วันพฤหัสบดีที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2559

บทที่ 51 - เข็มทิศ โลกวิญญาณ



ซูเหม่ย นางสวมชุดกีเพ้าสีชมพูลายดำ ผมยาวๆสลวยของนางปกคลุมไหล่ บนศีรษะของนางมีปิ่นปักผมขนาดใหญ่ปักอยู่ เสื้อผ้าของนางบวกกับใบหน้าที่แสนจะอ่อนหวาน ทำให้นางดู งดงาม บริสุทธิ์ เหมือนกับว่าเค้าได้พบกับเทพธิดา



" ที่รักมีอะไรงั้นหรอ ? หลักจากที่แยกย้ายกัน เจ้าก็อดคิดถึงข้าไม่ได้สินะ " ชูเฟิงเห็นซูเหม่ยแต่งตัวเช่นนั้น เค้าอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อเธอ



" เจ้าเชื่อไม๊ ถ้าเจ้ายังเรียกข้าว่าที่รัก ข้าจะฉีกปากของเจ้า " ซูเหม่ยกัดฟัน ใบหน้าที่อ่อนหวานกลายเป็นหน้าดุ



หลังจากที่เห็น ซูเหม่ย ทำท่าทางน่ารักเช่นนี้เค้าหัวเราะและพูดว่า " ทำไมเจ้าไม่ให้ข้าเรียกว่า ที่รัก ล่ะ ในเมื่อข้าเป็นคนรักของเจ้า "



" ไอ้บ้า ! "



มือของซูเหม่ยที่ขาวเหมือนกับหิมะ หยิกไปที่แขนของชูเฟิง แล้วนางก็ชูสองนิ้วขึ้นมา แล้วยัดไปที่ปากของ ชูเฟิง แล้วฉีกออก ทันใดนั้น ชูเฟิงก็ตะโกนร้องด้วยเสียงโอดครวญ



" โอะโอ๊ะโอ้ยยย ~~~~~~~~~~~~~~~ "



หลังจากนั้น พวกเค้าทั้งคู่ก็เดินไปบนถนนของเมืองโบราณ



มีคนมากมายมาชุมนุมกันอยู่ที่นี่ บางคนเห็นโอกาสในการหาเงิน และขณะที่พวกเค้ากำลังรอข่าวของสุสาน พวกเค้าจึงนำของแปลกๆและสมบัติต่างๆของพวกเขาออกมาขาย



เมื่อซูเหม่ยเห็นที่นี่ นางคิดที่จะหาอะไรทำข้ามเวลา นางจึงลากชูเฟิงมาด้วย



ในช่วงเวลาที่พวกเค้าทั้งสองเดินอยู่บนถนนเมืองโบราณ เหมือนกับไอ้โง่ เดินกับ สาวงาม ทั้งคู่ต่างเป็นที่ดึงดูด ผู้ชายหลายคนต่างชื่นชมความงามของนางพร้อมกับอิจฉาชูเฟิง



ชูเฟิง ไม่รู้ว่าตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ เค้าก้มเป็นมองแขนของเค้าที่เป็นรอยช้ำ ชูเฟิงกล่าวด้วยความคับข้องใจ " ยัยบ้า เจ้าจะโหดร้ายกับข้าเกินไปแล้ว ดูสิแขนข้าช้ำไปหมด



" สม!!! ถ้าเจ้ายังกล้าแหย่ข้าเจ้าจะโดนอีก !!! " ซูเหม่ยกัดริมฝีปาก จริงๆแล้วนางรู้สึกดีจากส่วนลึกในจิตใจ ตอนนี้นางรู้สึกมีความสุข นางมองไปรอบๆ และคว้ามือของชูเฟิงและวิ่งเข้าไปดูร้านเล็กๆบนถนน



ที่ร้านแผงลอยนั้น มีเครื่องประดับต่างๆสำหรับผู้หญิง ของแต่ละชิ้นไม่เหมือนกันและยังมีสีสันมากมาย แต่ส่วนใหญ่นางก็มีแทบจะหมดแล้ว ซูเหม่ยรู้สึกเพลิดเพลินที่ได้ดูของพวกนี้นางคุกเข่าและเลือกดูสินค้าอย่างใจจดใจจ่อ



หญิงชราที่เปิดร้านรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก  นางเริ่มแนะนำสินค้าให้แก่ซูเหม่ย ผู้หญิงคนนี้มีรอยยิ้มเล่ห์เหลี่ยมยิ่งนัก แต่ชูเฟิง ก็เป็นต่อรองที่มีฝีมือร้ายกาจเช่นกัน เค้าสามารถประเมินสินค้าต่างๆได้เป็นอย่างดี



ชูเฟิงเค้ารู้สึกเบื่ออย่างมากที่ดูของผู้หญิง เค้าจึงมองดูร้านข้างๆ เค้าเห็นชายชราคนหนึ่งนอนอยู่บริเวณใกล้เคียง



ชายชราคนนั้นค่อนข้างมอมแมม ไม่รู้ว่าเค้าไม่อาบน้ำสระผมมากี่วันแล้ว ผมเค้าเป็นก้อนๆกระจุกอยู่ที่หัว



ใบหน้าเค้าเต็มไปด้วยฝุ่น เสื้อผ้าของเค้าดูสกปรกยิ่งกว่าชายคนนั้นมีถุงสกปรกๆใบหนึ่งตั้งอยู่ข้างๆ เค้าสวมกางเกงขายาวขาดๆ รองเท้าที่เค้าใส่เปิดออกแทบจะไม่มีพื้นรองเท้าจนส้นเท้าเค้าโผล่ออกมา



แผงของเค้าแตกต่างจากคนอื่นๆเค้าไม่ได้ตะโกนเรียกลูกค้า เค้านอนอยู่กับพื้นพร้อมกับกระดิกขาเหมือนกับขอทานซะมากกว่าพ่อค้า เขาไม่ได้สนใจลูกค้าที่ผ่านไปผ่านมา



ถึงแม้ว่าชายชราคนนั้นจะไม่ได้ขายของมีค่า แต่กองหนังสือที่อยู่ตรงหน้าเค้าดึงดูดความสนใจของชูเฟิงอย่างมาก



ดูจากพื้นผิวแล้ว หนังสือเหล่านั้นไม่ได้ดูวิเศษอะไรมากมาย ส่วนใหญ่จะเก่า โทรม เหมือนกับจะขาด และมีฝุ่นเกาะอยู่เต็มไปหมด จนไม่สามารถบอกได้เลยว่ามันคือ หนังสืออะไร



แต่ ชูเฟิง สัมผัสถึงพลังวิญญาณที่อยู่ในกองหนังสือเหล่านั้น มันช่างแปลกประหลาด



" ท่านผู้เฒ่า ท่านขายหนังสือพวกนี้หรือป่าว ? " ชูเฟิง ถามชายชรา



ชายชราไม่ได้ยกหัวขึ้นมาตอบ เขายกแค่นิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว



" หนึ่งตำลึง ทองแดง งั้นหรอ? " ชูเฟิง ถาม



" ฮ่าๆๆๆ  หนึ่งตำลึง ทองแดงงั้นหรอยังไม่พอสำหรับค่าอาหารของขอทานเลยไอหนุ่ม " ชายชรา ลุกขึ้นนั่งพร้อมพูดด้วยความโกรธ



" ผู้เฒ่าท่านก็พูดมาสิว่าต้องการเงินกี่ตำลึง ? " แม้ ชูเฟิงจะดูสุภาพ จริงๆแล้วเค้าด่าในใจ " ดูจากลักษณะของเจ้าบอกได้เลยดูยังไงก็ขอทาน "



" ลูกแก้ววิญญาณ 1 ลูกหรือใช้ถูกอย่างที่เจ้ามี " ชายชราพูดอย่างชัดเจน



" บ้าเอ๊ยย!!! ทำไมท่านไม่ปล้นข้าเลยล่ะ ท่านจะให้จ่ายราคาขนาดนั้นกับหนังสือพวกนี้หรอ ? " ตอนนั้น ชูเฟิง โมโหอย่างมาก



แต่ชายชราก็ไม่สนใจ เขากลับลงไปนอนบนพื้นอีกครั้งและพูดขึ้นว่า " เจ้าไม่อยากซื้อก็ไม่เป็นไร




หลังจากนั้นชายชราก็พึมพำกับตัวเองว่า " หนังสือของข้าสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ บางเล่มก็มีที่ซ่อนสมบัติ แต่คนทั่วไปคงมองไม่เห็นคุณค่าของมัน ถ้าหากข้าไม่ตกทุกข์ได้ยาก ข้าคงไม่นำหนังสือพวกนี้ออกมาขาย "



" บรรพษุรุษ ? ท่านเพ้อเจ้อไปเองมากกว่า บรรพบุรุษท่านเป็นใคร " ในตอนนั้นซูเหม่ยก็เข้ามา



" บรรพบุรษของข้าเป็นคนที่สามารถเชื่อมต่อโลกวิญญาณ !!! " ชายชรากล่าวอย่างภาคภูมิใจ



" โลกวิญญาณ ? ท่านอย่ามาโกหก!!! " ซูเหม่ยนางไม่เชื่อคำพูดชายชรา




" เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ ในที่สุดก็ต้องมีคนมาซื้อหนังสือพวกนี้ไปอยู่ดี " ชายชราพูดแล้วก็หลับตาลง



เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา ในใจของชูเฟิงร้อนรนเป็นอย่างมาก ถ้าหากที่เค้าพูดเป็นความจริง แล้วอีกอย่างชูเฟิงก็รู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของ โลกวิญญาณ



" ซูเหม่ยเจ้ามี ลูกแก้ววิญญาณให้ข้ายืมก่อนได้ไม๊!!! " ชูเฟิงกัดฟันพูดพร้อมกับถาม ซูเหม่ย



" เจ้าจะเอาไปทำอะไร ? เจ้าเชื่อที่ชายชราคนนี้พูดจริงๆหรอ เห็นๆอยู่ว่าเค้าโกหก " เห็นได้ชัดว่า ซูเหม่ยไม่เต็มใจ



" ถ้าเจ้ามี ได้โปรดให้ข้ายืมเถอะ!!! " ชูเฟิง ยื่นมือไปหาซูเหม่ย



" เจ้าโง่ ข้าไม่เคยเห็นใครโง่เช่นเจ้ามาก่อน " แม้ว่าปากนางจะบ่น ซูเหม่ยก็หยิบลูกแก้ววิญญาณในกระเป๋าข้างเอวออกมา ให้กับ ชูเฟิง



" แต้งกิ้วว " ชูเฟิงหยิบลูกแก้ววิญญาณยื่นให้กับชายแก่ ผู้เฒ่าข้าจะซื้อหนังสือของท่าน!!! "



" ว้าวว!!! ใช่ลูกแก้ววิญญาณจริงๆ เจ้าคงจะรวยมากสินะ สาวน้อย " ชายชราหยิบลูกแก้ววิญญาณและตรวจสอบมัน หลังจากที่เค้ารู้ว่ามันคือของจริงเค้ากอดมันอย่างดีอกดีใจ



" มันเป็นครั้งแรกใช่ไม๊ที่ท่านเคยเห็นลูกแก้ววิญญาณ ? " เห็นชายแก่ตื่นเต้นดีใจ ซูเหม่ยไม่พอใจอย่างมาก



จากนั้นชูเฟิง ก็ไม่พูดอะไร เค้าเอาผ้าห่อหนังสือหลายสิบเล่มที่ปูอยู่บนแผงลอย จากนั้นเค้าก็แบกไว้ที่ไหล่ของเค้า



" ฮ่าๆ น้องชายเจ้านี่ช่างตาถึง ข้าชื่นชมเจ้าจริงๆ ข้าจะมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้กับเจ้า ขณะที่ชูเฟิงกำลังเดินไป ชายแก่หยิบของบางอย่างออกมาจากถุงผ้าเน่าๆของเค้า



มันมีลักษณะเป็นแผ่นไม้สีม่วง มันถูกสร้างด้วยไม้ชนิดพิเศษ ทั้งสี่ด้านมีตัวอักษรทิศต่างๆ เหนือ ใต้ ตะวันออก และ ตะวันตก และด้านซ้ายและขวา มีอีกษรเขียนไว้ว่า ชีวิต ความตาย โชคดี และโชคร้าย สลักอยู่ตรงนั้น และมีสัญลักษณ์ลูกศรแปลกๆติดอยู่ตรงกลางแผ่นไม้



" นี่คืออะไร ? " ซูเหม่ยคว้ามันและซอกแซกถาม



" นี้ สาวน้อย ส่งนี้สำคัญสำหรับ ผู้เชื่อมต่อ โลกวิญญาณ "



" มันสามารถทำนายชีวิต   ความตาย  โชคดี และ โชคร้าย มันเรียกว่า เข็มทิศโลกวิญญาณ " ชายชรากล่าวเหมือนกับรู้จักวิธีใช้



" โห ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก แล้วมันใช้ยังไง ? " ซูเหม่ยเข้าไปถามใกล้ๆ



" นี่ . . . เป็นสิ่งที่ ผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณเท่านั้นที่ใช้ได้ ? ฮ่าๆ เจ้าก็ลองศึกษามันด้วยตัวเองแล้วกัน หวังว่าเราจะได้พบกันอีก "



ชายชราจับเคราของเค้า ดวงตาของเค้าสั่นไหว ราวกับว่าเขาจะกลัว ชูเฟิง จะเอามันคืน ทันใดนั้นเค้าก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปในทันที



" นี่ !!! ข้าคิดไว้แล้วว่าเค้าเป็นพวกหลอกลวง " เห็นการกระทำของชายชรา ซูเหม่ย กระทึบเท้าด้วยความโมโห


/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . .

ชอบกดไลค์ใช่กดแชร์ อยากให้แปลก็คอมเม้น!!!

ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดนะคับ