วันจันทร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 142 - หุบเขา - พยัคฆ์ขาว



          " ช้าก่อน!!! พวกท่านกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขา - พยัคฆ์ขาวงั้นหรอ " ชูเฟิงรีบพูด



ตั้งแต่เขาถูกแม่น้ำมังกรสะบั้นพัดมา เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ส่วนไหน เขาจึงไม่รู่ว่าจะไปหุบเขา - พยัคฆ์ขาวได้ยังไง



หุบเขาพยัคฆ์ขาว นับว่าเป็น หุบเขาที่มีชื่อเสียงมากที่สุด ไม่ใช่ว่าจะแอบเข้าไปได้ง่ายๆ



ชื่อของ หุบเขา - พยัคฆ์ขาว เทียบได้กับ เมือง วิหคเพลิง เมือง เต่าทมิฬ หรือ สำนักมังกรฟ้า หุบเขาพยัคฆ์ขาว ยังมีความลับมากมายที่ถูกซ่อนไว้ หากเป็นคนแปลกหน้าเข้ามาเป็นธรรมดาจะต้องถูกสงสัย



           " ท่านก็กำลังจะไป หุบเขา - พยัคฆ์ขาวเหมือนกันงั้นหรอ " หญิงสาว ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ



           " ถูกต้อง ข้าอยากทราบว่าท่านจะพาข้าไปด้วยได้มั๊ย " ชูเฟิง มีรอยยิ้มอย่างเปิดเผย



เขาพบว่า นอกจาก 3 คนนั้น ที่หยุดรถอยู่บริเวณใกล้เครียง ในรถนั้นก็ไม่มีใครอยู่ข้างในแล้ว



เพราะว่าการ เดินไปด้วยตัวเอง ขณะที่บาดเจ็บสาหัส คงจะไม่ไหว หากฝืนไปมีหวังร่างกายของเขาคงได้บอกลาโลก พลังวิญญาณในร่างกายก็แสนจะเบาบาง เขาจึงไม่มีทางเลือกจึงขอติดรถพวกนางไป เผื่อจะได้พักฟื้นร่างกาย



          " พวกเราไปที่เดียวกัน งั้นเจ้าก็มากับพวกเราสิ!!! " หญิงสาว พยักหน้าตกลงและตอบ



         " คุณหนู แต่ . . . . . . " แต่ชายชรากับชายตัวใหญ่ ทำท่าทางลำบากใจ



         " ไม่เป็นไรหรอก รถม้าของเรามีที่ว่างพอ พวกเจ้าดูสภาพเขาสิ จะให้เดินไปหุบเขา - พยัคฆ์ขาว เช่นนั้นหรอ เขาต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่ " หญิงสาว ยิ้มเบาๆฟังจากทำพูดของนางนางเป็นคนที่อ่อนโยนอย่างมาก



เห็นหญิงสาวตัดสินใจเช่นนั้น ชายชรากับชายตัวใหญ่มองหน้ากัน โดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อเขาเพียงพยักหน้า ตกลง



          " ขอบคุณท่านมาก!!! "



ชูเฟิง ค่อยๆดันตัวเองขึ้น พร้อมกับลากตัวเองไปยังรถม้า เขารู้ว่ากลุ่มคนพวกนี้ต้องคุ้นเคยกับเส้นทางอย่างแน่นอน หากไปกับพวกเขาคงไม่มีทางพลาด



          " ท่านหญิงหวัง พวกท่านกำลังไปทำอะไรที่หุบเขา - พยัคฆ์ขาว งั้นหรอ " ชูเฟิง ที่นั่งอยู่บนรถม้าซอกแซกถาม



หลังจากได้ข้อมูลของนางมาส่วน เขาจึงรู้ว่าชื่อของนางคือ หวัง หลิน ต้นกำเนิดของนางอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆในช่วงของหุบเขา - พยัคฆ์ขาว นอกจากนั้น ชูเฟิง ยังรู้ว่านางเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณ ที่อยู่ในระดับ 2 ห้วงวิญญาณ 



           " อย่าเรียกแบบนั้นเลย เรียกข้าว่า หวัง หลิน ก็ได้ " นางยิ้มพร้อมกับกล่าวต่อ " แน่นอนว่าเราไปยังหุบเขา - พยัคฆ์ขาว เพื่อเข้าร่วมการสอบ เป็น ผู้รับใช้ "



           " สอบเป็นผู้รับใช้ ? " ชูเฟิง ทำสีหน้า งงๆ



           " ท่านไม่รู้เหรอ ว่าเร็วๆนี้จะมีการสอบเป็นผู้รับใช้ การสอบจะจัดขึ้นในทุกๆเดือนที่ หุบเขา - พยัคฆ์ขาว โดยเชิญเหล่าผู้มีความสามารถจากภายนอก ที่อายุไม่เกิน 17 ปี มีพลังวิญญาณไม่ต่ำกว่าระดับ 2 ห้วงวิญญาณ นั้นคือเงื่อนไข "



แม่นาง หวัง หลิน เริ่มสาธยายเรื่องราวต่างๆ ให้ ชูเฟิงฟัง จากที่ ชูเฟิง ได้ยินที่นางเล่ามาเขาพอจะเข้าใจได้ว่าหุบเขา - พยัคฆ์ขาว ต้องการหาบุคคลมาเป็นกำลังให้กับเมืองของตน



คนที่อายุไม่เกิน 17 ปี มีพลังวิญญาณไม่ต่ำกว่าระดับ 2 ห้วงวิญญาณ จึงจะสามารถผ่านเข้าไปในหุบเขา-พยัคฆ์ขาวและเข้าร่วมการสอบได้ พวกเขาจะมีสถานภาพเป็นผู้รับใช้ และยังได้รับสิทธิ์ในการฝึกฝนทักษะต่างๆ แม้แต่ ทักษะลับ แม่นาง หวัง หลิน ก็เป็นหนึ่งคนในนั้นที่ต้องการพัฒนาความสามารถ



          " ท่านคงลำบากมากเลยสินะ " ชูเฟิง หัวเราะและกล่าว เขาตัดสินใจว่าจะเข้าร่วมการสอบเป็นผู้รับใช้ ดีกว่าแอบลอบเข้าหุบเขา - พยัคฆ์ขาว



          "  ตะกูลยอมทำทุกอย่างให้คุณหนูเข้าสู่ระดับ 2 ห้วงวิญญาณได้เมื่อครึ่งปีที่แล้ว "



          " แล้วทำไมคนบ้านนอกอย่างเจ้าถึงได้อยากรู้? " ก่อนที่หวังหลินจะพูดต่อ ชายตัวใหญ่ที่กำลังขับรถมาพูดแทรกเข้ามา พร้อมมอง ชูเฟิง อย่างดูถูก



ตั้งแต่ เขาเห็นชูเฟิง ลอยมาติดอยู่ข้างแม่น้ำ ด้วยสภาพที่เสื้อขาดรุ่งริ้ง ไม่ว่าจะดูยังไง เขาก็เป็นคนบ้านนอกธรรมดาๆที่หลงเข้ามาจากที่อื่น แต่ในส่วนลึกในหัวใจของพวกเขา รู้สึกเหมือนชูเฟิงจะมาทำอะไรบางอย่าง



          " แค่ก แค่ก " หวังหลิน รู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆ นางจึง ไอ สองครั้ง แล้วถาม " แล้วเจ้าล่ะ ชูเฟิง มีธุระอะไรถึงได้มายังหุบเขา - พยัคฆ์ขาว "



เมื่อเผชิญกับคำถามของ หวังหลิน ชูเฟิงยิ้มอย่างใจเย็นพร้อมกับตอบนางไปมั่วๆ " ข้าก็มาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกับพวกท่าน "



           " ท่านว่าไงนะ ? " เมื่อ ชูเฟิง พูดแบบนั้น ทั้งสามคนถึงกับอึ้ง



           " ท่านหมายความว่าไง ? " เขาพูดมันอีกครั้ง



หวังหลิน ชายชรา พร้อมกับชายตัวใหญ่ที่ขับรถม้า จ้องมอง ชูเฟิง อย่างใจจดใจ่จ่อ ความสงสัยปรากฏขึ้นเต็มใบหน้าของพวกเขา เหมือนกับไม่อยากจะเชื่อว่าชูเฟิงจะมีคุณสมบัติในการมาสอบ



แม้ว่าหุบเขา - พยัคฆ์ขาวจะเปิดการทดสอบให้กับคนทั่วไป แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะมีคุณสมบัติ เพราะรู้จักกันดีว่าต้องใช้เงินจำนวนมาก ในการเปิดทาง แล้วคนที่ดูท่าทางยาจกแบบชูเฟิง จะไปสอบได้ยังไง



           " ไม่เชื่อข้า ก็ตามใจ " ชูเฟิง ยักไหล่โดยที่ไม่ได้อธิบายใดๆ



เห็นว่า ชูเฟิง ไม่อธิบาย ชายชรา กับ ชายตัวใหญ่ นึกว่าตอนแรกเขาจะพูดจาโอ้อวด แต่สุดท้ายพวกเขาก็คิดไม่ผิด ว่าชูเฟิงนั้นเป็น ยากจก ขณะทีมีแค่ หวัง หลิน ที่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับคำพูดของชูเฟิง



ขณะนั้น บนรถม้าเป็นการเดินทาง ที่แสนจะอึดอัด มีแค่ หวังหลิน ชายชรา และ ชายตัวใหญ่ที่สนทนากัน สามคน แทบจะไม่มีใครพูดกับชูเฟิงอีกเลย



การเดินทางยังทางดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เมื่อดวงตะวันลับขอบฟ้าหายไปยังทิศตะวันตก ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึง หุบเขา - พยัคฆ์ขาว



หุบเขา - พยัคฆ์ขาว แสนจะกว้างใหญ่ เหตุผลที่มันถูกเรียกว่า หุบเขา ในความเป็นจริง มันเป็นเมืองที่ถูกสร้างขึ้นโดยมีภูเขาที่สวยงามล้อมรอบตั้งอยู่ที่ใจกลาง สถานที่อยู่อาศัย อาคาร บ้านเรือน ถูกสร้างโดยอิฐสีขาวลึกลับ แม้แต่พระราชตำหนักก็ด้วยเช่นกัน ในช่วงรอบๆของภูเขาเต็มไปด้วยสีเขียวมรกต มันดูงดงามมากทีเดียวเมืองแห่งนี้



          " นี่มัน หุบเขา - พยัคฆ์ขาวงั้นหรอ ช่างเป็นเมืองที่วิเศษจริงๆ " ชูเฟิง มองหุบเขา - พยัคฆ์เขารู้ถึงออร่าของผู้คนจำนวนมาก หลังจากที่ผ่านความเป็นความตายมา เขารู้สึกยินดีอย่างมากที่ยังมีชีวิตอยู่



          " ไอ้บ้านนอก ! ! ! " ชายตัวใหญ่ มองชูเฟิงพร้อมกับดูถูกจากก้นบึ้งในหัวใจ



รถม้าวิ่งไปตามถนน จนพวกเขามาถึงหน้าประตูเมืองขนาดใหญ่ของหุบเขา - พยัคฆ์ขาว ด้านหน้าของประตู มีเต็นท์ชั่วคราว ที่ตั้งไว้เป็นจุดลงทะเบียนการเข้าสอบเป็น ผู้รับใช้



ในเวลานั้น ท้องฟ้าค่อยๆมืด สนิท จนบริเวณเต๊นท์นั้นไม่มีใครต่อแถว  การลงทะเบียนกำลังจะสิ้นสุด หวัง หลิน และคนอื่นๆ จึงรีบวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ลงหลังม้า



            " ช้าก่อน!!! " แต่ก่อนที่หวัง หลิน และคนอื่นๆจะเข้าไป ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ได้ขวางทางพวกเขาเอาไว้



เขามีอายุประมาณ 20 ปี สวมชุดสีขาว ตรงกลางหน้าอกเขียนคำไว้สามคำ ผู้รับใช้  พลังวิญญาณอยู่ในระดับ 3 ห้วงวิญญาณ ในสายตาของชูเฟิง มองว่าเขาอ่อนแอแบบสุดๆ



ไม่แปลกจากที่ ชูเฟิง คิดแบบนั้น เพราะหุบเขา - พยัคฆ์ขาว จะส่งต่อทักษะที่ร้ายกาจให้กับคนในตะกูลจากรุ่นสู่รุ่น  บรรดาเหล่าผู้รับใช้ก็เหมือนกับศิษย์ของสำนัก จะมีน้อยคนที่แข็งแกร่งจริงๆ




//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . . . . . . .