วันพุธที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2559

บทที่ 63 - ห้องลึกลับ ?



" อืม . . . . . . "



เขารู้สึกมึนหัวเมื่อลืมตา หลังจากที่ชูเฟิงได้สติ เค้ามีความสุขอย่างมาก



เพราะภายในหัวของเค้า มีบันทึกมากมาย เป็นเนื้อหาของการฝึกฝน ทักษะ ท่องนภา หลังจากที่พบกับความสุขได้ไม่นานเค้าก็ต้องตกตะลึง เพราะว่าฉากด้านหน้าของเค้า



" อะไรเนี่ยยย . . . . . . . ที่นี่คือที่ไหน ?"



ตอนนั้น ด้านหน้าของชูเฟิง มีห้องแปลกๆ ที่บอกว่ามันแปลก เนื่องจากความประหลาดของมัน



ผนังมันมีขนาดสูงใหญ่ แต่กับไม่มีหลังคา รอบๆห้องนั้น ไม่ได้ทำมาจาก ไม้ เหล็ก หิน หรือสิ่งอื่นๆ มันเป็นเงาสะท้อน เหมือนกับคริสตันที่เรียบเนียนดั่งกับกระจกที่ถูกขัดจนเงางาม



แต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุดในตอนนั้นก็คือ ด้านหน้าของเขา มีประตูบานใหญ่ติดอยู่กับผนังยาวตรงไปถึงท้องฟ้า



ขนาดของประตูใหญ่มาก ใหญ่กว่าประตูเมืองใดๆ แม้แต่ประตูเมืองโบราณก็เทียบไม่ติด ลักษณะของมันดูแปลกตาเหมือนกับว่ามันเป็นปากของปีศาจ ที่ยื่นออกมาจากผนัง



ด้านบนของประตูใหญ่ จะมีโซ่ขนาดใหญ่และหนาล่ามไว้ทุกๆ 1 เมตร  เหมือนไว้ใช้ขังสัตว์อสูรที่น่ากลัว



เมื่อชูเฟิงแผ่อำนาจพลังวิญญาณของเค้าออกไป ชูเฟิง ก็น่าถอดสีทันที ถึงแม้ว่ามันจะถูกผนึกไว้ ชูเฟิงก็รู้สึกถึงกลิ่นอายที่แสนน่ากลัวออกมาจากภายในนั้น



บรรยากาศรอบๆก็แสนจะเยือกเย็น และมืดมน เหมือนว่ามันไม่ใช่สิ่งที่อยู่ภายในโลกปกติของเขา มันทำให้ชูเฟิงรู้สึกหนาวไปจนถึงกระดูกสันหลัง



" โอ้สวรรค์ นี้ข้าคงจะยังไม่ตายใช่ไม๊ ? หรือว่าที่นี่จะเป็นนรก " ชูเฟิงนึกไปต่างๆนาๆ เพราะเค้ารู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ความจริง มันเหมือนกับความฝัน ที่แสนจะน่ากลัว



" เฮ้ย!!! นั้นเจ้าจริงๆด้วย ในที่สุดเจ้าก็มา ฮ่าๆ ที่นี่สุดยอดไปเลยใช่ไม๊ "



ในตอนนั้น จู่ๆก็มีเสียงแห่งความสุขดังขึ้นมาจากด้านหลังของ ชูเฟิง เนื่องจากเสียงของมันดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน มันทำให้ชูเฟิงกระโดดล้มลงไปด้วยความตกใจ ( ยมบาลมารับตูแล้ว!!! )



ชูเฟิงนั่งตัวสั่นจากนั้นเค้าก็ลุกขึ้นยืน เมื่อเค้าหันไปมองด้านหลัง ก็พบกับไข่ที่ตั้งอยู่ด้านหลังของเค้า " นี่มันตัวอะไรเนี่ย "



มันเป็นไข่ขนาดใหญ่ และมีสีดำสนิท มันดูไม่เหมือนไข่ไก่แต่อย่างใด ขนาดของมันสูงกว่า ชูเฟิง อาจกล่าวได้ว่ามันเป็นไข่ที่มีขนาดที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้



" ตัวอะไรงั้นหรอ!!! " ไอ้โง่ ชูเฟิง เจ้านี่มันปัญญาอ่อนจริงๆ!!! ข้ามองดูเจ้าอยู่จากที่นี่เป็นเวลานานแสนนาน เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าเบื่อ!!!!!!! มากแค่ไหน "



ทันใดนั้น มีเสียงดังขึ้นมาภายในไข่ขนาดใหญ่ เสียงของนางฟังดูแสนไพเราะทำให้รู้สึกความสุข  เสียงของนางเหมือนเสียงของ นางฟ้า ที่ทำให้จิตใจผ่อนคลาย อาจกล่าวได้ว่า เป็นเสียงที่ถูกใจที่สุดตั้งแต่เค้าเคยได้ยินมา



