วันเสาร์ที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2559

บทที่ 87 - ตะกูลชู กำลังลำบาก



บนถนนทางเข้าสู่ตะกูล ชู ชู เร้นยี่ และเหล่าพวกพ้องตะกูลชูต่างถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมโจมตี



ณ ตอนนั้น คนตะกูลชู ต่างได้รับบาดเจ็บสาหัสและล้มตายกองอยู่ที่พื้นกันเป็นจำนวนหนึ่ง  ขณะที่ ชู เร้นยี่ อยู่ในระดับ 8 ห้วงวิญญาณ ก็ยังยากที่จะรับมือ



มีศัตรู 6 คน ที่อยู่อาณาจักรห้วงวิญญาณระดับ 8 คนบางส่วนได้รับบาดเจ็บพวกเขาอยู่ระดับ 7 ห้วงวิญญาณได้  เห็นได้ชัดว่า ชู เร้นยี่ นั้นเสียเปรียบ ตามตัวของเขามีบาดแผลนับไม่ถ้วน อีกทั้งยังหายใจหอบ



" ชู เร้นยี่ เจ้าคงไม่คิดที่จะถ่วงเวลาหรอกนะ ? ถึงต่อให้ทำเช่นนั้นวันนี้ก็ไม่มีใครสามารถช่วยตะกูล ชู ได้ พวกคนตะกูล ชู ทั้งหมดจะตายอย่างทรมาน!!! " ชายที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำกล่าว



" ม่า จง ตะกูลชูของข้าไม่ได้มีความแค้นอะไรกับตะกูล ม่า เหตุใดเจ้าถึงได้ช่วยตะกูล สู่ ทำลายตะกูล ชู ของข้ากัน!!! ? " ชู เร้นยี่ ถามเสียงดัง



" ฮ่าๆๆ ชู เร่นยี่ อยากรู้งั้นหรอว่าทำไมเราถึงร่วมมือกันจัดการกับตะกูล ชู ของเจ้า เจ้าคิดว่าจะปิดบังเรื่องนั้นเอาไว้ได้งั้นหรอ ? " ม่า จง ยิ้มอย่างเย็นชา ขณะที่ล้อม ชู เร้นยี่ พร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมา



" งั้นเราก็มาดูกัน ว่าเจ้ามีความสามารถที่จะกำจัดตะกูล ชู ของข้าได้ไม๊ " ในตอนนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงดังคำรามออกมา



เมื่อได้ยินเสียงนั้น ตะกูล ม่า ถึงกับสะดุ้งแล้วมองไปยังทิศทางของเสียง เมื่อพวกเขาเห็นบุคคลตรงหน้าก็ถึงกับทำให้ผวา



พวกเขาเห็นเด็กหนุ่มขี่ม้าตัวใหญ่สีขาว กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ แน่นอนว่าคนผู้นั้น คือ ชูเฟิง



" นั้นคุณชายชูเฟิงแห่งตะกูล ชู ทำไมเขาถึงกลับมาที่นี่ ? "



" เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ดูเสื้อผ้าของเขาสิ. . . . . นั้นมันชุดของสาวกหลักของโรงเรียนมังกรฟ้า!!! "



คนตะกูล ชู เมื่อเห็นการมาของ ชูเฟิง พวกเขาจำได้ในทันที ยิ่งกว่านั้น เมื่อทุกคน เห็นชุดที่เขาสวม ทุกคนต่างตกใจกันอย่างมาก



เขากลับโรงเรียนมังกรฟ้าไปได้ไม่กี่เดือน ยังเป็นแค่สาวกฝ่ายในอยู่เลย แต่การกลับมาครั้งนี้ ชูเฟิง กับได้เป็นถึงสาวกหลัก มันเป็นไปได้ยังไง



แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่า ชูเฟิง นั้นมีความสามารถที่โดดเด่น และจะกลายเป็นบุคคลที่สำคัญของตะกูล ชู ในอนาคต แต่ไม่นึกเลยว่าพรสวรรค์ของ ชูเฟิง จะรวดเร็วเหนือกว่าจินตนาการของพวกเขา



" ชูเฟิง หนีไป!!! " จู่ๆ ชู เร้นยี่ ก็ตะโกนออกมา



" ล้อมมันไว้ อย่าให้มันหนีรอดไปได้ " ม่า จง สั่งพรรคพวกให้ล้อม ชูเฟิง อย่างรวดเร็ว



แต่ ชูเฟิง กลับไม่เห็นคนกลุ่มนั้นอยู่ในสายตา เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม บนหลังม้าพร้อมมองดูคนพวกนั้นที่กำลังตื่นเต้น คนกลุ่มนั้นปิดทางออกของเขา



" ฮ่าๆๆ ไอเจ้าเด็กสัตว์ประหลาด ความสามารถของเจ้าช่างน่าประทับใจยิ่งนัก ได้เป็น สาวกหลัก ของโรงเรียนมังกรฟ้าด้วยอายุเพียงแค่นี้ น่ากลัวจริงๆ หากเราปล่อยให้เจ้ารอดเจ้าคงจะเก่งขึ้นมากกว่านี้ " เห็นภาพชูเฟิงที่ถูกล้อม ม่า จง หัวเราะชอบใจ



" ใช่แล้ว วันนี้พวกเราต้องกำจัดเจ้าให้ได้ ไม่งั้นได้เกิดปัญหาในอนาคตเป็นแน่ "



" หลังจากที่คนเหล่านั้นเห็นพรสวรรค์ของ ชูเฟิง ที่แข็งแกร่งจนน่ากลัว จนทำให้พวกเขารู้สึกเป็นกังวล ถ้าหากเขาไม่ฆ่า ชูเฟิง ในตอนนี้ ก็จะมีปัญหามากมายตามมาในอนาคต "



" ไอ้พวกสารเลว เจ้าต้องการทำลายตะกูลของข้างั้นหรอ ฝันไปเถอะ!!! ? ขณะนั้น ชูเร้นยี่ วิ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง



วันนี้ หายนะมาถึงตะกูล ชูแล้ว ผู้คนจำนวนมากทั้งหมดใน ภูเขา ชูพิง กำลังจะตาย ความหวังของ ตะกูลคงได้แต่ฝากไว้ให้คน หนุ่มสาว รุ่นหลัง และเห็นได้ชัดว่า ในบรรดาหนุ่มสาว ชูเฟิง เป็นความหวังมากที่สุด แม้ว่า ชูเฟิง จะไม่มีสายเลือดของ ตะกูล ชู มาตั้งแต่เกิด หากต้องปกป้องตะกูล ชูเฟิง ก็พร้อมที่จะสละชีวิต



" ชูเฟิง หนีไป!!! บอก เยว่ เอ๋อ และคนอื่นๆด้วยว่าอย่าได้กลับมาที่ ภูเขา ชูพิง " ชู เร้นยี่ คิดว่าหนทางนี้เป็นหนทางที่ดีที่สุดที่เขาทำได้ในตอนนี้



" หืม!!! แม้แต่จะดูแลตัวเองยังไม่มีปัญญา เจ้ายังมีหน้าไปห่วงคนอื่นอีกงั้นหรอ ไม่ต้องห่วงเราจะฆ่าพวกมันทั้งหมด "



ม่า จง กล่าวพร้อมกับโบกดาบเหล็กในมือของเขาสั่งพรรคพวกจัดการกับ ชูเฟิง ในเวลาเดียวกัน เขาก็เข้าไปโจมตี ชู เร้นยี่



* ตึก ตั๊ก ตึก ตั๊ก . . . . . 



ม่า จง เป็นผู้เขี่ยวชาญอาณาจักรห้วงวิญญาณระดับ 8 นอกจาก ชู เร้นยี่ แล้วคนอื่นๆต่างได้รับบาดจับสาหัส อีกทั้งดาบในมือของเขาก็แข็งแกร่งไม่ธรรมดา ขณะนั้น ชู เร้นยี่ ถูกโจมตีอย่างหนัก ความเร็วของเขาในตอนนี้ ยากที่จะป้องกัน


" อ้า ~ ~ ~ ~ ~ "



จู่ๆ ในตอนนั้นก็มีเสียงร้องโหยหวนออกมาอย่างเจ็บปวดดังขั้นข้างหลังเขา ตอนแรก ม่า จง ไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่าเป็นลูกน้องเขาที่เป็นฝ่ายโจมตี ชูเฟิง จนร้องออกมา



ยังไงก็ตาม เมื่อเสียงมันดังขึ้นเลื่อยๆทีละคนทีละคนเขารู้สึกว่าเสียงเหล่านั้นมันฟังดูคุ้นๆ เหมือนกับเป็นเสียงของลูกน้องเขาเอง หลังจากที่แสดงสีหน้าแห่งความสุขออกมาได้ไม่นาน ในที่สุดเขาก็รู้ความจริง ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับลูกน้องของเขา ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคิดจะไม่ราบรื่น



* ซึบบบ * .



เมื่อ ม่า จง รู้สึกว่าทุกอย่างมันผิดปกติ หลังจากนั้นเขาก็หันไปด้านข้าง เมื่อเห็นฉากตรงหน้าเขาก็ต้องตกตะลึง เขามองดูร่างกายที่ไร้ลมหายใจ ส่วนหัวกับส่วนร่าง ของลูกน้องของเขาขาดออกจากกัน



เมื่อเขาหันไปมองร่างของชูเฟิงที่เต็มไปด้วยเลือดแต่กลับไม่มีรอยขีดข่วน ตอนนั้นเขายืนเหยียบศพของคนตะกูล ม่า พร้อมกับสะบัดคราบเลือดที่ติดอยู่เต็มมือของเขาและเสื้อผ้า จากนั้นเขาก็หันหน้ามามอง ม่า จง พร้อมกับสแยะยิ้มที่มุมปากเผยให้เห็นความชั่วร้ายของเขา



" จะ จะะ จา เจ้าา. . . . . . . . . . . . . . "



ณ ตอนนั้น ใบหน้าของ ม่า จง ถึงกับซีดเผือด เนื่องจากความกลัว เขารีบถอยหลังออกมาหลายก้าว จู่ๆ เขาและดาบก็ล้มลงกับพื้น



เขาไม่เคยนึกเลยว่า ผู้เชี่ยวชาญหลายคนในตะกูล จะถูก ชูเฟิง ฆ่าไม่เหลือ อีกทั้งวิธีการฆ่าของเขาก็แสนจะโหดเหี้ยม ร่างของพวกเขาทั้งหมดถูกตัดหัว



ทำไมเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ดูเหมือนไม่เคยผ่านร้อนผ่านหนาว ถึงได้โหดเหี้ยมเหมือนกับปีศาจเช่นนี้ การฆ่าคนโดยไม่กระพริบตานั้น ไม่ใช่คนดีๆที่ไหนจะสามารถทำกันได้ โดยเฉพาะตอนที่ ชูเฟิง สะบัดหน้ามามอง พร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร มันถึงกับทำให้เขาหายใจไม่ออก



ชูเฟิง ไม่ได้สนใจกับท่าทีของ ม่า จง เขาค่อยๆเดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ และหยิบดาบของ ม่า จง ที่ตกอยู่ที่พื้น หลังจากหยิบมันขึ้นมาดูสักพัก เขาก็กล่าว " ดาบดี!!! "



* ซึบบ * ก่อนที่เขาจะพูดจบ เลือดก็พุ่งออกมา ม่า จง ไม่มีแม้แต่โอกาสจะร้องไห้ขอชีวิต จากนั้นหัวของเขาก็ล่นลงกับพื้น



ฉากนั้น แม้แต่ ชู เร้นยี่ และคนจากตะกูล ชู ยังตัวสั่นเพราะความกลัว เหงื่อที่รู้สึกเย็นออกมาเต็มหน้าผากของพวกเขา



ทุกอย่างที่เกิดขึ้น สามารถบอกได้เลยว่า ชูเฟิง นั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก เขาสามารถฆ่าคนที่อยู่ระดับ 8 ห้วงวิญญาณได้อย่างง่ายดาย เหมือนกับบีบลูกเจี๊ยบน้อยๆให้ตายคามืออย่างโหดเหี้ยม ชูเฟิง เป็น เด็กหนุ่มที่มีอายุแค่ 15 ปี ต่อให้เป็นผู้ใหญ่การจะทำเรื่องเช่นนี้ไม่ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ



" ท่านลุง มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ ? " ชูเฟิงโยนดาบในมือทิ้งพร้อมกับถาม เขารู้แค่ว่าตอนนี้ ตะกูล ชู กำลังตกอยู่ในความลำบาก



" เฟิง เอ๋อ นี้เป็นหายนะครั้งใหญ่ของตะกูล ชู " หลังจากได้ยิน ชูเฟิง ถาม ชู เร้นยี่ ก็หลุดออกจากความตกใจ เขาขณะนั้นรีบอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้น




////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . .