วันศุกร์ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 6 - อย่าบอก ว่าเป็นเขา?


เขามองไปทางที่มาของเสียง บริเวณชั้น 3 ชายชราที่มีผมขาว คิ้วขาว  ยืนจ้องมาที่เขา



ชู เฟิงรู้ว่า  เขาเป็นคนเฝ้าตำหนักต่อสู้   แม้ว่าอายุเขาเกือบจะร้อยปี  เขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่ง



" ขอบคุณที่เตือน ข้ามีแผนของข้าเอง หลังจากคารวะผู้อาวุโส เขาก็เดินขึ้นไป



[ หมายเหตุ : คำนับ หมายถึงการแสดงความเคารพของจีนโดยการกุมมือยกขึ้นมา (คารวะ) ]



       " เห้อช่างยโสอะไรเช่นนี้ " ผู้เฒ่าที่เฝ้าส่ายหัว ด้วยความผิดหวัง



เขาได้เห็นเหล่าศิษย์มากมาย เหมือนชูเฟิง และส่วนใหญ่ของพวกเขาก็มักจะล้มเหลว คนที่ล้มเหลว ค่อย ๆหาวิธีที่แก้ไขเพื่อที่จะ พัฒนาในอนาคต



แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเขาเห็นศิษย์มาใหม่ เขาจึงเตือนให้หลีกเลี่ยงเพราะหนทางมันยากลำบาก



ชู เฟิงเดินไปรอบๆในชั้น 3  เขารีบหาคัมภีร์ทักษะที่เขาชอบ และ เหมาะสมกับเขาเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง และ นำไปใช้ประโยชน์ได้มากที่สุด



       " เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการจะฝึกฝ่ามือ ลวงตา นี้ ? " ผู้เฒ่ามองด้วยความสงสัย



      " ใช่ อาวุโส" ชู เฟิงยิ้มและพยักหน้า



      " เจ้ารู้รายละเอียดของทักษะนี้ ? ผู้เฒ่ายังคงถามต่อ .



      " แน่นอนข้ารู้จักมัน . " ชู เฟิงยิ้มอีกครั้ง



       " แต่เจ้าก็ยังเลือกมัน ? วิชานี้ยากสุดในตำหนักฝึกตนนะ  ข้าล่ะไม่เข้าใจเจ้าเลยจริงๆ "



      " นี่แหละที่ข้าต้องการฝึก " ชูเฟิงยังคงแสดงลอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ด้วยสายตาที่มุ่งมั่นและเด็ดเดียว



       " เฮ้อ เด็กสมัยนี้ช่างไม่รู้จักขีดจำกัดของตัวเองเอาซะเลย!!! " ผู้เฒ่าถอนหายใจแต่ยังคงจ้อง ชู เฟิง หลังจากหยิบหนังสือทักษะ , " ถ้าเจ้าต้องการหยุดตอนนี้ยังทัน  "



ชู เฟิงพยักหน้าแทน ที่เขายอมรับคำแนะนำ แม้แต่ผู้เฒ่าสงสัย ชูเฟิง ชูเฟิงรู้สึกมีความประทับใจดีๆกับผู้เฒ่า เขาเป็นผู้รับผิดชอบอาวุโส



      " หืม ? "



 ชู เฟิง หันหัวรอบๆ ร่างที่คุ้นเคย ลูบบนไหล่ของเขา นั้นคือ ด้วน ยูหยวน ทันใดนั้นใบหน้าของเขาปรากฏความเศร้า



ชู เฟิงไม่ได้รู้จักเขาเท่าไหร่ เขาจึงไม่สนใจ เมื่อเขาเตรียมตัวจะจากไป เขาได้เสียงกระซิบเบาๆอยู่ข้างหลังเขา เขาก็ได้รู้ว่าทำไมด้วน ยูหยวน ถึงเศร้าใจ



        " ต้วน ยูหยวนเจ้ามีธุระอะไรที่นี่ ? ข้าคิดว่าเจ้าได้คัมภีร์ทักษะระดับ 4 ไปแล้ว แล้วทำไมเจ้าถึงมาเลือกคัมภีร์ทักษะอื่นล่ะ หรือว่าจะหยางเทียน ยู ที่ได้รับคัมภีร์ไป ? "



        " เจ้าไม่รู้เหรอ ? ในงานเลี้ยงเมื่อคืน อาวุโสฝ่ายในเตือนพวกเราว่า คนที่ได้คัมภีร์ อันดับ 4 ไม่สามารถฝึกร่วมกับวิชาอื่นได้อีก "




หลังจากที่พวกเขาได้ยินผู้เฒ่าพูดแบบนั้น ในตาพวกเขาปรากฏว่างเปล่า แล้วพวกเขาทั้งสองได้ยอมรับสารภาพกับคนอื่นๆ ว่าพวกเขาไม่ได้ผ่านการสอบเป็นคนแรก อีกทั้งไม่ได้ฆ่าสัตว์สี่สิบตัว แต่มีใครอีกคนเป็นคงลงมือ


         " มีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นด้วยหรอ!!! แต่ทำไมพวกเจ้าถึงได้ยอมรับมันล่ะ ? "



        " อ่า จะมีใครรู้? บางทีพวกเขาอาจต้องการชื่อเสียงหน้าตา แต่เวลานี้พวกเขาไม่เหลืออะไร . "



        " ก็จริง แต่ใครบางคนมาถึงก่อน ? ข้าไม่รุ้ว่าเป็นใครแต่ที่แน่ๆเขาแข็งแกร่งมาก และยังเป็นศิษย์ฝ่ายนอก "



        " สัตว์ร้ายสี่สิบ . . . . . . มีแม้กระทั่งอันดับ 4 ในหนึ่งของพวกสัตว์ร้าย มันเป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาจะเป็นคนลงมือฆ่ามัน "




เมื่อได้ยินเขาพูด ชู เฟิงยิ้มและส่ายหัวของเขาในขณะที่เดินไปยังชั้นถัดไป เขาต้องการที่จะเริ่มการฝึก



ชั้น 4 เป็นเหมือน 1 : มันเป็นที่สำหรับการฝึก ของศิษย์ใหม่ในปัจจุบัน หลังจากการเลือกทักษะ



ชู เฟิงมองไปรอบๆ ที่นี้ถูกกล่าวว่าเป็นชั้น ที่สำหรับการฝึกศิลปะการต่อสู้ มีคนอย่างน้อยหนึ่งพันคนที่ฝึกกับกลไก มันทำให้พวกเขาเต้น



นอกเหนือจากนี้  มันยังมีห้องส่วนตัวสำหรับไว้ฝึกนับพันห้องภายในนั้นติดตั้งกลไกเอาไว้ด้วย



การออกแบบของมันช่างมหัศจรรย์ยิ่ง มันทำให้พวกเขานั้นมีชีวิตชีวาที่จะได้ใช้มันเป็นสถานที่ฝึก


ทันดันนั้นทุกคนก็เข้าสู่ความกลหล คนจำนวนมากสามารถเลือกห้องฝึกได้ แต่หลังจากหินประตูปิด พวกเขาต้องแยกย้ายกัน



ชู เฟิงไม่เข้าร่วมพวกเขาชเขาก็ตรงไปยังชั้น 6 เทียบเท่ากับชั้นที่ 3 ที่นั้นเงียบสงบมาก เป็นสถานที่เหมาะกับการฝึก



ชู เฟิงเข้าไปในห้องส่วนตัว หลังจากประตูหินปิด เขาก้มหัวหลบกลไกเพราะเขารู้ว่าหากสำผัสเสาจะถูกทำลายลงมา



กลไกเสาทำจากเหล็กและไม้เพื่อให้มันแข็งแรงมากขึ้น ถ้าทำลายมัน ถึงจะสามารถหลบมันได้



หากมีทักษะการต่อสู้ไม่เพียงพอ มันก็ยากที่จะทำให้เกิดความเสียหาย ดังนั้นสิ่งเดียวที่จะสามารถทำลายมันลงได้ เขาต้องฝึกให้สำเร็จให้เร็วที่สุด เพื่อจะทำลายกลไก



" ฝ่ามือ ลวงตา เป็นการใช้พลังงานจากลมจากฝ่ามือ ควบคุมพลังวิญญาณไปจุดเดียว”



ชู เฟิง ดูวิธีฝึก ฝ่ามือ ลวงตา . เขาก็ก้าวไปยังด้านหน้าของกลไกที่เสา



* ปั้ง ปั้ง * เขาขยายมือของและรวมพลังไปจุดกลางฝ่ามือเพื่อสร้างการโจมตี เขาโจมตีไปยังจุดสองจุดบนกลไกเสา



*พึบ พึบ * พวกมันแกว่งเสาไปซ้าย และ ขวา หลบการโจมตีของ ชูเฟิงความเร็วของมันเหมือนสายฟ้า



ตอนนั้น ชู เฟิง ตะลึงเล็กน้อย เขายิ้มด้วยความโล่งอก " น่าสนุก "



ตั้งแต่วันนั้นมา นอกจากการกินกับนอน ชู เฟิงเอาเวลาทั้งหมดไปฝึกทักษะการต่อสู้โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก



        "สายฟ้า สามผสาน" ที่สร้างขึ้นโดยผู้ก่อตั้งโรงเรียนมังกรฟ้า แม้ว่ามันค่อนข้างลึกลับ และฝึกได้ยาก



แต่สำหรับฝ่ามือ ลวงตา , เหตุผลที่ผู้เฒ่าบอกว่าเป็นทักษะที่ฝึกยากที่สุดในตำหนักต่อสู้


อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาฝึกสักพัก ชู เฟิงค่อยๆ เริ่มเข้าใจโครงสร้างของสองทักษะ



อัสนี สามผสาน ยึดยุ่นและรุนแรง ความเร็วปานสายฟ้าแลบ และแข็งเกร่งเหมือนเสียงฟ้าร้อง ทุกรูปแบบสามารถปลิดชีวิตของศัตรู มันมีพลังอำนาจอย่างมาก



ฝ่ามือ ลวงตา . ความสามารถของมันตรงข้ามกันเลย เปลี่ยนการโจมตีเป็นการตั้งรับ เปลี่ยนจากการรับเป็นการโจมตี



แม้ว่ามันไม่ได้มีลักษณะเป็นสาม ฟ้าร้อง ก็ค่อนข้างทักษะและพวกเขาแตกต่างกันในวิธีการของพวกเขาเอง



เวลาผ่านไปสิบวันเค้าอยู่ในนั้น แทบจะไม่ได้กิน ไม่ได้นอน เค้าฝึกแต่วิชาอัสนี สามผสานรูปแบบที่ 2



ถึงแม้ว่าฝ่ามือ ลวงตา มีพลังไม่เท่ากับ อัสนี สามผสาน , แต่พลังของมันก็แตกต่างกันไม่มากนัก บนมือเขาได้ฝึกรูปแบบที่สอง ของ อัสนี สามผสาน




ตอนนั่นน  ชู เฟิง ได้ฝึกรูปแบบที่ 2 จนสำเร็จ เขาต้องตกใจกับพลังที่แข็งแกร่งของมัน



บนชั้น 3 ตำหนักต่อสู้ ผู้เฒ่าเฝ้าอยู่เหมือนที่เดิม และ เห็น ชู เฟิงเดินออกมาพร้อมกับคัมภีร์ฝ่ามือ ลวงตา


      " อะไรกัน เจ้ามาถึงทางตันแล้วหรอ ? " ผู้เฒ่า มอง ชู ฟงด้วยสายตาของการเยาะเย้ยและยกมุมปากโค้งขึ้นมาด้วยความสะใจ


ชู เฟิงไม่ตอบ แค่ยิ้มรับ อาวุโสเฒ่าคิดว่าการยิ้มของชูเฟิงมีหมายความว่าเค้าล้มเหลว


       " เจ้าควรไปชั้น 1 เริ่มจาก และเลือก ทักษะ ระดับ 1 . . . . . . . " เอาคัมภีร์นี้กลับไปเก็บซะเถอะ ข้าเตือนด้วยความหวังดี



       " ขอบคุณท่านผู้เฒ่า " ชู เฟิงคำนับแล้วจึงขอตัวลา



       " นี้หมายความว่าเขาเข้าใจที่ข้าบอกแล้วใช่ไม๊ . . . " ผู้เฒ่ามองไปด้านหลังของ ชู เฟิง แล้วพยักหน้า



ตำหนักต่อสู้ไม่ได้เปิดทั้งวัน เมื่อดวงอาทิตย์ลับฟ้า ตำหนักก็จะปิด เมื่อเวลาหมดผู้เฒ่าต้องตรวจคัมภีร์และกลไก


       " เอ๊ะอ่ะอะไรกัน ให้ข้าดูหน่อยสิ!!! "



       " พี่ โอวหยาง , ท่านต้อง ตรวจสอบลูกศิษย์คนนี้อย่างละเอียด"



ชายวัยกลางคนนำ อาวุโสคนอื่นๆขึ้นบันได มุ่งหน้าไปห้องฝึกส่วนตัวบนชั้น 6



ภายในห้องเก็บตัวฝึกฝน , ตัวกลไกบนเสา เต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทำลาย



ที่เขาเห็นที่กลไกเต็มไปด้วยร่องรอยสีขาวๆ พอพวกเขาดูให้ดีๆ



       " นี่ . . . . . . . " แต่เมื่อเขาพบว่ามีรอยตื้นเต็มไปบนตัวเสาของกลไก พวกเขาประหลาดใจอย่างมาก  ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาของเขา สามารถบอกได้ว่า เสานี้ถูกทำลายด้วยวิชา ฝ่ามือ ลวงตา ศิษย์ฝ่ายในมีจำนวนน้อยมากที่สามารถฝึก ฝ่ามือ ลวงตา ได้ถึงขั้นนี้


นอกจากนี้ผู้ที่สามารถเข้าออกตำหนักต่อสู้ นี้มีเพียงศิษย์ภายนอกที่พึ่งจะเข้ามาเป็นศิษย์ของฝ่ายใน



หลังจากทบทวนความคิด ผู้เฒ่าก็ต้องตกใจ "อย่าบอกนะ ว่าเป็นเขา? "


โปรดติดตามตอนต่อไป . . . .