วันจันทร์ที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 107 - ปลดผนึกตราประทับ



ชูเฟิง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นภายในหัวใจของเขา ซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ แต่เขารู้ว่า ครอบครัวของเขาไม่ได้อยากจะทิ้งเขาไป พวกท่านนั้นวางรากฐานเพื่อให้เขาเติบโตอย่างแข็งแกร่ง



เขารู้ว่า ต้องมีเหตุผลอะไรแน่ๆที่ครอบครัวของเขาต้องการให้เขาแข็งแกร่ง  ซึ่งเขาก็อยากจะรู้เหตุผล เขาอยากจะพบกับครอบครัว และอยากถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น



" โอ้ย โอ้ย โอ้ยย เจ้ามัวทำไรอยู่ห่ะ ? รีบๆ ปล่อยเราออกไปซักที !!! " เห็นว่า ชูเฟิงกำลังใช้ความคิด นางก็เริ่มหงุดหงิด



" ท่านคิดจะดูถูกสติปัญญาของข้าเกินไปแล้ว ฟังจากน้ำเสียงของท่าน ก็รู้ว่าท่านแค้นข้ามาก หากข้าปล่อยท่าน มีหวังข้าได้ตายพอดี "



ชูเฟิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ได้คิดใดๆต่อ เขานั่งไขว้ขา พร้อมกับรวบรวมความคิดภายในหัวเพื่อ สร้างรูปแบบอำนาจพลังวิญญาณ



" เฮ้ย ชูเฟิง ไอ้เจ้าเด็กบ้า กล้าเมินเราเหรอ!!! "



" ไอ้บ้า ชูเฟิง เจ้าอยากเป็น ผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณใช่ไหม ? เราสอนเจ้าได้นะ "



" เจ้าอยากเอาชนะ กง ลู่หยุน ไม่ใช่หรอ เราสามารถช่วยเจ้าได้ ? นี่ฟังอยู่หรือป่าว ! ! ! ! ! ! ท่านเทพธิดายังคงโวยวายเพราะกลัวว่า ชูเฟิง จะไม่แยแสนาง



" ท่านสามารถช่วยให้ข้า เป็นผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณได้งั้นหรอ "



ชูเฟิง มองนางด้วยความสงสัย ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะแกล้งนาง แต่เขาพยายามที่จะฝึกการเชื่อมต่อ แม้ว่าเขาจะมีอาณาเขตโลกวิญญาณอยู่แล้ว แต่การจะสร้างรูปแบบอำนาจพลังวิญญาณนั้นมันไม่ง่ายเลย



" แน่นอน เราย่อมทำได้ เจ้าลองคิดดูดีๆ "



" อำนาจพลังวิญญาณที่อยู่ในโลกวิญญาณแห่งนี้ ทำไมไม่ยอมให้เจ้าดึงมันมาใช้ "



" หากเจ้าจะใช้มันเจ้าจำเป็นต้องมีการเชื่อมต่อ ต้องเรียนรู้มันจนกว่าจะคุ้นเคย นั้นก็คงจะกินเวลาเป็นสิบๆวันถึงจะสามารถสร้างรูปแบบอำนาจพลังวิญญาณเล็กๆขึ้นมาได้



" แต่เรามีคาถาอยู่ ตราบใดที่เจ้าใช้คาถานี้ เจ้าก็จะสามารถสร้างรูปแบบอำนาจพลังวิญญาณขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย "



" คาถา ? มันคงไม่ใช่คาถาที่ปลดผนึกตราประทับที่ขังท่านไว้หรอกน่ะ ? " ชูเฟิง ไม่เชื่อในสิ่งที่นางกล่าว



" โอ้ยๆๆ เจ้าจะกลัวอะไรนักหนา ? นี่เป็นอาณาเขตโลกวิญญาณของเจ้าเอง และทุกอย่างในนี้เจ้าก็เป็นคนควบคุมแล้วเราจะทำร้ายเจ้าได้ยังไง ไม่มีทางหรอก "



" เราก็บอกเจ้าไปแล้วว่าเราถูกผนึกไว้ ไม่เพียงแต่ร่างกายนี้จะเชื่อมโยงกับเจ้า พลังวิญญาณของเราก็ยังห่างไกลจากเจ้านัก "



" ทำไมเราถึงอยากให้เจ้าปลดผนึกตราประทับนี้งั้นหรอ เพราะเราเบื่อมันเต็มทนแล้ว " นางรู้สึกโกรธนิดหน่อย



ชูเฟิงทบทวนสิ่งที่นางบอก เขารู้สึกว่านางช่างไร้เหตุผล จากนั้นเขาก็ถาม " บอกคาถาท่านมาสิ ดูสิว่ามันจะมีประโยชน์มากแค่ไหน "



" ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดเจ้าก็คิดได้แล้วสินะ !!! " เสียงดูถูกของนางดังออกมาจากไข่สีดำ



" แล้วท่านต้องการอะไรตอบแทน ในการบอกคาถาให้กลับข้า ? "



" ง่ายๆเลย ปลดผนึกตราประทับนี้!!! "



" ฝันไปเถอะ!!! "



" นี่เจ้า!!! เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือป่าว ? ทำไมถึงขี้ขลาดได้ขนาดนี้ ? เราบอกแล้วไงว่าต่อให้เจ้าปลดผนึกเราก็ไม่มีทางทำร้ายเจ้าได้ นอกจากนี้ ที่นี่ยังเป็นอาณาเขตโลกวิญญาณของเจ้าเอง



" อย่าหลอกข้าซะให้ยาก อาณาเขตโลกวิญญาณแห่งนี้สุดแสนจะประหลาดและข้าก็ไม่ใช่คนควบคุมมัน ไม่งั้นข้าคงสร้างรูปแบบอำนาจพลังวิญญาณได้แล้ว แล้วทำไมข้าถึงยังต้องมานั่งเชื่อมต่อกับมันอีก ? "



" เราขอสาบานกับพระโพธิสัตว์ ว่าเรานั้นไม่คิดที่จะทำร้ายเจ้า จริงๆแล้วเราก็แค่เหงา  "



" ถึงแม้ว่าเราจะเคยพูด ว่าอย่าให้รู้ว่าใครที่ปิดผนีกเราไว้ที่นี่ ไม่งั้นเราจะให้คนผู้นั้นได้ชดใช้ "



" เราแค่ต้องการให้คนๆนั้นได้ชดใช้ที่ทำกลับเรา หากเป็นเจ้าล่ะ หากจู่ๆก็มีคนผนึกเจ้าไว้ในสถานแปลกๆที่ไม่คุ้นเคยเป็นเวลา 15 ปี โดยที่ไม่ได้กิน หรือ ดื่ม อะไร หรือแม้แต่คนจะพูดคุยกับเจ้าก็ยังไม่มี แล้วเจ้าจะรู้สึกยังไง ? "



" ในยามที่เจ้าอ่อนแอ และ โศกเศร้า เจ้าก็ยังมีคนตะกูล ชู คอยดูแล อย่างน้อยก็ยังอยู่เป็นเพื่อนเจ้า แต่ตัวเราล่ะ ? ขนาดอยากจะพูดกับใครสักคน เราก็ยังทำไม่ได้ "



" ดังนั้นเราจึงรอเจ้ามาตลอด แต่เจ้ากลับคิดว่าเราจะก่อปัญหาเลยไม่คิดแม้แต่จะช่วยเรา เจ้ามันแค่ไอบ้าที่ไม่เข้าใจคนอื่นก็เท่านั้น . . . . .  " ขณะนั้นนางร้องไห้ออกมา


ได้ยินเสียงที่ไพเราะที่กำลังโศกเศร้า ทำให้เขาสุดแสนจะทน โดยเฉพาะที่เขาได้ยินคำพูดของนาง มันทำให้หัวใจของ ชูเฟิง อ่อนล้าเพราะความรู้สึกผิด



หลังจากที่ทบทวนอย่างรอบคอบ ชูเฟิง รู้สึกว่านางคงไม่ทำอะไรโดยที่ไม่มีเหตุผล ดังนั้นเขาจึงถาม " แล้วข้าต้องทำยังไงถึงจะปลดผนึกตราประทับนี้ได้ "



" เจ้าไม่สามารถปลดผนึกอักขระบนร่างกายของเราได้ แต่เจ้าสามารถทำลายเปลือกผนึกนั้นได้ หากเจ้าทำลายมันแล้วอย่างน้อยๆเราก็จะได้มีอิสระในโลกวิญญาณของเจ้า "



" วิธีทำลายมันก็ง่ายๆ เจ้าแค่ใช้พลังวิญญาณของเจ้า เคาะไปที่มันให้แตก . . . . . "



" มันง่ายขนาดนั้นเลย!!! " ชูเฟิง สงสัย



" ก็ง่ายนะสิ หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองทำดู " เสียงของนางเหมือนกับเด็กที่เอาแต่ใจ



" ข้าเชื่อท่าน แต่หลังจากที่ข้าปล่อยท่าน กรุณาระงับหมัดของท่านห้ามทำร้ายข้าเด็ดขาด "



เขาเดินเข้าไปด้านหน้าไข่สีดำ ในตอนแรกเขาใช้อำนาจพลังวิญญาณของเขาเพื่อตรวจสอบมัน เขาพบว่ามันแปลกๆที่ไม่สามารถตรวจพบอะไรเลย



ชูเฟิงกัดฟันของเขาไว้แน่น  พร้อมเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างรุนแรง ให้ชนกลับเปลือกไข่สีดำ รอยแตกร้าวขนาดเล็กปรากฏออกมานับไม่ถ้วนจากนั้นมันก็เริ่มกระจายออกไป



* เปร๊าะ เปร๊าะ เปร๊าะ *



รอยแตกร้าวกระจายไปอย่างรวดเร็วขนาดที่ทำให้เกิดเสียงดังขึ้นอย่างชัดเจน ไข่ดำใบใหญ่สุดแสนจะประหลาด เสียท่าด้วยการชกเพียงครั้งเดียว จากนั้น ชูเฟิง ก็หยิบชิ้นส่วนที่หลุดออกมา



ในที่สุด ไข่สีดำก็แตกออกเป็นสองท่อน เวลาเดียวกัน ก็มีหญิงงามปรากฏออกมาต่อหน้าต่อตาของ ชูเฟิง



หญิงสาวที่มีผิวขาวเหมือนดั่งหิมะปะปนกับสีชมพูของกลีบกุหลาบ สายตาที่เฉียบคมของชูเฟิง สามารถบอกเลยได้ว่าผิวของนางเป็นหนึ่งในแผ่นดิน มันดูเนียนมว๊าก!!! แทบจะทำให้เขาเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยู่



แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของ ชูเฟิง ก็คือใบหน้าของแม่นางคนนั้น ที่เหมือนกับนางฟ้าลงมา ดวงตากลมโตของนางยังคงมีประกายของน้ำตา ม่านตาสีดำเหมือนกับจะดึงดูดทุกสิ่งเข้าไป มันช่างลึกล้ำและงดงามอะไรเช่นนี้



นอกจากดวงตาที่งดงาม จมูกเรียวๆของนางช่างดูละเอียดอ่อน  อีกทั้งริมฝีปากสีชมพู เล็กๆ ซึ่งสุดแสนจะเย้ายวน น่าหลงไหลในรสสัมผัสของมัน



ผมดำสนิทของนางสยายลงบนไหล่ขาวๆของนาง ช่างเหมาะเจาะอะไรแบบนี้ รูปร่างเรียวบางบวกกับน่าอกที่ยื่นออกมาหน่อยหนึ่ง บอกได้เลยว่ายอดเยี่ยมม



กระโปรงของนางช่างดูพิเศษจากคนทั่วๆไป มันถูกทักขึ้นมาด้วยขนสีดำ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันเป็นขนของตัวอะไรแต่บอกได้เลยว่าเหมาะกับนางมาก



กระโปรงสีดำสั้นๆ เผยให้เห็นต้นขาที่ขาวราวกับหิมะ สีขาวและสีดำที่ตัดกันระหว่างขาของนาง ทำให้นางดูเหมือนกับนางฟ้าก็ไม่ปาน ความงามของนางทำให้คนที่พบเห็นต่างหลงไหล



งดงาม งดงามยิ่งนัก นางเป็นผู้หญิงที่งดงามที่สุดที่ ชูเฟิง เคยได้เห็นมาในชีวิตของเขา สมแล้วที่เรียกตัวเองว่าเทพธิดา
( พ่อแม่ชูเฟิงผนึกไว้ให้ทำเมียแน่ๆ )



ถ้าจะบอกว่า ความงามซูรู่และซูเหม่ยสามารถทำลายเมืองทั้งเมืองได้ ความงามของแม่นางคนนี้ก็คงจะทำให้ทุกชีวิตบนโลกนี้ต่างสูญสิ้นได้เลยทีเดียว




////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . . .