วันพฤหัสบดีที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2559

บทที่ 83 - ไม่มีใครรังแกข้าได้ทั้งนั้น!!!



" เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วงั้นหรอคิดสู้กับข้า ? " กง ลู่หยุน ยิ้มอย่างเย็นชาพร้อมกับถาม



" เจ้าไม่กลัวงั้นหรอที่คิดจะสู้กับข้า ?  " ชูเฟิงถามกลับ



" กลัวหรอ ? ทำไมข้าต้องกลัวเจ้า ? ฮ่าฮ่า. . . . . .น่าขันชะมัด " กง ลู่หยุนหัวเราะด้วยเสียงดังที่ฟังดูผิดปกติ มันคงเป็นสิ่งที่ตลกที่สุดในโลกที่เขาเคยได้ยิน หลังจากนั้นเขาก็กล่าวบางอย่างต่อหน้าทุกคน



" วันนี้ หลังจากอีก 1 ปี เราจะมาติดสินศึกชี้เป็นชี้ตายกัน พบกันที่นี้ การต่อสู้นั้นจะตัดสินหาผู้แพ้ผู้ชนะ ถ้าหากเจ้าสามารถรับข้าได้ 3 กระบวนท่า ข้า กง ลู่หยุน ยินดีจะตาย โดยที่ไม่ปริปากใดๆทั้งสิ้น



คำพูดของ กง ลู่หยุน นั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส หรือบอกได้ว่าเขานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือ ชูเฟิง ที่ยอมรับเงื่อนไขของเขา ในตอนนั้นทุกคนต่างคิดว่า หลังจาก 1 ปี ชูเฟิง คงเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่



1 ปี งั้นหรอเขาจะทำอะไรได้ ไม่ต้องพูดถึง เขาที่ยังอยู่แค่ระดับอาณาจักรห้วงวิญญาณ ต่อให้เขาเข้าสู่ระดับอาณาจักรกำเนิดวิญญาณได้  แต่การที่จะเข้าสู่อาณาจักรแก่นแท้วิญญาณใน 1 ปี มันแทบจะเป็นไปไม่ได้



นอกจากนี้ กง ลู่หยุน ยังเป็นที่ยอมรับในฐานะ ศิษย์ # 1 อัจฉริยะของโรงเรียนมังกรฟ้า เวลาหนึ่งปี ก็ทำให้เขานั้นแข็งแกร่งไปถึงไหนต่อไหน ดังนั้น ทุกคนต่างคิดว่าโอกาสชนะของ ชูเฟิง นั้นเป็นศูนย์



" แต่หากหนึ่งปีให้หลัง เจ้าไม่สามารถทนรับข้า 3 กระบวนท่าได้ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย โดยที่ไม่มีใครสามารถช่วยเจ้าได้ "



กง ลู่หยุน ชี้หน้าของ ชูเฟิง พร้อมกับทิ้งท้ายคำพูด หลังจากนั้นเขาก็สูดหายใจในอากาศ พร้อมกลับเดินจากไป ขณะที่ผู้ติดตามของเขายิ้มให้ชูเฟิงอย่างเย็นชา ก่อนที่จะเดินตามเขาไป



" ชูเฟิง ข้าขอโทษ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของข้า . . . . . . " ซูเหม่ยเดินไปข้างๆ ของชูเฟิง พร้อมกับร้องไห้ออกมา ด้วยความคับแค้นใจ เมื่อเห็นใบหน้าของ ชูเฟิง ที่อาบไปด้วยเลือด



" ไม่เป็นไรหรอก แผลเล็กน้อยแค่นี้เหตุใดเจ้าถึงร้องไห้ "



ชูเฟิง เช็ดน้ำตาของซูเหม่ยที่ไหลอาบบนแก้มของนาง หลังจากนั้น เขาหันหน้าไปมอง ซือตูยู๋ และ คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่บริเวณใกล้เคียง พร้อมกับรอยยิ้ม และกล่าว " ไม่ต้องห่วง พวกเราไม่ใช่สมาชิกพันธมิตรปีกฯ อีกต่อไป จากนี้พวกเจ้าและข้าไม่เกี่ยวข้องกัน พวกเจ้าจะได้ไม่เดือดร้อนเพราะข้า "



" ชู เฟิง พวกเรา . . . . . . . "



ได้ยินคำพูดของ ชูเฟิง ซือตู่ยู๋และคนอื่นๆ ต่างสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าเข้ามาใกล้ พวกเขาเกรงว่าชูเฟิงจะสร้างปัญหาให้กับพวกเขา ใครใช้ให้เขาไปหาเรื่อง ศิษย์ #1 กง ลู่หยุน ?



" หึๆ เจ้าไม่ต้องมองหน้าข้าด้วยสีหน้าเช่นนั้น ข้าไม่เคยติดค้างอะไรพวกเจ้า และพวกเจ้าก็ไม่เคยติดค้างอะไรข้า ตอนนี้เราเป็นแค่คนแปลกหน้า "



ชูเฟิง โบกมือไล่ ซือตู่ยู๋ และคนอื่นๆ ถึงแม้ว่าเขาจะมีรอยยิ้มที่มุมปาก แต่สายตาของเขากับเยือกเย็น เขาไม่ได้ต้องการมิตรภาพที่จอมปลอมเหล่านี้



เห็น ชูเฟิง ทำเช่นนั้น ซือตู่ยู๋ ไม่สนใจใดๆเขาเต็มใจที่ตัดความสัมพันธ์กับชูเฟิง หากเขาและชูเฟิง ยังมีความสัมพันธ์ฉันมิตร หายนะ คงจะตกมาอยู่ที่พวกเขา



" สหายน้อย เจ้าแน่ใจนะว่าเวลาแค่ปีเดียวจะสามารถเอาชนะ กง ลู่หยุน ได้ ? " จู่ๆ ผู้เฒ่าหลี่ ก็ถามขึ้น



" หึหึ ตอนนี้ข้าบอกท่านได้ว่า โอกาสเอาชนะมีไม่ถึง 10 ส่วน " ชูเฟิงตอบอย่างจริงจัง



" อะไรนะ เจ้ามั่นใจเพียงแค่ 10 ส่วน แต่กลับเอาชีวิตไปเสี่ยงในการต่อสู้ ? เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่ " ผู้เฒ่าหลี่ พูดพร้อมรีบเอามือลูบเครา  



" เอ๋ ขอบคุณท่านที่ช่วยข้า!!!  ถึงแม้ว่าตอนนี้ข้าจะมั่นใจเพียงแค่ 10 ส่วน แต่หลังจาก 1 ปี ข้ามีความมั่นใจถึง 100 ส่วน " ชูเฟิงยิ้มและกล่าว



" สหายน้อย เจ้าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน " ผู้เฒ่าหลี่ พูดพร้อมกับสบตาของ ชูเฟิง



" ความมั่นใจของข้าได้มาจากความกดดันต่อจากนี้ 1 ปี หากข้าไม่ชนะ ข้าก็ตาย ดังนั้นข้าจะแพ้ไม่ได้ " ชูเฟิงยิ้มอีกครั้ง



" โอ้ว หนุ่มสาวสมัยนี้!!! " ผู้เฒ่าหลี่หมดคำจะกล่าว ขณะนั้นเขาหยิบม้วนกระดาษจากถุงจักรวาล พร่้อมกับเดินเอากระดาษไปติดกระดานประกาศหน้าตำหนัก



ตอนนั้น ศิษย์หลักมากมายลุมล้อมหน้ากระดาน เขาต้องการรู้ผลการทดสอบของชูเฟิงและอื่นๆ ว่าจะออกมาเป็นเช่นไร แต่คนที่เขาอยากรู้มากที่สุดก็คือชูเฟิง คนที่กล้าท้าทาย กง ลู่หยุน



เมื่อพวกเขา มองดูผลลัพธ์ของชูเฟิงที่กระดาน ทุกคนต่างตกตะลึง " ความสามารถพิเศษไม่ชัดเจน มันหมายความว่าไง ตั้งแต่อยู่พื้นที่หลักมา นี้เป็นครั้งแรกที่มีคนมีพรสวรรค์ไม่ชัดเจน "



" โฮ เขาไม่สามารถเปิดศิลาทดสอบได้ ดังนั้นจึงประกาศว่าความสามารถของเขาไม่ชัดเจน "  ด้วยความสงสัยของผู้คน ผู้เฒ่าหลี่จึงอธิบาย


" อะไรกัน ที่แท้ก็เปิดศิลาทดสอบไม่ได้ แสดงว่าแม้แต่ระดับต่ำก็ยังทำไม่ได้ บ้าจริง ปล่อยให่พวกเราตกใจแทบตาย ที่แท้ก็แค่ขยะดีๆนี้เอง "



ทีแรกผู้คนตกใจอย่างมาก เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าหลี่ ผู้คนต่างพากันดูถูก ชูเฟิง แต่ผู้เฒ่าหลี่กลับไม่พูดอะไร เกี่ยวกับคำพูดของคนพวกนั้น หลังจากที่เขาติดประกาศ ครบ 12 แผ่น เขาก็สะบัดแขนและเดิน เข้าตำหนักเก่า



" ตาแก่นี้หาตัวไม่ง่ายเลย " .



ชูเฟิง ตั้งใจว่าจะเข้าไปขอบคุณเขาอีกครั้ง แต่พอเห็นผู้เฒ่าหลี่เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาไม่รู้ว่าเหตุใด ผู้เฒ่าหลี่ถึงได้ช่วยเขา และต้องการอะไร



แม้ว่าเขาจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม แต่เนื่องจากเขาเป็นผู้มีพระคุณ สักวันเขาต้องได้รับการตอบแทนอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ชูเฟิงต้องรีบหาวิธีฝึกที่สามารถเอาชนะ กง ลู่หยุน ได้ภายใน 1 ปี นั้นเป็นสิ่งเดียวที่เขานึกได้ในตอนนี้ อย่างน้อย การที่ผู้เฒ่าหลี่มาช่วยจะได้ไม่สูญเปล่า



ภายในคำพูดต่างๆนาๆและสายตาของคนนับไม่ถ้วน ชูเฟิง กลายเป็นศิษย์หลักผู้โด่งดังขณะที่กำลังมุ่งหน้ากลับที่พักของเขาในพื้นที่หลัก



ตั้งแต่แรก จนถึงตอนจบ ซูเหม่ย เป็นคนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้างเขา นางไม่สนใจคำพูดใดๆของคนอื่น แต่นางเลือกอยู่กับ ชูเฟิง ด้วยความเต็มใจ



" ชูเฟิง มันเป็นความผิดของข้าที่ทำให้เจ้าต้องเจอเรื่องเช่นนี้ "



" ออกไปจากโรงเรียนมังกรฟ้าและมุ่งหน้าไปยังตะกูลของข้า ให้ตะกูลข้าคอยปกป้องเจ้า อย่าได้ไปสู้กับ กง ลู่หยุน เลย " หลังจากที่ใกล้จะถึงที่พัก ซูเหม่ยรีบพูด



" เจ้าหมายความว่าไง ? เจ้าต้องการให้ข้ากลายเป็นเต่าหดหัวหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ในกระดองงั้นหรอ ? " ชูเฟิง ค่อนข้างที่จะไม่พอใจ แม้เขาจะรู้ว่า ซูเหม่ย นั้นหวังดี แต่ยิ่งนางพูดเช่นนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด



" เจ้ายังไม่รู้ถึงความน่ากลัวของ กง ลู่หยุน และตะกูลของเขา มันไม่ได้ด้อยไปกว่าโรงเรียนมังกรฟ้าเลย เหตุผลที่เขาเข้ามาที่โรงเรียนมังกรฟ้าก็เพื่อเป็นผู้นำของโรงเรียนเพื่อที่จะครอบครองพื้นที่ทั้งหมด "



" ยิ่งเรื่องที่จะเอาชนะเขา ด้วยเวลาแค่ ปี เดียว ยิ่งแล้วใหญ่ ต่อให้เจ้าเอาชนะ เจ้าก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ มิเช่นนั้นตะกูลเจ้าอาจต้องพบกับภัยพิบัติ "



" ข้านั้นไม่ได้หวังให้เจ้าเอาชนะเขา ข้าเพียงต้องการ ให้เจ้าและครอบครัวของเจ้านั้นปลอดภัย " ซูเหม่ยพูดอย่างจริงจัง



" โห ถ้าเป็นเช้นนั้น ข้าไม่เพียงแต่จะฆ่าเขา ข้าจะทำลายตะกูลของเขาแถมไปด้วย "



" ซูเหม่ย ข้ารู้ว่าเจ้านั้นเป็นห่วงข้า แต่ข้า ชูเฟิง มิเคยกลัวผู้ใด  ข้านั้นยอมเผชิญหน้ากับศัตรูดีกว่าให้ข้าอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี ต่อให้ฆ่าจะตายในการต่อสู้ ข้าก็จะยอมรับมัน "



" ข้าไม่เคยกลัวความตาย แต่ข้ากลัวอยู่อย่างคนขี้ขลาด ตั้งแต่ กง ลู่หยุน ทำกับข้าเช่นนั้น ทำให้ข้าได้รับความอับอาย หากข้าไม่ล้างแค้นจะให้ข้าอยู่ต่อไปได้ยังไง ? ข้าไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยคำดูถูกตลอดไปได้หรอกน่ะ "



" ข้า ชูเฟิง ไม่ว่าใครที่มันรังแกข้า ไม่ว่ามันจะทำล้ายข้าจนบาดเจ็บมากแค่ไหน ข้าก็สามารถอดทนกับความอัปยศอดสูเหล่านั้นได้ แต่ข้าจะไม่ยอมทนไปตลอดชีวิตหรอกนะ คนที่มันรังแกข้า คนที่มันทำร้ายข้า มันจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต "



" ตั้งแต่ กง ลู่หยุน กล้าชกข้า ข้าก็สาบานว่าข้าจะฆ่าเขา ถ้าหากครอบครัวของเขารังแกข้า  ข้าก็จะฆ่าครอบครัวของเขา ถ้าหากคนทั้งโลกนี้กล้าทำร้ายข้า ข้าก็จะฆ่าทุกคนบนโลก ต่อให้ข้าตายข้าก็ไม่ยอมให้ใครรังแกข้า ชูเฟิง!!! "



//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////




โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . .