วันจันทร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 141 - ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย



          " นี่มัน . . . . .ทักษะต่อสู้ ? "



หลังจากที่ชูเฟิง หันไปมองซ้าย - ขวา ได้แต่ประหลาดใจ เขาสัมผัสได้ชัด ว่า อ่อร่าพวกนั้นที่มีพลังวิญญาณเหมือนกับ ซ่างกวน เถียน แต่ไม่ใช่ร่างจริงของเขา มันดูโปร่งใส เหมือนกับภาพลวงตา 



          " หืม นี่คือทักษะระดับ 6 วิชา ลวงตา ข้าไม่ได้นำมันออกมาใช้บ่อยๆ แต่วันนี้ ข้าจะให้เจ้าได้เปิดหูเปิดตา " 



หลังจากที่ ซ่างกวน เถียนพูดจบ พลังแก่นแท้วิญญาณก็กระจายไปยังร่างแยกสองร่างนั้นจากนั้นพวกมันก็แยกร่างออกมาอีกครั้ง ทุกเส้นทางของ ชูเฟิง ถูกปิดไว้หมด  เขาจึงได้แต่ถูกบังคับให้ไปด้านหน้า  โดยไม่มีทางอื่นให้หนี



           " บัดซบ ทำไมโลกนี้ยังมีทักษะที่ขี้ขลาดเช่นนี้ "



ชูเฟิง แทบจะพูดไม่ออก ที่ทักษะของเขามีร่างแยกออกมาจำนวนมาก ทุกร่างมีออร่าเหมือนกับ ร่างต้น ซึ่งหมายความว่าพวกมันมีพลังเทียบเท่าร่างจริง หากนำมาใช้ในการต่อสู้ ตัวต่อตัว มันคงจะได้เปรียบเป็นอย่างมาก 



           "  จะตกใจไม่เร็วไปหน่อยหรอ นี่แค่ทักษะระดับ 6 เท่านั้น เส้นทางของการต่อสู้แสนจะกว้างใหญ่ ทักษะ วิชา แปลกๆยังมีอีกมากมาย "



          " ฝีมือของเขาดูร้ายกาจก็จริง หากเขาเจอคนที่แข็งแกร่งกว่า มันก็ไร้ประโยชน์ ถึงจะมีจำนวนมากกว่าก็ตาม แต่ก็นะ มันค่อนข้างจะมีประโยชน์ในการใช้จับเจ้าเป็นอย่างดี " เทพธิดา กล่าว



          " ท่านมัวพูดไร้สาระอะไรอยู่ได้ เห็นมั๊ยข้ากำลังจะแย่ อีกไม่ช้า ข้าคงหมดหนทาง ท่านมาช่วยข้าคิดดีกว่า ว่าจะจัดการกับเขายังไง " ชูเฟิงรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้ต้องการที่จะถูกฆ่าในป่า โดยที่ยังไม่บรรลุเป้าหมายใดๆ ( ดีนะได้เปิด. . . ซูรู่ไปแล้ว )



          " ในสถานการณ์แบบนี้ เจ้าต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาแล้วล่ะ เจ้าต้องวิ่งไปตามทางชัน ขึ้นไปเรื่อยๆ หากพบหน้าผาเจ้าก็ต้องโดด ตราบใดที่เจ้ามีโอกาสหนีรอดไปได้ แม้ว่าโอกาสจะมีไม่มากก็ตาม ดีกว่าปล่อยให้เขาฆ่าเจ้า ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าต้องตายอย่างแน่นอน " เทพธิดากล่าว



          " โห ช่วยได้มากเลย!!! "



เหมือนกับเทพธิดาพูด ชูเฟิง รู้ว่าไม่มีหนทางอื่น เขาอาจจะต้องทิ้งชะตากรรมให้ขึ้นอยู่กับ สวรรค์ หากมีโอกาสเพียงน้อยนิดเขาก็ต้องยอมเสี่ยง ดีกว่าถูกฆ่าตายตรงนี้โดยที่ไม่ได้ลองทำอะไรสักอย่าง



ขณะนั้น ชูเฟิง วิ่งไปตามทางลาดชัน สูงขึ้น สูงขึ้น จนด้านหน้าของเขา พบกับหินยักษ์หนึ่งปิดทางเอาไว้ แต่นับว่าโชคยังดีที่มันไม่สูงมากนัก ชูเฟิง จึงรีบปีนขึ้นไปบนนั้น



ชูเฟิงวิ่งผ่านเขาลูกนี้ โดยไม่ได้พักมาเป็นเวลา 3 ชั่วยาม หลังจากที่เขาปีนขึ้นไปบนหินยักษ์ก้อนนั้นเขาก็พบว่ามันเป็นทางตัน ด้านล่างเป็นหน้าผาสูง



          " นี้สวรรค์ ต้องการให้ข้า พินาศ ใช่มั๊ย ? "  



ชูเฟิงยืนอยู่บนขอบหน้าผา พร้อมกับมองไปยังด้านล่าง เขาพบว่ามีแต่เมฆหมอกปกคลุมจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมัน หากต้องโดดลงไปในที่แบบนี้ โอกาสรอดคงมีไม่มาก



          " ชูเฟิงไม่ต้องกลัว ฟังให้ดีๆสิว่าด้านล่างมีเสียงน้ำ แม้ว่าหน้าผานี้จะสูงมากก็จริงหากโดดลงไป เต็มที่ก็แค่บาดเจ็บสาหัส แต่ก็ไม่ถึงกับตายหรอก " เทพธิดาพูดอย่างใจเย็น



          " โดดลงไปสิ!!!! ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะกล้ามั๊ย มีแต่คนโง่ที่คิดจะฆ่าตัวตายเท่านั้นที่โดด หน้าผาแห่งนี้หินของมันลื่นเป็นพิเศษ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่ร้ายกาจ ยังคว้ามันไว้ไม่ได้ "



          " ต่อให้ตกไปแล้วเจ้าไม่ตาย ด้านล่างก็ยังมี กระแสน้ำที่รุนแรง ที่หมุนอยู่หลายจุดด้วยกัน เวลาที่มีสิ่งมีชีวิตหลุดเข้าไป พวกมันจะโดนหั่นออกเป็นชิ้นๆ เหมือนกับโดนของมีคม อีกทั้งยังมีสัตว์ร้ายขนาดใหญ่อยู่รอบๆบริเวณน้ำวน หากเจ้าไม่หลุดเข้าไป พวกมันก็จะกินเจ้าอยู่ดี ผู้คนเรียกมันว่า แม่น้ำมังกรสะบั้น " ( มึงจะให้มันรอดไม๊ กุถามจริง!!! )



ซ่างกวน เถียน ค่อยๆเดินเข้ามาช้าๆ พร้อมกับแสยะยิ้มบนใบหน้า สายตาของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย เหมือนกับว่า เขาอยากให้ ชูเฟิง ฆ่าตัวตายด้วยน้ำมือของตัวเอง 



          " เจ้าอยากตายแบบไหน หากเจ้าโดด มากสุด ร่างกายของเจ้าก็จะแตกละเอียด หากเลือกตายด้วยน้ำมือข้าเจ้าก็จะหายไปเหมือนกับกลุ่มควัน " ซ่างกวน เถียน ทำหน้าเจ้าเล่ห์



ตอนนั้น ชูเฟิงยิ้มแปลกๆออกมา พร้อมกับพูด " ซ่างกวน เถียน เจ้าคอยสวดภาวนาขอให้ข้าตาย และ ขออย่าให้ข้าเจอเจ้าอีก " 


         
          " หากวันนั้นมาถึง ข้า ชูเฟิง จะให้มันเป็นจุดจบของเจ้า พร้อมกับตะกูลซ่างกวน ! ! ! "



หลังจากนั้น ชูเฟิง ก็โดดลงจากหน้าผาอย่างรวดเร็ว จากนั่นเขาก็หายไปในเมฆหมอก จนมองไม่เห็นร่างของเขา



เห็นเช่นนั้น ซ่างกวน เถียน รีบวิ่งตามไปดูใกล้ๆ เขาจ้องอย่างละเอียด สำหรับเหตุผลที่เขาทำ เป็นเพราะว่าเขาเริ่มกังวลขึ้นมานิดหน่อย จู่ๆเขาก็นึกเสียใจ ที่ไม่ได้ลงมือฆ่า ชูเฟิง ด้วยตัวเอง หากเขารอดขึ้นมา คงเป็นปัญหาน่าดู



ตอนนั้น ต้องบอกว่าผาแห่งนี้สูงมาก หลังจากกระโดดลงมาเขาผ่านเมฆหมอกหลังจากที่เขามองเห็นด้านล่าง เขาก็พบว่าเหมือนกับที่ ซ่างกวน เถียน อธิบายเอาไว้ มันเป็นแม่น้ำที่กว้างใหญ่และมีกระแสน้ำทีรุนแรง



แม่น้ำแห่งนี้ดูแปลกประหลาด กระแสน้ำวนที่โหดร้าย มีอยู่มากจนนับไม่ถ้วน ภายใต้น้ำวนเขาเห็น คลื่นพายุหมุนอยู่ในนั้น หากล่วงลงไปทั้งๆแบบนี้ มีหวัง . . . . .



ในตอนนั้น ชูเฟิง รีบใช้รูปแบบอำนาจพลังวิญญาณมาป้องกันตัวเอง หากเขาหล่นถึงแม่น้ำด้วยความสูงขนาดนี้ โดยที่ไม่ทำอะไรเลย มีหวังได้กลายเป็นเนื้อบดแน่ๆ 



* ปุ้งงงงงง บุ๋ม บุ๋ม *



กระแสน้ำที่รุนแรง พัดพาชูเฟิงไปทั่วทุกที่ จนทำให้เขาจมน้ำ จากนั้นก็หมดสติไป



ชูเฟิงลอยไปตามกระแสน้ำขณะที่สติหายไป เขาได้รับบาดเจ็บบสาหัส ขนาดเทพธิดา ตะโกนเรียก เขาก็ไม่สามารถตอบสนองอะไรได้เลย ตอนนี้ ไม่รู้ว่าเขาเป็นหรือตาย



ชูเฟิงหมดสติไป 5 วัน หลังจากนั้น สติเขาก็ค่อยๆเริ่มกลับมา เมื่อรู้สึกตัว เขาเจ็บปวดทุกส่วนตามร่างกาย เขาคลับคล้ายคลับคลาวว่าได้ยินเสียงหวานๆของหญิงสาวคนหนึ่งตะโกนเรียกอยู่ตลอด



          " นี่ท่านรู้สึกตัวแล้วหรอ ไม่เป็นอะไรนะ ? "



ชูเฟิง รู้สึกมึนๆ เขาจึงค่อยๆลืมตา จากนั้นเขาพบว่า ตัวเองนอนบนหญ้า ใกล้ๆกับริมแม่น้ำมังกรสะบั้น เสียงกระแสน้ำของมัน ฟังดูดุร้ายจนน่ากลัว



           " นี่ข้า ยังไม่ตาย ! ! ! " ชูเฟิง ฉุกคิดขึ้นมา เพราะว่าทุกอย่างที่เขาเห็นอีกทั้งความเจ็บปวดตามร่างกาย มันทำให้เขารู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่



          "  นี่ ข้าพูดกับท่านอยู่นะ ทำไมถึงไม่ตอบล่ะ " ในตอนนั้นเสียงหวานๆของหญิงสาวก็ดังขึ้นอีกครั้ง



ชูเฟิง เงยหน้ามอง เขาก็พบกับหญิงสาวที่งดงามยืนอยู่ด้านหลังเขา นางมีอายุประมาณ 15 รูปร่างสูง ดูอ่อนโยน ใบน่าเรียว งดงาม ดวงตากลมโตคู่ใสของนางจ้องมาที่เขา ในขณะที่กระพริบ



ด้านหลังของนาง มีชายตัวใหญ่ และ ชายชรา พวกเขามีท่าทีตรงกันข้ามกับนาง พวกเขาเต็มไปด้วยความระวัง



          " คุณหนู ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เป็นไรแล้ว พวกเราต้องรีบดินทางไปยังหุบเขา - พยัคฆ์ขาว ก่อนที่ฟ้าจะมืด . . . " ชายชราพูด พร้อมจับแขนนาง


 
           " อืม . . . . . . " หญิงสาวมองมาที่ ชูเฟิง เหมือนกับสงสาร จากนั้นนางก็เดินจากไป


         
           " ช้าก่อน!!! พวกท่านกำลังจะมุ่งหน้าไปหุบเขา - พยัคฆ์ขาว งั้นหรอ " ชูเฟิง รีบพูด




////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . . . .