วันเสาร์ที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2559

บทที่ 88 - ตาย!!!



เวลาก่อนหน้าที่ ชูเฟิง จะมา ตะกูล ชู นั้นประสบปัญหาใหญ่ ในพื้นที่เหมืองบนภูเขามีการพบแร่หายากเพิ่มเติม หลังจากที่สำรวจรอบๆ ก็พบว่ามีแร่เหล็กดำอยู่เป็นจำนวนมาก



แร่เหล็กดำเป็นวิตถุดิบที่ดีที่สุดในการสร้างอาวุธ มูลค่าของมันมากกว่าทองคำยิ่งพบขนาดเท่าเหมืองแล้ว มันสามารถทำกำไรให้ตะกูลได้อย่างมหาศาลทีเดียว



เมื่อแร่เหล็กดำถูกค้นพบ ขณะนั้นตะกูล ชู ดีใจกันเป็นอย่างมาก จึงเริ่มมีการแอบขุดแร่กันอย่างลับๆโดยระมัดระวังกันเป็นอย่างมาก



แต่ในโลกนี้ ไม่มีถ้ำที่ไหนไม่มีลมผ่าน ไม่รู้ว่ามีใครนำข่าวเหมืองแร่นี้ปล่อยออกไป เมื่อความลับรั่วไหล มันดึงดูดพวกขี้อิจฉาเป็นอย่างมาก



ภายใต้ข่าวลือของตะกูล ชู เมื่อ ตระกูล สู่ ได้ยิน พวกเขาร่วมมือกับอีกสองตะกูลที่แข็งแกร่งในบริเวณเขตนี้ ได้แก่ ตะกูล ม่า และ ตะกูล หวัง เพื่อทำลายตะกูล ชู และแบ่งกันครอบครองเหมืองแร่เหล็กดำบนภูเขาแห่งนี้



ชู เร้นยี่ แต่เดิมทีไปทำการค้าที่นอกเมือง เมื่อได้ยินข่าวการโจมตี เขารีบรุดหน้ากับมาทันที แต่ไม่เคยนึกเลยว่าพวกเขา จะถูกตะกูล ม่า ซุ่มโจมตี หากไม่ได้ชูเฟิง เข้าช่วย ชีวิตพวกเขาคงจะมอดม้วยมรณา



" สงสัย ตะกูล สู่ มันจะเบื่อชีวิต "



หลังจากที่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ชูเฟิง สบถฟันด้วยความฉุนเฉียว จิตสังหารพวยพุ่งออกมาจากดวงตา ผ่านอากาศ ขณะนั้นเขาเดินขึ้นไปบนหลังม้าพร้อมกับควบมันอย่างบ้าคลั่งไปยังที่ตั้งของตะกูล



" เฟิง เอ๋อ อย่าไปนะที่นั้นมันอันตราย " เห็นชูเฟิงรีบร้อน ชูเร้นยี่จึงหยุดเขา



แต่มันก็เปล่าประโยชน์ เพราะม้าของ ชูเฟิง ออกไปอย่างรวดเร็ว ภายในพริบตา ชูเฟิง ก็หายไปจากสายตาเขาแล้ว ขณะที่ ชู เร้นยี่เหมือนต้องการจะพูดะไรบางอย่างแต่เขาก็ต้องกลืนคำพูดกลับไป



หลังจากที่เขาเงียบไป จู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาด้วยความตกใจ " หรือว่า เฟิงเอ๋อ จะเข้าสู่อาณาจักรกำเนิดวิญญาณ "



ได้ยินคำพูดของ ชู เร้นยี่ คนตะกูล ชู ที่บาดเจ็บสาหัส ก็อ้าปากค้าง ด้วยความตกใจ ดูจากสิ่งที่เขาพึ่งทำเมื่อกี้ คงจะอยู่ในอาณาจักรกำเนิดวิญญาณไม่ผิด แต่ด้วยอายุแค่นี้ มันจะเป็นไปได้ยังไง ?



เมืองที่ผู้คนอาศัยในภูเขา ชูพิง มีคำสั่งจากตะกูล ชู ให้คุ้มครอง ชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้น พื้นที่ของตะกูล ชู นับได้ว่าเป็นเมืองเล็กๆเลยก็ว่าได้



เพราะว่ามีการค้นพบเหมืองแร่ ตะกูล ชู จึงได้เตรียมการป้องกันไว้หลายขั้นตอนก่อนหน้านี้แล้วเพื่อรับมือกับพวกที่คิดจะแย่งชิง



แต่ด้วยการโจมตีของตะกูล สู่ ตะกูล ม่า และ ตะกูลหวัง สามตะกูล ทำให้การป้องกันของเมืองชูพิงถูกทำลาย ชาวบ้าน ทหาร บางส่วนถูกสังหาร เหลือแต่เพียงคนในตะกูล ชู ที่ยังคงต่อสู้



ไม่ว่า ชู หยวนบ้า จะแข็งแกร่งมากแค่ไหน หากเผชิญหน้ากับผู้นำทั้งสามของตะกูล สู่ ตะกูล ม่า และ ตะกูลหวัง เป็นธรรมดาที่เขาจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ขณะนั้น ใบหน้าของเขาซีดเหมือนกระดาษ เลือดท่วมตามร่างกายพร้อมกับทรุดลงกับพื้น อีกทั้งยังหายใจหอบ



" ท่านพ่อ!!! " เห็น ชู หยวนบ้า หมดแรงจะสู้ ชูหยวนรีบถลามาอย่างรวดเร็วๆ เขากวาดสายตามองบริเวณรอบๆ เพราะกลัวว่าบิดาของเขาจะถูกสังหาร



เมื่อ ชู หยวนบ้า พ่ายแพ้เหล่าทหารจากทั่วสารทิศก็ชะงักการต่อสู้ ในที่สุดก็ได้เวลาปิดฉากการต่อสู้ที่นองเลือด



" ชู หยวนบ้า เห็นว่าเจ้านั้นเป็นคนเคร้งขรึม ข้าจะให้เจ้าตายอย่างสบาย หรือว่าจะฆ่าตัวตายก็ได้  ขณะนั้นมี ชายค่อนข้างมีอายุ หนวดสีดำ ดูเหมือนจะเป็นผู้นำของตะกูล สู่ พูดขึ้นมา



เขาใช้สายตามองชายชราทั้งสามตรงหน้า และกวาดสายตามองคนตะกูล ชู ที่บาดเจ็บล้มตาย ชู หยวนบ้า กล่าวด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจว่า



" ข้า ชู หยวนบ้า ยอมปลิดชีพตัวเอง แต่ขอให้ปล่อยครอบครัวของข้าไป "



" ข้ารับรองว่า ตะกูล ชู ของข้าจะออกไปจากที่นี่พร้อมกับไม่กลับมาเหยียบอีกเลย "



" ฮ่าๆๆ เจ้าคิดว่าเราเป็นไอ้โง่งั้นหรอที่จะปล่อยตะกูล ชู ให้รอดไปได้ ? เจ้าจะให้เราปล่อยเสือเข้าป่างั้นหรอ ฝันไปเถอะ "



" ชู หยวนบ้า ถ้าเจ้าจะโทษ ก็ต้องโทษตัวเจ้าเอง ถ้าเจ้ายอมมอบ เหมืองแร่เหล็กดำให้เราแต่โดยดี เรื่องอย่างวันนี้ก็คงไม่เกิด เหตุผลที่ตะกูล ชู ต้องมาพบจุดจบเช่นนี้ทุกอย่างก็เป็นเพราะเจ้า 555+ "



" ไม่ใช่แค่คนตะกูลเจ้าเท่านั้นที่จะไม่รอดไปจากที่นี่ แม้แต่เจ้าก็ยังต้องตาย ไม่ต้องห่วงพวกเราจะจัดงานศพให้เจ้าอย่างสมศักดิ์ศรี "


เสียงของผู้นำตะกูล สู่ กล่าวอย่างเย็นชา ฟังดูเหมือนเขาจะสะใจ หลังจากที่เผชิญหน้ากับตะกูล ชู มาตั้งแต่ช้านาน จนเขาเกลียดชังตะกูลชูไปถึงกระดูก มีหรือเมื่อเขามีโอกาสเช่นนี้แล้วจะปล่อยให้ตะกูล ชู รอดไปได้ ?



" อ้าาา ~ ~ ~ "



" เอื้อออ ~ ~ ~ "



ในตอนนั้นมีเสียงร้องดังขึ้นบริเวณพื้นที่ตะกูล ชู เสียงร้องค่อยๆดังไล่มาเป็นระดับๆอย่างต่อเนื่อง เสียงของมันฟังดูน่ากลัวมากทีเดียว



ณ ตอนนั้น สีหน้าของทุกคนในตะกูล ชู เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนที่มาจากสามตะกูล เมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้นเขาก็เริ่มกังวล



เพราะปัจจุบัน คนในตะกูล ชู ถูกนำมารวมตัวที่เดียวกัน มีแค่ลูกชายของเขาที่ยังคงอยู่นอกพื้นที่พักอาศัย



แต่เสียงที่ฟังดูเจ็บปวดเหล่านั้นดังขึ้นเพียงแค่ชั่วขณะ ดังขึ้นแล้วดับไป ดังขึ้นแล้วดับไป ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเหล่านั้นก็หายไป ความเงียบนั้นมันยิ่งทำให้พวกเขากังวล



* (เสียงวิ่ง) ครึ้นนน *



" ท่านผู้นำ ช่วยเราด้วยยย!!! "



แต่ก่อนที่เขาจะวิ่งเข้ามาได้ไม่กี่ก้าว ก็มีลมพัดตามหลังของเขาพร้อมกับดาบเล่มใหญ่สีดำ



ซึบบบ!!! ผู้นำ ตะกูล สู่ เห็นหัวสมาชิกจำนวนนมากของเขา ลอยไปบนอากาศ จนที่สุดมันก็ตกลงพื้น กลิ้งเหมือนกับลูกแตงโม เขาหันไปมองร่างของสมากชิกที่ค่อยๆล้มลงกับพื้นขณะที่หัวหลุด



" นี่มันน . . . . . . . "



ในเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้นำจาก ตะกูล สู่ หรือ ตะกูล ม่า ไม่เว้นกระทั่ง ตะกูลหวัง พวกเขาทั้งหมดต่างตกใจ ใบหน้าซีดเผือด โดยเฉพาะผู้นำตะกูล สู่ เพราะสมาชิกคนที่ถูกฆ่านั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรห้วงวิญญาณ ระดับ 8



ระดับ 8 ห้วงวิญญาณ ยังถูกฆ่าในพริบตา ใบหน้าของผู้นำตะกูลทั้ง 3 ต่างตกตะลึง ดังนั้นคนที่ฆ่าเขาได้ต้องเป็นผู้เยี่ยมยุทธอย่างแน่นอน



ขณะที่พวกเขากำลังประสาทจะกิน ก็ได้ยินเสียงฝีเฝ้าค่อยๆใกล้เข้ามา ภายนอกที่พักของตะกูล ชู ที่เคยมีเหล่า ทหารจาก สาม ตะกูล บัดนี้เต็มไปด้วยความเงียบ



เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าค่อยๆใกล้เข้ามา ตอนนั้นทุกคนต่างอึดอัดกันเป็นอย่างมาก ความกลัวทำให้หัวใจพวกเขาแทบจะทะลักออกมา



ในที่สุดสายตาของทุกคน ก็เห็นบุคคลปรากฏอยู่ในดวงตาของพวกเขา เขาเพียงแค่เด็กหนุ่ม



เด็กหนุ่มชุดสีฟ้า พร้อมกลับธงผ้าคลุมผืนใหญ่



สัญลักษณ์มันช่างดูพิเศษ เป็นรูปมังกรเขียว ตรงกลางมีอักษรใหญ่ๆ สามคำ บ่งบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียนมังกรฟ้า " เครื่องหมาย มังกรฟ้า "



แต่เมื่อเทียบกับเครื่องหมาย มังกรฟ้า เด็กหนุ่มที่ดูน่ากลัวมีใบน่าที่อ่อนเยาว์บนตัวเต็มไปด้วยเลือดของคนที่ฆ่า ขณะที่สายตาของเขา เต็มไปด้วยจิตสังหาร



* ปั้งงง *



ทันใดนั้น เครื่องหมายขนาดใหญ่บนมือของเด็กหนุ่มก็กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง จนเบื้องล่างเต็มไปด้วยรอยแตก



" วันนี้ ใครที่ทำร้ายตะกูลชูของข้า มันผู้นั้นจะต้องตาย!!! "





//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . .