วันพุธที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2559

บทที่ 82 - คำท้ารบ



*  ฟิ้ววว  แปะ 



ประกายเสมหะผสมกับน้ำลายพุ่งเหมือนดาวหาง รวดเร็วดุจสายฟ้าปะทะเข้าที่ใบหน้าของ กง ลู่หยุน



ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ด้วยระยะห่างของเขาและชูเฟิง ทำให้ กง ลู่หยุน นั้นไม่สามารถหลบมันได้ จึงต้องเอาหน้ารับเสมหะไว้เต็มๆ



" ข้าจะฆ่าเจ้า " ใบหน้าของ กง ลู่หยุน สัมผัสได้ถึงความเหนียวหนืด ด้วยความพิโรธเค้าชกไปที่หน้าของชูเฟิง



หมัดที่รุนแรง ทำให้อากาศนั้นกระจายออกจนเกิดเป็นเสียงลม ยากที่ชูเฟิงจะต้านทานไหว ผมของเขาถูกพัดไปข้างหลังใบหน้าของเขาถึงกับหันเลยทันทีที่สำผัสกับหมัดอันรุนแรง ต่อให้ ชูเฟิง ที่มีเนื้อหนังแข็งแกร่งดุจโลหะก็ไม่สามารถที่จะรับไหว



เห็นเช่นนั้น บางคนไม่สามารถทนดู ได้แต่เอามือปิดตาของตน พวกเขาคิดว่า ชูเฟิง คงจะถูกเขาฆ่าตายกองอยู่ตรงนั้น โดยไม่มีใครสามารถห้ามความโกรธ กง ลู่หยุน ไว้ได้



 ศิษย์ # 1 ของโรงเรียนมังกรฟ้านับว่ามีตำแหน่งที่สูงมากทีเดียว ทุกคนรู้ว่าเขาคือผู้นำของโรงเรียนในอนาคต ชูเฟิงก็เปรียบเสมือนมดตัวน้อยๆ หากชูเฟิงจะถูกเขาฆ่าตายจริงๆ กง ลู่หยุน ก็จะไม่ได้รับการลงโทษใดๆ มากสุดก็แค่โดนเตือนไม่กี่คำ



แต่เมื่อเทียบกับใบหน้าของคนอื่นๆที่ไม่อาจทนดูไหว เขายังพอมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง แต่ ใบหน้าของ บางคน กลับไม่มีท่าทีของความเห็นอกเห็นใจเมื่อมองไปที่ดวงตาของพวกเขา



พวกเขาหวังให้ชูเฟิงถูกฆ่าตาย ขณะที่สายตาพวกเขาจ้องมองที่ใบหน้าของชูเฟิงที่อาบไปด้วยเลือด สมควรโดนแล้วที่ไปต่อต้านศิษย์ # 1



* ปั้งงง *



ทุกคนต่างรู้สึกว่า ชูเฟิง คงไม่รอด หน้าที่อาบไปด้วยเลือด เสียงกระดูกที่หัก จู่ๆ ก็มีพลังที่แข็งแกร่ง เข้ามาคว้าข้อมือของ กง ลู่หยุน เพื่อหยุดหมัดของเขา



" นั้นเขาจริงๆ "



เห็นหน้าของเค้าที่กำลังหยุดหมัดของ กง ลู่หยุน ทุกคนตกใจอย่างมาก ชายชราผอมบางผมเหมือนอีแร้ง น่าตาน่ากลัวดูเหมือนคนตาย



เขานั้น เป็นที่รู้จักของทุกคนเป็นอย่างดี เขาเป็นคนแก่ที่อยู่ในตำหนักของศิลาการทดสอบ เป็นผู้รับผิดชอบเสื้อผ้าของศิษย์ใหม่ ไม่มีใครรู้จักชื่อของเขา แต่ทุกคนเรียกเขาว่า ผู้เฒ่าหลี่



ตำแหน่งของ ผู้เฒ่าหลี่ ในพื้นที่หลัก มิได้สูงมากนัก เขาเป็นชายชราที่คอยรับคำสั่งจากอาวุโสคนอื่นๆศิษย์หลักคนอื่นๆต่างมักจะดูถูกเขา และไม่มีใครเห็นเขาอยู่ในสายตา



แต่เมื่อพวกเขาเห็นว่าผู้เฒ่าหลี่ สามารถหยุดหมัดของ กง ลู่หยุน ไว้ได้ เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะรู้ว่าเขานั้นไม่ได้อ่อนแอ จริงๆแล้วเขาก็แข็งแกร่งไม่แพ้อาวุโสท่านอื่นๆ



" ถอยไป!!! " .



การที่ผู้เฒ่าหยุด กง ลู่หยุน นั้นมันทำให้เขาโกรธเป็นอย่างมาก เขาจึงใช้ทักษะลับ เพื่อสะบัดแขนของผู้เฒ่าออก



แต่มันก็ไม่สามารถทำให้มือของผู้เฒ่านั้นหลุดออกไปได้ เนื่องจากพลังที่น่าสะพึงกลัวของผู้เฒ่าที่จับข้อมือของเขาไว้แน่น



" กง ลู่หยุน เจ้าเป็นถึง ศิษย์ # 1 ของโรงเรียนมังกรฟ้า เจ้าควรจะคอยปกป้องศิษย์น้องของเจ้าสิ ทำไมเจ้าถึงได้ลงมือกับเขาเช่นนี้ " ผู้เฒ่าหลี่ไม่รอช้า เขาหันหน้าไปมองกง ลู่หยุนพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะน่ากลัว



ปกติแล้ว กง ลู่หยุน ไม่คิดว่า ผู้เฒ่าหลี่ จะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ ในความคิดของเขา นอกจาก ผู้นำโรงเรียนมังกรฟ้า ปราการทั้ง 6 และ ท่าน จูเก่อ หลิวหยุน คนอื่นๆไม่มีค่าแก่การควรเคารพ



" ถ้ามีการลงโทษ เจ้ายังจะทำมันอยู่อีกมั้ย อย่าให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ " ผู้เฒ่าหลี่ยิ้มอย่างเย็นชาพร้อมกับโยนแขนของ กง ลู่หยุน ออกไป ทำให้เขาถึงกับกระเด็นออกไป



" ชายแก่ผู้นี้ แข็งแกร่งอย่างมาก "



ขณะนั้น เหล่าลูกศิษย์ตกใจกันอย่างมาก ด้วยความแข็งแกร่งของ กง ลู่หยุน พวกเขาคิดว่าคงไม่ด้อยไปกว่าผู้เฒ่า แต่นี้เขากลับไม่สามารถทำอะไรได้ แสดงว่า ผู้เฒ่าหลี่นั้นแข็งแกร่งมากกว่า กง ลู่หยุน



ผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรแก่นแท้วิญญาณ ปัจจุบันอาวุโสในโรงเรียนมังกรฟ้า มีไม่เกิน 10 คน แต่ละคนล้วนมีสถานะตำแหน่งที่ไม่ธรรมดา พวกเขาต่างเป็นที่เคารพนับถือของเหล่าศิษย์หลัก


แต่ผู้เฒ่าที่แข็งแกร่งเช่นนี้ กลับต้องมาทำงานที่ต้อยต่ำ ทุกคนจึงไม่สามารถเข้าใจความคิดของเขาว่าเป็นคนยังไงกันแน่ แต่ต่อจากนี้พวกเขารู้แล้วว่า ผู้เฒ่าหลี่ นั้นแข็งแกร่งขนาดไหน



" ท่านคิดจะปกป้องเขางั้นหรอ ? " กง ลู่หยุนถูกเหวี่ยงต่อหน้าผู้คน ทำให้เขานั้นอาบอายเป็นอย่างมาก



" ข้าไม่ได้ปกป้องเขา แต่ข้าไม่ต้องการเห็นเด็กมีความสามารถเช่นเขาถูกใครฆ่า " ผู้เฒ่าหลี่ ยิ้มเบาๆ



" เด็กมีความสามารถ ท่านประเมินเขาสูงเกินไปหรือปล่าว!!! " กง ลู่หยุนยิ้มอย่างเย็นชา



" เจ้าจะได้รู้เมื่อเวลานั้นมาถึง ว่าเด็กคนนี้มีความสามารถหรือไม่ นี้เป็นเพราะว่าเจ้านั้นฝึกฝนมาหลายปีจนแข็งแกร่ง แต่กลับเอามาใช้กลั่นแกล้งคนที่อายุน้อยกว่า เจ้าไม่คิดว่าตัวเองไร้คุณธรรมบ้างหรอ "



" ไร้คุณธรรม ? ท่านกำลังจะบอกว่าที่ข้าฝึกฝนมาหลายปีเพราะไว้ใช้รังแกคนอ่อนแองั้นหรอ ? "



เมื่อ กง ลู่หยุน ได้ยินเขาก็ยิ่งโกรธ เนื่องจากเขาคิดว่าตัวเองนั้นเป็นอัจฉริยะที่หาใครเทียบ และคนรอบๆตัวเขาก็คิดเช่นนั้น แต่ในเวลานี้กลับมีคนกล้ามาพูดเช่นนี้กับเขา ? เขาไม่สามารถทำใจยอมรับได้ว่าเขานั้นใช้ความแข็งแกร่งของตัวเอง รังแกผู้ที่อ่อนแอ



" ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่ข้าพูดแล้วสิ่งที่เจ้าทำอยู่คืออะไร ? " ผู้เฒ่าหลี่ยิ้ม



" ก็ได้!!! ข้าจะให้เวลาเขาอีก 10 ปี ถ้าหลังจาก 10 ปี แล้วเขายังไม่สามารถเอาชนะข้าได้ ข้าจะให้เจ้าสองคนคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับขอขมาข้า " กง ลู่หยุน พูดกับผู้เฒ่าหลี่ด้วยโทสะ



คำพูดของ กง ลู่หยุนนั้น ทำให้ ผู้เฒ่าหลี่ ยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก เขาไม่ได้ตอบใดๆแต่กับมองไปที่ ชูเฟิง ที่ยืนอยู่ข้างๆเขาและถาม " สหายน้อย เจ้าคิดว่าไง ? "



" 10 ปีงั้นหรอ ข้าขอ 1 ปีก็พอ . . . " ชูเฟิงยิ้มเบาๆและกล่าว



" เมื่อเขาพูดออกมาเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงหน้าของคนอื่นๆ แม้แต่หน้าของผู้เฒ่าก็ยังเต็มไปด้วยความตกใจ " 1 ปี งั้นหรอ ได้!!! ถ้าเจ้าไม่สามารถเอาชนะข้าหลังจาก หนึ่งปี เจ้าจะต้องมาคุกเข่า ขอขมาข้า



หลังจากทบทวน ผู้เฒ่าหลี่ยิ้มพร้อมกับถาม " สหายน้อย เจ้าแน่ใจนะว่าต้องการเวลาแค่ 1 ปี ? "



" 1 ปีก็เพียงพอ ข้า ชูเฟิง มีแค้นก็ต้องรีบชำระ จะให้ข้ารอนานถึง 10 ปีได้ยังไง " ชูเฟิงตอบอย่างหนักแน่น



" ฮ่าๆๆ 1 ปีงั้นหรอ ทำไมเจ้าช่างโอหังยิ่งนัก อย่าบอกนะว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะข้าได้ หลังจากเวลาแค่ปีเดียว แค่เจ้าทนรับข้าภายใน 3 กระบวนท่าได้ ก็นับว่าเจ้าเก่งแล้ว " กง ลู่หยุนหัวเราะอย่างเย็นชา



ชูเฟิงยิ้มเบาๆ และกล่าว " คอยดู หลังจาก 1 ปี ข้าจะกลับมาตีเจ้าให้ตาย!!! "





/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป. . . . . . .