย รางวัลคือ หญ้าวิญญาณฯ 5 ชิ้น " กับคำพูดเหล่านั้น สนามเต็มไปด้วยความโกลาหล ไม่มีใครสามารถสงบนิ่งได้



หญ้าวิญญาณฯที่แสนล้ำค่า แม้กระทั่งตะกูล ชู สามารถให้เพียงหนึ่งชิ้นต่อหนึ่งปี



คนทั่วไป , หญ้าวิญญาณฯเป็นสมบัติอันประมาณค่ามิได้ บางคนนั้นก็ไม่เคยเห็นมันมาก่อน



แต่โรงเรียนมังกรสีฟ้าให้ตั้ง 5 ต้น มันเป็นสิ่งล่อใจเหล่าลูกศิษย์จำนวนมาก



แต่สำหรับคนส่วนใหญ่ พวกเขาเหล่านั้นไม่ได้หวังว่าจะได้รับมันเพราะพวกเขารู้ว่า พวกเขาไม่มีโอกาสในการได้รับหญ้าวิญญาณฯ



อย่างไรก็ตาม ก็มีคนตั้งใจจะผ่านการทดสอบเป็นคนแรก พวกเขามีความกระตือรือร้นที่จะลอง มันทำให้พวกเขาตื่นเต้น



ซูรู่ พยักหน้าด้วยความพึงพอใจเมื่อเธอเห็นความต้องการของศิษย์ ซูรู่โบกมือมือของเธอ



ทันใดนั้นข้างหลังเธอ ก็ส่งเสียงครืน  ประตูหลายบาน ค่อยๆเปิด



     " พวกเจ้ารออะไรอยู่ ? พวกเจ้าไม่อยากจะผ่านการทดสอบงั้นเหรอ " ซูรู่ยิ้ม ขณะที่เธอมองไปที่เหล่าศิษย์



     " ไปได้ ~ ~ ~ ~ ~ "



ตอนนั้นเสียงเชียร์ก็ดังขึ้น เหล่าลูกศิษย์นับหมื่นวิ่งเข้าไปยังทางด้านประตูใหญ่ เหมือนกับฝูงหมาป่าที่จ้องจะล่าเหยือ



ชูเฟิงไปพร้อมกับการไหลของผู้คน เขาถูกพลักไปข้างหน้า ในที่สุด พวกเขาก็เข้าไปในถ้ำลึก



ถ้ำนั้นลึกมาก ในนั้นมีแต่ความมืด การมองเห็นต่ำมาก คนที่รับรู้ถึงอันตรายของกับดัก พวกเขาจึงเริ่มระมัดระวัง



      " ย๊ากก ! เพื่อหนังสือทักษะ ระดับ 4 และ 5 หญ้าวิญญาณศักสิทธ์ สู้ตายยย ~ ~ ~ "



แน่นอน บางคนนั้นสนใจแต่ของรางวัลโดยไม่สนเรื่องกับดักเพื่อของรังวัลเขานั้นยอมเสี่่ยงตายที่จะไปต่อ พวกเขาเข้าไปในถ้ำโดยไม่คิดจะหันหลังกลับ แต่มีส่วนน้อยที่สละสิทธ์เพื่อรักษาชีวิต



* โอ้วววว* . . .



แต่หลังจากไปข้างหน้าร้อยเมตร วู่วว!!! เสียงมาด้านหน้า เข็มสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนถูกยิงออกมาจากกำแพง และพุ่งใส่ฝูงคน



      " อ้า ~~~~~~ "



      " โอ้ยยย ~ ~ ~ ~ ~ "



ทันใดนั้น เสียงร้องดังขึ้นมา . สาวกที่วิ่งอยู่ด้านหน้าได้ถูกเข็มเงิน คนจำนวนมากกว่าครึ่งได้ล้มลงกับพื้น พวกเขาเหล่านั้นจะไม่ผ่านการทดสอบ



อย่างไรก็ตาม เหล่าศิษย์ยังคงไปข้างหน้า คนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บยังคงไปต่อ พวกเขายังคงวิ่งลึกเข้าไปในถ้ำ



แม้ว่าเข็มเงินนั้นแข็งเเกร่ง มันเพียงแค่ทำให้ร่างกายอ่อนแรง ไม้ได้ทำให้ถึงแก่ชีวิต พวกเขารู้ว่าทั้งหมดมันเป็นเพียงกลไก ต่อให้เป็นศิษย์ที่ในมีพลังวิญญาณ ระดับ 3 ห้วงวิญญาณพวกเขาก็ไม่สามารถหลบได้ ตราบใดเท่าที่พวกเขาไม่ระมัดระวัง



พวกเขายังคงวิ่งไปในถ้ำลึก , สำหรับบางคนก็ใช้พลังวิญญาณปัดเข็มเงิน



ในสถานการณ์แบบนี้  พวกเขาจึงเกิดความสับสน แต่ยังมีเพียงคนบางคนที่วิ่งไปด้านหน้าอย่างไม่เกรงกลัวอันตราย นั้นคือ หยางเถียน ยู และ ต้วน ยูหยาน .



ต้องบอกว่าคนเหล่านั้น นั่นไม่ธรรมดา



ขณะที่พวกเขาก้าวเข้าไปในพายุเข็มเงิน เขาต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมาก



บนพื้นนั้นมีกลไกกับดัก แต่ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้หลบกลไกบนพื้น มันดูเหมือนว่าพวกเขานั้นวิ่งแข่งกันอยู่



ชูเฟิงตามหลังพวกเขา เขาปรับพลังวิญญาณของเขาให้อยู่ใน ระดับ 3 ห้วงวิญญาณ เขาทำเพื่อเหตุผลสองข้อ



ประการแรก เขาไม่ต้องการที่จะเป็นจุดเด่น



ประการที่สอง สถานการณ์ของเขาพิเศษ (เนื่องจากเทพสายฟ้า 9 สี จึงทำให้ระดับพลังวิญญาณของเขาพัฒนาได้รวดเร็วกว่าคนทั่วไป) ดังนั้นเขาไม่อยากแสดงพลังที่แท้จริงของเขาเพราะมันยังเร็วเกินไป



นั่นคือเหตุผลของเขา เขารอโอกาสที่เขาจะเอาชนะทุกคนเมื่อเขาทุกรังแก



     " ต้วน ยูหยวน เจ้าอายุก็มากกว่า แต่เจ้าไม่สามารถเอาชนะเด็กอย่างข้าในการแข่งขัน เจ้าไม่คิดว่ามันน่าอายบ้างหรอ ? "



     " หืม เจ้าเด็กน้อย ในการต่อสู้ อายุไม่ใช่เรื่องสำคัญ . . . กับความเข็งแกร่ง ถ้าคุณต้องการที่โอ้อวด เจ้าก็เอาชนะข้าให้ได้สิ .



ในการวิ่งเวลาผ่านไปนิดหน่อย มีเพียงสองเงาที่อยู่ด้านหน้าพวกเขานั้นคือ ต้วน ยูหยวน และหยางเทียนหยู



พวกเขาทั้งสองอยู่ในระดับ 4 ห้วงวิญญาณ หนึ่งในนั้นมีความสามารถพิเศษที่โดดเด่น , แต่อีกหนึ่งนั้นมีประสบการณ์มาก พวกเขาทั้งสองค่อนข้างตึงเครียด ระหว่างพวกเขาที่มีความแข็งแกร่งและประสบการณ์



พวกเขารู้ว่า คนที่จะขัดขวางคือหนึ่งในสองคนนี้ พวกเขาเหมือนคู่แข่งพยายามที่จะเอาชนะซึ่งกันและกันเพื่อที่ของรางวัลจะตกเป็นของคนใดคนหนึ่ง



" ฟูว ~ " จู่ๆ สายลมก็ผัดผ่านด้านหน้าของพวกเขา



ทั้งสองคนประหลาดใจ พวกเขาจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อแต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร พวกเขาจึงชะลอความเร็ว ทันใดนั้นหมอกหนาแน่น ปรากฎด้านหน้าของพวกเขา



ในถ้ำก็มืดมากอยู่แล้ว ทั้งยังมีหมอกอีก การมองเห็นพวกเขานั้นแย่มาก มันก็ยากที่จะหลบกลไก พวกเขาต้องเพิ่มความระมัดระวังความปลอดภัย



     " ได้โอกาสและ!!! " .



ขณะที่ทุกคนกำลังชะลอตัวลง ชูเฟิงแอบดีใจ เขาเข้าไปข้างหน้าในหมอกหนาแล้วใช้พลังร่างกายทั้งหมดของเขาทำให้เป็นเหมือนลูกศรออกจากคันธนู พุ่งไปยังด้านหน้า



* ฟิ้ววว* 



ตอนนั้น ด้วน ยูหยวน กำลังตั้งอกตั้งใจหลบเข็มเงิน ทันใดนั้น เงาสีดำก็พุ่งผ่านเขาไปโดยไม่ให้เวลาเขาขัดขวาง ใครกันที่ผ่านเข้าไป



     " ใครกัน ? "



มันทำให้ ต้วน ยูหยวน รู้สึกช็อก เขาคิดว่านั้นคือหยางเทียน ยู ที่ผ่านเขาไป แต่เขาสังเกตว่าหยางเทียน ยูอยู่ไม่ไกลจากหลังเขา เขาจึงเริ่มใช้ความคิดของเขา



คนที่มีความสามารถทุกคนยังคงอยู่ข้างหลังของชูเฟิง ชูเฟิงไม่ได้สนใจ เขาจึงเพิ่มความเร็วให้สูงสุด



เวลาผ่านไปยาวนาน เขาไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้า ขุมพลังงานภายในร่างกายของเขาไม่มีที่สิ้นสุดที่จะใช้มันอย่างต่อเนื่อง พลังนั้นมาจากตันเถียนของเขา



ไม่เพียงแต่ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นความแข็งแรงของเขาก็เพิ่มขึ้น , พลังการได้ยินและการมองเห็นของเขานั้นมีมากกว่าคนที่อยู่ในระดับเดียวกัน อย่างน้อยมันก็มากกว่า ด่วน ยูหยาน และ หยางเทียนหยู



ชูเฟิงไม่แปลกใจกับเหตุการณ์ เพราะ ร่างกายเขามีพลังลึกลับอยู่ในตัว



เขาได้เห็นความสามารถนี้เมื่อห้าปีที่แล้ว จากนั้นความสามารถต่างๆของเขาก็เพิ่มขึ้น มันให้เขามีความมั่นใจที่หาที่หาใดเปรียบ เพราะไม่มีใครสามารถเรียกตัวเองว่า อัจฉริยะ เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา



ขณะที่เขาวิ่งราวกับบิน  ชูเฟิงหลบกลไกและเข้าสู่ทางออกของถ้ำ เขามาถึงกลางห้องโถงกว้าง



สุดทางมีแท่นที่ทำมาจากหิน ด้านบนของหินมีสิ่งของล้ำค่า . นั้นคือหนังสือทักษะระดับ 4 และ 5 หญ้าวิญญาณฯ



เมื่อ ชูเฟิงเห็นของล้ำค่าบนนั้นความดีใจปรากฎบนใบหน้า อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้วิ่งเข้าไปเอา แต่เค้ามองที่ประตูศิลา ด้านข้างของสนามสอบ



     " นั้นคือ สัตว์ดุร้าย ? " ปากชูเฟิงโค้งขึ้น เขาประหลาดใจอย่างมาก



เขารู้ว่าการสอบนี้แค่เริ่มต้น แต่เขาไม่ได้คิดว่าต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายที่กระหายเลือดและโหดเหี้ยม



     " อาวุโสซูรู่นี่มัน ไม่น่าเชื่อจริงๆ.



     " ข้าดูแลที่นี่มานานหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นลูกศิษย์ที่ผ่านการทดสอบที่รวดเร็วขนาดนี้ .



ภายในห้องหินลึกลับในสนามสอบใต้ดินเขาจ้องแผ่นหิน ความประหลาดใจปรากฎบนใบหน้า



นั่นไม่ใช่ศิลาธรรมดา มันเป็นตัวบอกภายในสนามสอบใต้ดิน มันจะแสดงปฎิกริยาบางอย่างเมื่อมีคนผ่านการทดสอบ



พวกเขามองไปยังแผ่นหินแล้วก็เกิดความสับสน นั้นหมายความว่า มีใครผ่านแล้วและสามารถไปถึงแท่นหิน



คนที่เร็วที่สุดที่สามารถทำลายขั้นตอนของกลไกต้องใช้เวลาถึง 2 ชั่วโมงจากการสอบที่ผ่านมา แต่ในปัจจุบัน แค่เพียงหนึ่งชั่วโมงก็มีคนผ่านการทดสอบ



การเปลี่ยนแปลงนี้ได้ดึงดูดความสนใจของทุกคน อาวุโสรวมตัวกันแผ่นศิลาและพวกเขาทั้งหมดตกใจเป็นอย่างมาก



      " ดูเหมือนว่าจะมีคนที่น่าสนใจในการทดสอบในปีนี้ "



ซูรู่นั้นยังคงประหลาดใจ และเมื่อเธอมองไปที่ระบบกลไก เธอพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ " คิดว่าฉันจะปล่อยให้มันผ่านง่ายๆ ฉันทำให้มันน่าสนใจมากขึ้น "



หลังจากพูดแบบนั้น เธอมองขึ้นไปหินทั้งสามที่อยู่บนผนัง



ทันใดนั้น เธอก็ยิ้มแปลกๆ และ กดไปยังหิน สาม ก้อน



       " อย่าแตะต้องมัน ! " เมื่อเห็นว่า ซูรู่กดมันอาวุโสคนอื่นๆต่างพากันตกใจ



แต่มันสายไปแล้ว หินทั้งหมดถูกซูรู่กดไปเรียบร้อย



      " อะไร ? คุณจะบอกฉันว่า หินเหล่านี้จะปล่อยสัตว์ดุร้ายงั้นหรอ " อาวุโสทุกคนตกใจ ซูรู่จึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ



      " หินนี้กดแล้วจะปล่อยสัตว์ที่ดุร้ายอย่างแน่นอน และไม่สามารถกดปิดได้ในเวลาเดียวกัน "



      " ถ้าพวกมันถูกกดในขณะเดียวกันพวกมันได้ปล่อยสัตว์ดุร้ายทั้งหมดที่ถูกคุมขังออกมา  "



      " สัตว์ร้ายทั้งหมดถูกปล่อยมา 40 ตัว ทุกตัวอยู่ในระดับ 1    2 , 3  และระดับ 4 " หลังจากที่พูดจบ ใบหน้าของผู้เฒ่าหลี่ก็ซีด เสียงของเขาก็สั่น



อาวุโสที่ดูแลที่นั่นเข้าใจว่าสัตว์ร้ายนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก



พวกมันโหดร้ายและน่ากลัว สัตว์พวกนี้แข็งแกร่งกว่า มนุษย์ที่อยู่ในระดับเดียวกันหลายเท่า



เห็นดังนั้น สัตว์ร้ายมากมายถูกปล่อยออกมาในเวลาเดียวกัน ,เหล่าลูกศิษย์ต้องถูกฆ่า อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้



ศิษย์นับหมื่นในสนามสอบใต้จะต้องถูกสัตว์ร้ายฆ่านั้น ไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่นอน



    " ทำไมท่านไม่เตือนข้าก่อน "



ตอนนั้นหน้าของซูรู่ก็เปลี่ยนไป ร่างกายของเธอเหมือนจะล้มลง เมื่อประตูหินถูกเปิด เธอก็รีบวิ่งออกไป



    " อาวุโสหลี่ เราควรจะทำยังไง ? "อาวุโสเหล่านั้นต่างพากันวุ่นวาย



    " แล้วเราจะต้องทำยังไง ต้องรีบๆไปช่วยใช่ไม๊ " ผู้เฒ่าหลี่ตะโกนด้วยความโกรธแล้ววิ่งออกไป


โปรดติดตามตอนต่อไป......

ปล.ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังใจให้คนแปลหน่อยนะคับ จะได้รู้ว่ามีคนเข้ามาอ่าน ^^