" ไข่นี้เป็นตัวเมียงั้นหรอ!!! " ชูเฟิง ตกตะลึง เพราะว่าเสียงของมันฟังดูเป็นผู้หญิง 



" ไม่ใช่ตัวเมียเว้ย!!! เจ้าสารเลว เห็นข้าเป็นไข่ไก่หรือยังไง " ภายในไข่มีเสียงแหลมด่าออกมา ไข่ใบนั้นเริ่มสั่นราวกับว่ามันกำลังจะแตกออก



* ป๊อกก * ในตอนนั้น ชูเฟิงก็รู้สึกว่ารอบๆนั้นเป็นภาพเบลอ ฉากรอบๆเค้าเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว(เหมือนกับอยู่ในห้วงกาลเวลา) เมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ ชูเฟิงก็พบว่าตัวของเค้ากองอยู่ที่พื้นภายในห้องของสุสาน



" นี้ . . . . . . ข้าฝันไปงั้นหรอ " ชูเฟิงประหลาดใจสุดๆ เค้ารู้สึกผ่อนคลายสุดๆ เมื่อพบกับเนื้อหาข้อมูลบันทึกของทักษะ ท่อง นภา ทั้งหมดที่อยู่ภายในหัวของเค้า



" เค้ายังไม่ตายงั้นหรอ เป็นไปได้ยังไง ? หรือว่า ทักษะ ท่องนภา ยอมรับเค้าแล้ว ? " เพื่อเค้าเห็นว่า ชูเฟิง ลืมตา ผู้นำโรงเรียนพันลมก็เริ่มที่จะโวยวาย



" เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน ด้วยพลังวิญญาณของเค้าเพียงแค่นั้น หรือว่าเค้าจะปรับพลังวิญญาณจนเป็น ทักษะพิเศษ " แม้ว่า จูเก่อ จะไม่ได้พูดออกมา แต่ดูจากท่าทางของเค้า ยังสามารถบอกได้เลยว่าเค้าตกใจสุดๆ "



เมื่อชูเฟิงเห็นท่าทีเช่นนั้น เค้ายิ้มเบาๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืนปัดฝุนที่ติดอยู่บนเสื้อผ้า และกล่าวกับพวกเขา " ขอโทษที่ข้าทำให้ท่าน ทั้ง2ต้องผิดหวัง เพราะข้ายังไม่ตาย โชคดีจริงๆที่ยังมีชีวิต สำหรับของขวัญจาก จักรพรรดิ์ปราชญ์นภา ทักษะที่พวกท่านต้องการหนักหนา มันอยู่ . . . . . . . .  ".



" อยู่ที่นี่ไง!!! " ชูเฟิงชี้นิ้ว ไปที่หัวของเค้า



" บัดซบ ข้าจะฆ่าเจ้า " ผู้นำโรงเรียนพันลมตะโกนด้วยความโกรธตอนนั้นเค้าไม่สนใจอะไรแล้วเค้าปล่อยแผ่นเหล็กออกทันที



*  เปิ้งงง * เมื่อเค้าปล่อยแผ่นเหล็กออกอย่างกระทันหัน ทำให้ทั้งห้องเริ่มสั่นสะเทือน



" บ้าเอ๊ยย!!! " เมื่อเค้าเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ผู้นำโรงเรียนพันลมก็กลับเข้าไปต้านแผ่นเหล็กไว้ไม่งั้น ทั้งสามคนอาจจะกลายเป็นเนื้อบดติดพื้น



* เปรี้ยง *เห็นแบบนั้น ชูเฟิง ไม่รอช้า เค้ารีบใช้ สายฟ้า สามผสาน รูปแบบที่ 1 รีบเผ่นไปยังประตูทางออก เพราะด้านหน้าของเค้าทั้งคู่คือผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรแก่นแท้วิญญาณ ตอนนี้เค้าอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเกินไป



ถ้าหากพวกเค้าไม่ต้านแผ่นเหล็กเอาไว้ แม้แต่การเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆ อาจทำให้นิ้วของพวกเค้าหักจนเสียหลักทำให้แผ่นเหล็ก หล่นลงมาทับพวกเขาจนตาย



" เจ้าเด็กนี้มาจากโรงเรียนมังกรฟ้า!!! " เขาเห็นทักษะที่ ชูเฟิง ใช้ จูเก่อ ถึงกับตาค้างในทันที ในฐานะแขกอาวุโสของโรงเรียนมังกรฟ้า เป็นธรรมดาที่จะรู้จักทักษะต่างๆของสำนัก



หลังจากที่ ชูเฟิง หนีออกมาจากห้องนั้นได้แล้ว เค้ารีบวิ่งกลับไปตามเส้นทางเดิม เค้าไม่รู้ว่าเมื่อไหร่สองผู้เชี่ยวชาญจะมาไล่ล่าเค้า แต่อย่างน้อยๆ ผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณคงหาเค้าพบได้ไม่ยาก



ภายใต้สถานการณ์เหล่านั้น สิ่งเกียวที่เค้าทำได้ในตอนนี้ คือ การมีชีวิตต่อไป ขณะที่เค้าวิ่ง ชูเฟิง พบกับศพมากมาย สุสานของจักรพรรดิ์นภาทำให้เกิดสงครามนองเลือดขนาดใหญ่



หลายคนที่ไม่ได้แข็งแกร่งพวกเค้าก็ต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่เพราะความละโมบ แม้ว่าพวกเค้าจะหลอกใช้กันและกัน ในการค้นหาสมบัติภายในสุสาน ผู้ที่กอบโกยได้มากที่สุด ก็คือ ชูเฟิง



ในขณะที่ชูเฟิงคิดว่าตัวเองปลอดภัย แต่เค้ากลับนึกไม่ถึงว่า อันตรายที่แท้จริงกำลังก้าวเข้ามา



" เจ้าหนุ่ม ในที่สุดข้าก็เจอตัวซะที!!! " เสียงคนที่เต็มไปด้วยความโกรธตะโกนมาจากด้านหลัง ผู้นำโรงเรียนพันลมในที่สุดก็จับเค้าได้



แต่ปัจจุบันเค้าอยู่ในสภาพที่น่าสิ้นหวัง ผมดูยุ่งเหยิง คราบเลือดยังติดเต็มเสื้อผ้าของเขาขณะที่เลือดไหลออกจากหัว เหมือนกับคนบ้า เห็นได้ชัดว่าเค้าต้องแลกชีวิตในการหนีออกมาจากสุสานในห้องนั้น



" บ้าเอ้ย ข้าคงกลับไปเมืองโบราณไม่ได้ในตอนนี้ ข้าต้องหาทางอื่นแล้ว " (เค้าไม่ต้องการให้พวกซูเหม่ยได้รับลูกหลง)



ปัจจุบัน ชูเฟิง สังเกตุว่ายากที่จะหนี เค้าจึงเริ่มใช้ทักษะลับ โดยหยุดสายฟ้า สามผสาน จากนั้นเค้าก็เหวี่ยงแขนออกไป การโจมตีนี้เหมือนตัวตัดสินชีวิตของเค้า



ในตอนนั้น ความเร็วของเค้ามากว่าผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรแก่นแท้ แรงดันวิญญาณมหาศาลถูกปล่อยออกมาพร้อมกับสายฟ้า ด้วยความเร็วของชูเฟิง สามารถซัดใส่เขาลงไปกองกับพื้นได้



ตอนนั้น ชูเฟิง คิดว่าเขาตายแล้ว สำหรับ ทักษะ ท่องนภา เป็นทักษะที่อันตรายอย่างมาก หากมีใครรู้ล่ะก็ เค้าอาจจะถูกฆ่าผ่าสมอง เพื่อนำทักษะ ท่องนภาออกมา



" หืม ? "



แต่จู่ๆ ชูเฟิง รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ความกดดันมหาศาลหายไปในอากาศ เมื่อเค้าหันกลับมามอง เค้าก็ต้องตกใจ ทุกอย่างว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของคน



" มันเป็นภาพลวงตางั้นหรอ "



" ไม่ ไม่ มันไม่ใช่ภาพลวงตา แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ? "



ยังไงก็ตาม ชูเฟิงสับสนว่าทำไมผู้นำโรงเรียนพันลมถึงหายไป เค้ามองออกไปยังนอกสุสานประมาณหลายสิบลี้ ผู้นำโรงเรียนพันลมนั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขา เต็มไปด้วยความหวาดกลัว



ในช่วงเวลานั้น เขาไม่ได้มีความน่าเกรงขามของผู้นำโรงเรียนเลยสักนิด ริมฝีปากของเค้าสั่นด้วยความหวาดกลัวแม้แต่ตัวก็ยังสั่น เค้าเงยน่าคุกเข่ามองชายที่อยู่ตรงหน้าของเขา



ชายขอทานที่อยู่ด้านหน้าของผู้นำโรงเรียนพันลม แม้แต่ชูเฟิงก็ยังตกใจ ดวงตาของเค้าดูคมมราวกับใบมีด บนหน้าผากมีแผลเป็นรูปเปลวไฟ
 ( เค้าผู้นั้นคือใคร....? )





//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////






โปรดติดตามตอนต่อไป..........