วันพฤหัสบดีที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2559

บทที่ 66 - หอฝึกฝน



" หอฝึกฝน เป็น สถานที่ที่ศิษย์หลักไว้ใช้ฝึกทักษะการต่อสู้ ? "



แน่นอนว่า ชูเฟิง เคยได้ยินมาก่อน การสร้างมันขึ้นมาก็เพื่อ ศิษย์หลักโรงเรียนมังกรฟ้าโดยเฉพาะ เหล่าศิษย์สามารถเข้าดูได้ หลังจากที่เข้าร่วมสนามฝึก แรงดันวิญญาณจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นการฝึกทักษะการต่อสู้ หรือว่า การฝึกพลังของร่างกายและพลังวิญญาณ ล้วนแต่ได้รับประสิทธิภาพ



" ถูกต้อง ตอนนี้ สนามฝึกเปิดกว้างไม่เพียงแต่ศิษย์หลักที่จะสามารถเข้าร่วม แม้แต่ศิษย์ฝ่ายในก็สามารถเข้าร่วมได้ วันนี้มีการเปิดอย่างเป็นทางการแล้วดังนั้นพวกเราจึงจะไปหอฝึกฝนเพื่อตรวจสอบและพบกับมัน " ชูเยว่ยิ้มพร้อมขณะที่กล่าว



" หากเป็นเช่นนั้น ชูเฟิงก็ยินดีที่จะไป ตอนนี้เค้ามี ทักษะ ท่องนภา ขณะที่เค้าไม่สบายใจเรื่องสถานที่ฝึกแต่เค้าไม่เคยนึกเลยว่าจะมีโอกาสดีๆเช่นนี้ การฝึกฝนที่เปิดให้ศิษย์ฝ่ายในเข้าร่วม เหมือนกับว่ามันถูกเตรียมไว้เพื่อเค้า "



พวกเค้าทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังหอฝึกฝน ขณะที่เดินตามทาง ชูเฟิงใช้อำนาจพลังวิญญาณ ตรวจสอบพลังของชูเยว่ เค้าพบว่า ชูเยว่ยังติดอยู่ที่ระดับ 4 ห้วงวิญญาณ ซึ่งเธอไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับ 5 ได้ซะที



" ชูเยว่ เจ้ายังทะลวงพลังฯไม่ได้งั้นหรอ ? " ชูเฟิงถาม



" ใช่ ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าดูเหมือนจะไม่สามารถทะลวงพลังวิญญาณได้ บางทีอาจเป็นเพราะหัวของข้าไม่ค่อยดี " ชูเยว่ตอบพร้อมกับทำหน้าเศร้า



" ชูเยว่ เจ้าใช้โอสถเหล่านี้สิข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถผ่านมันไปได้ " ชูเฟิง เอามือไปหยิบลูกแก้ววิญญาณ 2 เม็ด ในถุงจักรวาล



" นี่มัน . . . . . . . . . . " เห็นโอสถวิญญาณในมือของเค้า ชูเยว่ และชูซุยทั่งคู่ถึงกับตาค้างแสดงให้เห็นถึงความตกใจ



แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นมัน ดูจากพลังจากพลังวิญญาณที่ปล่อยออกมา พวกเขาสามารถบอกได้เลยว่าเป็นยาคุณภาพสูงสุด ลูกแก้ววิญญาณ



" โอสถเหล่านี้ หลังจากที่กลืนมันเข้าไปจะถูกเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณและถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกาย" ชูเฟิงคว้ามือเล็กๆของชูเยว่ และนำลูกแก้ววิญญาณวางไว้บนมือ



" ชูเฟิง ข้าไม่สามารถรับของมีค่าเช่นนี้ไว้ได้หรอก "



" หากเจ้าใช้มันแล้วสามารถเข้าสู่อาณาจักรห้วงวิญญาณระดับ 6 ได้ ก็นับว่าคุ้ม วันนี้เจ้าควรรับมันไว้ "



ปฏิกิริยาของชูเยว่ตอนแรก อยากที่จะปฏิเสธชูเฟิง เพราะนางรู้ว่าลูกแก้ววิญญาณเพียงเม็ดเดียวมีค่ามากแค่ไหน เป็นธรรมดาที่นางจะไม่สบายใจหากรับของล้ำค่านี้ไว้ แต่นี้ชูเฟิงให้นางถึง 2 เม็ด



" หากข้ามอบมันให้กับเจ้า เจ้าก็ควรจะรับไว้ ข้ายังมีอยู่อีกมากมายหากเจ้าเก็บไว้แล้วไม่ยอมใช้มัน เท่ากับเจ้านั้นดูถูกข้า " ชูเฟิงยัดลูกแก้ววิญญาณลงไปในกระเป๋า ชูเยว่



" ชูเฟิง เจ้า . . . . . "



ชูเยว่ไม่รู้จะทำยังไงดี ลึกๆแล้วนางก็อยากจะรับไว้ เพราะลูกแก้ววิญญาณเพียงเม็ดเดียวสามารถทำให้นางทะลวงผ่านระดับ 5 ได้ไม่ยาก พลังวิญญาณที่หลงเหลือในร่างกายของนางซึ่งสามารถนำไปใช้ในการฝึกทักษะได้อีก แต่นี้กับมีถึง 2 เม็ด



ถ้าไม่ใช่เพราะชูเฟิงมอบให้นาง จริงๆนางก็ไม่รู้ว่าจะได้ของล้ำค่าเช่นนี้มายังไง แม้แต่พ่อของนางก็ไม่เคยมอบลูกแก้ววิญญาณให้กับนางในชีวิตนี้



" หากเจ้ายังไม่สบายใจในอนาคตเจ้าสามารถนำมันมาคืนข้าเมื่อไหร่ก็ได้ "ชูเฟิงเกรงว่าชูเยว่จะหนักใจเพื่อให้นางรับไว้ชูเฟิงต้องเล่นไม้นี้



" ก็ได้ " ชูเยว่ ทีมักจะร่าเริงตอนนี้นางกับพยักหน้าอย่างจริงจัง



เห็น ชูเยว่เป็นแบบนี้ชูเฟิงก็พอจะเข้าใจ เพราะถ้ามีคนมามอบของล้ำค่าเช่นนี้ให้ เป็นธรรมดาที่เขาจะหนักใจ



ในตอนนั้น ชูเฟิง พบว่าใบหน้าของชูซุยที่กำลังตะลึง นางเม้มริมฝีปากและตาโตของนางกระพริบไม่หยุด การแสดงออกที่กล่าวได้ถึงความชื่นชม ด้วยคำชมเพียง 2 คำ ก็คงไม่พอ . . . . . . . ยังไงก็ตาม ชูซุยก็ยินดีกับชูเยว่  



" ชูซุย เจ้ารู้จักข้ามาหลายปี ในฐานะที่ข้าเป็นพี่ชายเจ้า ข้าขอมอบลูกแก้ววิญญาณนี้ให้เป็นของขวัญชื้นแรกจากพี่ชายของเจ้า ถึงมันจะไม่มากมายเท่าไหร่ " ชูเฟิงหยิบลูกแก้ววิญญาณยื่นให้กับ ชูซุย



" นี่ . . . . . . . "



" อย่าได้ปฏิเสธ ข้าให้มันเป็นของขวัญกับเจ้า หากเจ้าไม่รับเท่ากับดูถูกข้า



" ชูเฟิง ขอบคุณ "



ชูซุยเมื่อได้รับลูกแก้ววิญญาณนางเต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าขาวๆของนาง หลังจากเดินมาสักพัก นางเอาผ้าเช็ดหน้ามาห่อไว้อย่างดีแล้วเก็บไว้ที่กระเป๋าข้างเอว



" ชูเฟิง ดูเหมือนถุงผ้าของเจ้าจะดูพิเศษนะ มันคือ . . . . . . ." ตอนนั้น ชูเยว่ พบว่าถุงข้างเอวของชูเฟิงดูมีลักษณะพิเศษออกไป



" ฮ่าๆ นี่คือถุงจักรวาลน่ะ ซูเหม่ยให้ข้ามา " ชูเฟิงหัวเราะและเดินต่อ




เมื่อ ชูเยว่ กับ ชูซุยได้ยิน พวกเขายืนนิ่งอย่างไร้จุดหมาย ความประหลาดใจอยู่เต็มใบหน้าของพวกนาง พร้อมกับจ้องมองชายหนุ่มที่เดินอยู่ด้านหน้าพวกเขา



เป็นเพราะว่าพวกนางรู้สึกถึงระยะห่างระหว่างพวกเขา ตอนนี้ ชูเฟิง เริ่มจะห่างพวกนางออกไป แม้ว่า ชูเฟิง จะปฏิบัติกับพวกเขาเป็นอย่างดี แต่เรื่องตำแหน่งและสถานะของพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน เหมือนกับว่าพวกเขาอยู่กันคนละโลก



ทั้งสามคนเริ่มที่จะพูดคุยและหัวเราะไปตามทาง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึง หอฝึกฝน แต่แล้วพวกเขาก็พบกับผู้คนจำนวนมากที่ยืนอยู่รอบๆหอคอย



ชูเฟิง แหวกทางเข้าให้ ชูเยว่และชูซุยกลางฝูงชน คนต่างๆพากันไม่พอใจและบ่น แต่เมื่อพวกเขามองเห็นป้ายสัญลักษณ์ของพันธมิตรปีกฯที่ห้อยอยู่หน้าอกของชูเฟิง ไม่มีใครแม้แต่จะกล้าพูดหรือโวยวาย จากนั้นผู้คนก็เริ่มจะหลีกทางให้ ชูเฟิง



หลังจากที่ผ่านฝูงชนเข้ามา ชูเฟิง รู้สึกว่าพวกเค้าถูกจับตามองอยู่



ทางเข้าของหอคอยฝึกฝนมีเวทีศิลาสูงเป็นพิเศษ ด้านบนของศิลามีอาวุโสยืนอยู่ ด้านหลังของเขามีทางเข้ารูปร่างประหลาด



ทางเข้ามันดูพิเศษอย่างมาก ที่แปลกก็ตรงที่มันเป็นสีเขียวเข้มเหมือนกับหยก แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือมันปิดกั้น พลังวิญญาณของชูเฟิงได้ แบบนี้สิที่เรียกว่า การฝึก



หลังจากที่เค้าฟังคำอธิบายจากคนรอบๆ ชูเฟิงก็เริ่มที่จะเข้าใจ หอคอยฝึกฝนจะสามารถเข้าไปได้เพียงคนเดียว หากอยู่ในนั้น จะสามารถฝึกฝนทักษะให้พัฒนาได้อย่างรวดเร็ว แต่พวกเขาจำเป็นต้องจ่ายเงินเป็น หญ้าวิญญาณฯ



เนื่องจากราคาของมัน จึงไม่มีเข้าไปสักคน สังเกตุจากคนรอบๆ



สำหรับคนอื่นๆ หญ้าวิญญาณฯเพียงต้นเดียวนั้นมีค่าอย่างมาก แต่นี้กลับต้องจ่ายเป็นจำนวนมาก ดังนั้นจึงไม่มีใครที่จะเต็มใจจ่ายเพื่อการฝึกฝน แต่กลับ ชูเฟิงนั้นนับว่าคุ้มค่าเป็นอย่างมาก



" ข้า ข้า!!! " ขณะที่ชูเฟิงกำลังเดินไปใกล้กับเวทีศิลา ก็มีเสียงตะโกนออกมาจากฝูงชนที่อยู่ด้านหลังของเขา



เมื่อหันหน้ากลับไปมอง เขาเห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง มันเป็นคนที่มาจากพันธมิตร ดาบทมิฬ และ เจี้ยนเฉิน ที่เคยขัดแย้งกับชูเฟิงในอดีต ภายในกลุ่มพวกเค้าไม่มีใครชอบขี้หน้าชูเฟิง แต่คนที่จ้องหน้าชูเฟิงอย่างจริงจัง คือ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เจี้ยนเฉิน



คนๆนั้นมีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับเจี้ยนเฉิน แต่พลังวิญญาณของเค้าอยู่ในระดับ 9 ห้วงวิญญาณ กระจอกเช่นนี้มิน่าล่ะทำไมถึงมีศิษย์หลักมากมาย



เมื่อทุกคนเห็นเขาต่างมองด้วยความกลัวและความเคารพ ไม่ต้องบอกชูเฟิงเลยว่าเขาเป็นใคร เขารู้แล้วว่ามันต้องเป็นพี่ชายของ เจี้ยนเฉิน ผู้นำของพันธมิตรดาบฯ เจี้ยนเฟิงอวี้



" นี้เจ้า!!! " ในตอนนั่นเจี้ยนเฉิน พบกับ ชูเฟิง



" เจ้ารู้จักเขางั้นหรอ ? " เจี้ยนเฟิงอวี้เอียงศีรษะพร้อมกับถาม



" ท่านพี่ เค้าเป็นคนที่ทำร้ายข้าในวันนั้น " เจี้ยนเฉินฟ้องด้วยความโกรธ



" โอ้ ? " ได้ยินคำพูดนั้น เจี้ยนเฟิงอี้หันหน้าไปจ้องชูเฟิง ในขณะนั้นสายตาของเค้าจ้องชูเฟิงอย่างอาฆาตแค้น





/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป. . . . . . .