วันศุกร์ที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 134.9 - รับผิดชอบ



          " สวรรค์!!! ทำไมข้าถึงทำเรื่องแบบนี้ " ชูเฟิง ตกใจอย่างมาก ขณะที่ทำอะไรไม่ถูก



         " อย่าได้ตำหนิตัวเอง นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า " ซูรู่ ทำท่าทางเย็นชา เสียงของนางฟังดูสงบ เหมือนว่านางตื่นมานานแล้ว แล้วเวลาที่มานางก็ได้จัดการกับอารมณ์ของตัวเอง ซูรู่ยืนขึ้นขณะที่ ร่างกายของนางไม่ได้สวมอะไรไว้ 



        " ว้ายยย!!! . . . . . " เห็นเช่นนั้น ชูเฟิง รีบสบัดหน้าหนีเหมือนกับว่าเขาไม่กล้ามอง



       " มีไรต้องตกใจ เจ้าเห็นมันมาทั้งคืนแล้วหนิ "



ซูรู่ กัดฟันของนาง ตอนนั้นนางโกรธอย่างมาก เพราะไม่ใช่แค่ ชูเฟิง จะเห็นเรือนร่างของนาง เขายังเอาพรหมจรรย์ที่ล้ำค่าของนางไป



แม้ว่านางจะรู้ว่าที่เขาทำ จะไม่ใช่ความต้องการจริงๆของเขา แต่เมื่อเห็น ชูเฟิง มีท่าทีเช่นนั้นที่เหมือนกับว่ากำลังเขินอาย มันยิ่งทำให้ซูรู่หงุดหงิด



หลังจากชูเฟิงคิดทบทวน เรื่องที่เขามีอะไรกับ ซูรู่ เขาก็เห็นว่า ในฐานะผู้ชายแล้ว หากกล้าทำก็ต้องกล้ารับ ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาไม่สามารถปฏิเสธหรือทำเป็นไม่สนใจมันได้ ดังนั้น เขาจึงหันหน้ากลับมามองเรือนร่างของซูรู่ ที่แสนจะมีเสน่ห์และเต็มไปด้วยความขาว



นี่แค่เขาชำเลืองไปมอง ชูเฟิงถึงกับเกิดไฟ ราคะ เมื่อผู้หญิงที่งดงามขนาดนี้มายืนอยู่ตรงหน้าโดยที่ไม่สวมอะไรไว้ มีชายใดบ้างที่จะไม่มีปฏิกิริยา ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ชูเฟิง ในขณะนั้น เขาไม่สามารถละสายตาออกมาได้เลย



ซูรู่ ไม่สนใจสายตาที่ ชูเฟิง มองมาสักนิด ภูเขาขาวจั๊วะสองลูก เดินผ่านหน้าผ่านตาชูเฟิงไป จากนั้นนางก็หยิบผ้าสีขาวขึ้นมาปิดรูปร่าง เมื่อนางหันกลับมา นางได้แต่ทำหน้าเย็นชาพร้อมกับกล่าวตำหนิ



         " หากพลังวิญญาณเรากลับมา และเจ้ายังคิดจะทำอะไรกับเราอีก เราจะฆ่าเจ้า "



        " ข้าจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้น " ชูเฟิงไม่ได้กลัวคำขู่ของนาง ต่อเขาเลือกที่เผชิญหน้า



        " เราไม่ต้องการให้เจ้ามารับผิดชอบ เราหวังว่าเจ้าจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไป . . . . . . . . และอย่าให้น้องเหม่ย รู้อย่างเด็ดขาด " ซูรู่กัดฟันพร้อมกับพูดเพียงไม่กี่คำ



       " ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ทรยศซูเหม่ย แต่ข้าก็จะไม่ทรยศท่านเช่นกัน ข้าจะแต่งงานกับพวกท่านทั้งสอง " ชูเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง



      " เจ้า . . . . . . ." หลังจากได้ยินคำพูดของ ชูเฟิง ใบหน้าที่งดงามของนางเต็มไปด้วยความโกรธ จากนั้นนางก็หันไปมองหน้าเขาและกล่าว " เจ้ามันเห็นแก่ตัว "



หลังจากพูดจบประโยค ซูรู่วิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วรีบปิดประตู และหยุดยืนเอาหลังพิงกำแพง ขณะที่พึมพำกับตัวเองเบาๆ " ทำไมเราถึงได้โกรธล่ะ แล้วลึกๆในใจเรารู้สึกยังไงกันแน่  "





//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป