วันเสาร์ที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 102 - ผู้ช่วยของทุกฝ่าย


" เจ้าเป็นใคร ? " หันไปมองชายที่กำลังเดินเข้ามา ชูเฟิง ถามพร้อมกับระวังตัว



" ไม่ต้องระแวงไป จริงๆแล้วเจ้าควรเรียกข้าว่า " ศิษย์พี่ " ส่วนนามของข้าคือ เล้ง วู่ซุย " เล้ง วู่ซุย ยิ้มเบาๆและกล่าว



" เจ้าคือ เล้ง วู่ซุย ? ข้าไม่เคยคิดว่าเราจะเกี่ยวข้องอะไรกัน หรือว่าเจ้าคิดจะช่วย กง ลู่หยุน ? " เห็นได้ชัดว่า ชูเฟิง เคยได้ยินชื่อเสียงของเขามาก่อน ภายในศิษย์หลักของสำนัก นอกจากตัวเขา เล้ง วู่ซุยก็เป็นอีกคนที่มีอำนาจพลังวิญญาณ



" อ่อ เจ้าเป็นคนที่มีอำนาจพลังวิญญาณ นั้นจึงเป็นเหตุผลที่ข้ามาหาเจ้า  "



" อีกเรื่องหนึ่ง ข้าก็ไม่คิดที่จะช่วย กง ลู่หยุน หรอกนะ เพราะข้าไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปทำเพื่อคนอย่างมัน ข้าแค่มาเพื่อกำจัดเสี้ยนหนามออกไปก็เท่านั้น " เล้ง วู่หยุนหัวเราะขณะที่ค่อยๆเดินไปหา ชูเฟิง



" เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้ามีอำนาจพลังวิญญาณ แล้วกำจัดเสี้ยนหนามอะไร ? เรายังไม่เคยพบกันมาก่อน แล้วข้าไปเป็นเสี้ยนหนามเจ้าตอนไหน ? "  ชูเฟิง ไม่รอช้าเขาปล่อยพลังวิญญาณของเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อหาโอกาสที่จะหนี



" เจ้าไม่ต้องรู้หรอก อีกอย่างข้าขอแนะนำว่าเจ้าเลิกหนีซะให้ยาก เจ้าไม่สามารถหนีข้าพ้นหรอก " เล้ง วู่ซุย เต็มไปด้วยความมั่นใจ



" ไม่ลองก็ไม่รู้!!!



เมื่อเขาคิดเช่นนั้น ชูเฟิง ไม่รอจังหวะอีกต่อไป ในเวลานั้นเขาก็ใช้ทักษะลับ อีกทั้งยังใช้ ทักษะ ท่องนภา เพื่อสร้างความรวดเร็วในการเคลื่อนไหว



ในพริบตา ชูเฟิง พุ่งผ่านเขาพร้อมกับสายลม หลบหนีเข้าไปในป่าลึก



" การหนีของเจ้านับไม่เลว แต่น่าเสียดายพลังวิญญาณของเจ้ามันต่ำเกินไป " เล้ง วู่ซุย แสยะยิ้มที่มุมปาก เขาก้าวออกมาพร้อมกับพุ่งเข้าไปในป่า เพื่อไล่ตาม ชูเฟิง



เขาก็มีความเร็วที่ไม่ธรรมดา เพราะร่างกายของเขาไม่ต่างจากชูเฟิง อีกทั้งยังฝึกทักษะต่างๆ จนแตกฉาน เขานับว่าเป็นหนึ่งในสอง ของ อัจฉริยะในสำนักมังกรฟ้าที่มีอายุเพียง 19 ปี พลังวิญญาณเขาอยู่ในระดับ 9 กำเนิดวิญญาณ อีกเพียงนิดเดียวเขาก็สามารถเข้าสู่อาณาจักรแก่นแท้วิญญาณ นั้นหมายถึงเขาไล่ตาม กง ลู่หยุน ทัน



" คนๆนี้แข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้ซะอีก!!! " ขนาดชูเฟิงใช้ทักษะ ท่อง นภา แล้วยังไมสามารถหนี เล้ง วู่ซุย ได้พ้น นอกจากนี้ เขาก็ยังค่อยๆใกล้เขามา เขาสัมผัสได้ถึงพลังอาณาจักรกำเนิดวิญญาณระดับ 9 ที่ไล่ตามหลัง



" ด้วยพลังวิญญาณของเจ้าในตอนนี้ ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิชาอะไร เจ้าก็หนีไปไม่พ้นมือข้าอยู่ดี "



เล้ง วู่ซุย ชี้นิ้วไปทีชูเฟิงและปล่อยปราณญ์อัคคีระเบิดพุ่งออกไป พลังที่รุนแรงและรวดเร็ว มันเจาะผ่านต้นไม้จนเป็นรูขนาดใหญ่ พุ่งเข้าใส่ชูเฟิง



" คิดจะฆ่าข้างั้นหรอ มันไม่ง่ายนักหรอก "  ชูเฟิงสบดฟัน จากนั้นทักษะท่อง นภา ก็เปลี่ยนจากสายลมใต้ฝ่าเท้าเป็น สายฟ้า



สายฟ้าชนิดนี้แตกต่างจาก สายฟ้า สามผสาน รููปแบบที่ 1 ของชูเฟิง มันมีสีน้ำเงินเข้มและความเร็วของเขาก็เปรียบดังฟ้าฝ่า มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแตกกระจายรอบเท้าของ ชูเฟิง และ ยกตัวเขาขึ้นเหนือพื้น



* เปรี้ยงง * จู่ๆ ปลายเท้าที่แตะปลายพื้นของ ชูเฟิง ก็หายออกไปภายในพริบตา เขาไปปรากฏตัวถัดไปข้างหน้าหลายลี้ ความรวดเร็วของเขาในตอนนี้มันเร็วจนแทบไม่น่าเชื่อ  ไม่เพียงแต่เขาจะหลบการโจมตีของ เล้ง วู่ซุย ได้สำเร็จ เขายังเร็วขนาดที่ว่าทิ้งห่าง เล้ง วู่ซุย ที่อยู่ด้านหลังออกไป



" นี้มันวิชาอะไรกัน มันไม่ใช่ทักษะจากสำนักมังกรฟ้าของเราหนิ เจ้าเด็กคนนี้ไปฝึกมันมาจากไหนกัน ? " เล้ง วู่ซุย จ้องประกายแสงสายฟ้าด้วยความตกตะลึง



หากในตอนนี้เขาเข้าสู่อาณาจักรแก่นแท้วิญญาณ ความเร็วของเขาจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว และสามารถไล่ตาม ชูเฟิง ได้ทัน ยังไงก็ตาม บัดนี้เขาไม่สามารถตาม ชูเฟิง ได้เลย



" บัดซบที่สุด ข้าไม่สามารถกำจัดเขาได้งั้นหรอ ? "



ชูเฟิงเหนื่อยนิดหน่อย แต่เขาก็สามารถใช้ทักษะ ท่อง นภาขั้นที่ 2 ได้จนสำเร็จ เมื่อหันกลับไปมอง เล้ง วู่ซุยที่อยู่ในระดับ 9 กำเนิดวิญญาณ เห็นได้ชัดว่าเขาหมดหนทาง แตด้วยระยะห่างของระดับอาณาจักรวิญญาณที่ห่างกันเกินไป หาก เล้ง วู่ซุย งัดไพ่ตายออกมาใช้ ยังไงเขาก็คงตาม ชูเฟิง ได้ทัน



" ชูเฟิง อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้ " เล้ง วู่ซุย ชี้นิ้วและยิงปราณญ์อัคคีออกไป พลังเขาพุ่งเข้ามาหา ชูเฟิง อีกเพียงนิดเดียวก็เกือบจะถึงตัวของเขา



นั้นคือ ทักษะระดับ 5 โดยเฉพาะเมื่อ เล้ง วู่ซุย เป็นคนใช้มัน พลังนั่นไม่ใช่สิ่งที่ ชูเฟิง จะสามารถป้องกันได้ ถ้าหากโดนเต็มๆเขาได้ถูกย่างสดแน่ๆ



" คนๆนี้!!! " ในตอนนั้น ชูเฟิง ก็โล่งใจ เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยกำลังเข้ามาใกล้



* พรึบบ * เหมือนกับที่ ชูเฟิง รู้สึกไม่ผิด ชุดสีขาวปรากฏขึ้นด้านหลังของ ชูเฟิง แล้วโผล่ออกมา นางคือ ซูรู่



* ปั้ง ปั้ง ปั้ง * ซูรู่ สะบัดแขนของนางและปล่อยคลื่นพลังวิญญาณที่หนาแน่นออกมา มันตั้งเป็นเหมือนกำแพง และเมื่อ เล้ง วู่ซุย โจมตีถูกกำแพงป้องกัน มันสะท้อนลูกอัคคีเหล่านั้น กระเด็นกลับไปรุนแรงกว่าเดิมเป็นสองเท่า



เห็นเช่นนั้น เล้ง วู่ซุย ไม่เพียงไม่ตกใจอีกทั้งยังเบี่ยงตัวหลบได้อีก ขณะที่ร่างกายของเขากำลังเบี่ยงตัวหลบสายตาเขาก็ไปพบ



" อาวุโสซูรู่!!! "



ตอนนั้น ชูเฟิง รู้สึกตื่นเต้น เมื่อเขาได้เห็นความแข็งแกร่งของซูรู่ว่านางแข็งแกร่งขนาดไหน ทั้งยังสัมผัสได้ถึงออร่าที่นางปล่อยออกมา ซูรู่นางไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรกำเนิดวิญญาณอีกต่อไป ตอนนี้นางเข้าสู่อาณาจักรแก่นแท้วิญญาณไปแล้ว



แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่า ซูรู่ มาโผล่อยู่ที่นี้ได้ไง แต่ตอนนี้ เป็นสถานการณ์วิกฤต เป็นธรรมดาที่จะไม่มีเวลาให้ถาม



" เรารู้แค่ว่ามีผู้คนคอยลอบทำร้าย ชูเฟิง แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเจ้า เราคิดไม่ถึงว่าเจ้าจะร่วมมือกับ กง ลู่หยุน ทำไมเจ้าที่ได้ช่วยเขาล่ะ ? " ซูรู่ยังปรากฏร้อยยิ้มที่มีเสน่ห์ให้เห็นแม้แต่ตอนเผชิญหน้ากับศัตรู



" โห . . . . . . . น่าสนใจหนิ ทำไมท่านถึงว่าข้าต้องช่วย กง ลู่หยุน ล่ะ เป็นข้าที่อยากฆ่า ชูเฟิง ด้วยความแค้นส่วนตัวบ้างไม่ได้หรอ ?



" ยังไงก็ช่าง!!! อาวุโส ซูรู่ ข้าชื่นชมวิธีการของท่านจริงๆที่ทำกับ เกา หลี่ พี่น้อง จ่าว ซือ  ข้านั้นไม่ได้เอากฏของสำนักมังกรฟ้ามาขู่ท่าน แต่ข้าต้องการถามท่านว่า ท่านรู้จัก เกา หลี่ มั๊ย แล้วท่านฆ่าเขาทำไม ? " เล้ง วู่ซุย ยิ้มและถาม



" เราฆ่าเกา หลี่ ? เราไม่เข้าใจสิ่งที่เจ้าพูดว่าหมายถึงอะไร ? " ได้ยินคำถามของ เล้ง วู่ซุย สีหน้าของซูรู่เต็มไปด้วยความสับสนเหมือนว่ากำลัง งงๆ



" โอ้ว!!! การแสดงของท่านนี้มันช่างสุดยอดจริงๆ ร้ายกาจมาก แต่ยังไงเจ้าก็มีกันแค่สองคน " เล้ง วู่ซุย แสยะยิ้มที่มุมปากพร้อมทำสีหน้าจริงจัง



" นี้เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ทั้งๆที่มีพลังอยู่ระดับ 9 กำเนิดวิญญาณงั้นหรอ ? "



" แม้ว่าเราไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงต้องการที่จะกำจัดชูเฟิง ที่เป็น สาวก จากสำนักเดียวกัน ในเมื่อเจ้ากล้าทำเช่นนี้กับศิษย์น้อง ในฐานะที่เราเป็นอาวุโสของสำนักมังกรฟ้า " เราจะสั่งสอนเจ้าเอง " ใบหน้าของซูรู่กลายเป็นเย็นชา ในขณะที่พูดนางก็เข้าไปโจมตี



แต่ในตอนนั้นแรงดันก็พุ่งออกมาปกคลุมทั่วทั้งป่า ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงที่ฟังดูมีอายุดังออกมา



" ถ้าเจ้าต้องการสั่งสอน ซุ้ย เอ๋อ เจ้าก็ต้องผ่านข้าไปซะก่อน "




//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . . . . .