วันพฤหัสบดีที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 147 - ความสามารถถูกเปิดเผย



ด้านหน้าของ มู่หรง ซินยู๋ พบกับ ชูเฟิง กำลังยืนอยู่ตรงนั้น ใต้เท้าของเขามีร่างของชายชุดดำ สองคน นอนจมอยู่ในทะเลเลือด



ที่ชูเฟิง ลงมือ เขานั้นไม่คิดอะไรมากมาย แค่ไม่อยากเห็นหญิงสาวที่แทบจะไร้พลังถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาเขาโดยผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรกำเนิดวิญญาณ



ในตอนนั้นใบหน้าของ มู่หรง ซินยู๋ เต็มไปด้วยความประหลาดใจ  เพราะนางไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่นางเห็นว่าคนที่พยายามฆ่านาง ได้ตายแล้ว



ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ เรื่องแบบนี้คงเข้าใจได้ไม่ยาก แต่นี้เห็นได้ชัดว่านักฆ่าชุดดำที่อยู่ตรงหน้าเธอ นอนกองอยู่ใต้ฝ่าเท้าเด็กหนุ่มที่เป็นแค่ ผู้รับใช้อย่าง ชูเฟิง ซึ่ง มู่หรง ซินยู๋ ไม่มีทางยอมรับว่าเป็นเรื่องจริง



           " เจ้าเด็กน้อย เจ้าวอนหาที่ตายซะแล้ววว "



ในตอนนั้น สองนักฆ่า ที่อยู่ในระดับ 3 กำเนิดวิญญาณ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทของตนถูกฆ่าตาย พวกเขาโกรธอย่างมาก พวกเขาปล่อยพลังกำเนิดวิญญาณพร้อมกับงัดทักษะที่ร้ายกาจออกมาใช้



* ฟุ้มมมม *



2 ทักษะ ไม่อาจประมาท ความแข็งแกร่งมันพวกเขาทำให้พื้นดินสั่นทะเทือน เปลวไฟลุกไหม้ในอากาศ จนเกิดเสียงสะท้านออกมา



            " ย๊ากกกก ~ "



เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่ร้ายกาจ มู่หรง ซินยู๋ ตัวสั่นด้วยความกลัว เพราะนางไม่ได้มี ทักษะ หรือ พลังวิญญาณ ที่ไว้ป้องกันการโจมตีที่น่ากลัวเหล่านั้น



             " . . . "


ขณะที่ มู่หรง ซินยู่ คิดว่านางกำลังจะตาย แต่ ชูเฟิง กับยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับไปไหน ทันใดนั้นสองนักฆ่าพุ่งเข้ามาโจมตีใส่ ชูเฟิง ที่อยู่ไม่ห่างเท่าไหร่



*  บูมมมมมมมมมมมมมม *



มันเป็นการโจมตีที่น่ากลัวสุดๆ พลังงานระดับกำเนิดวิญญาณกลายเป็นพายุหมุนเข้าปกคลุมร่างของพวกเขา จนทำให้ต้นไม้บริเวณรอบๆไหม้เป็นเถ้าถ่าน



แต่แรงระเบิดเหล่านั้นหยุดอยู่ห่างออกไป 3 ก้าว ห่างจากชูเฟิง เหมือนกับว่ามีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางหน้า ชูเฟิง เอาไว้ โดยที่ตัวของเขาไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่เส้นผม



            " มันเป็นไปได้ยังไง ? "



มู่หรง ซินยู๋ ที่ไม่ได้หลับตา นางมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น นางถึงกับตาค้าง ปากเล็กๆของนางเปิดขึ้น ความประหลาดใจปรากฏเต็มใบหน้าของนาง นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นได้ชัดว่านางไม่รู้จักรูปแบบอำนาจพลังวิญญาณที่เรื่องลือ



แม้แต่ สอง นักฆ่าก็ยังประหลาดใจ ได้แต่หยุดการโจมตีด้วยความลังเล ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าจะสามารถปลิดชีวิต ชูเฟิง ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่นี้ ชูเฟิง กับไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย



* เปรี้ยงงงงง *



ขณะที่พวกเขากำลังยืนตะลึง ทันใดนั้น แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นมาบนร่างกายของ ชูเฟิง เป็นมังกรสายฟ้า พร้อมกับคำรามทะยานไปในท้องฟ้า จากนั้นสายฟ้าเหล่านั้นก็เข้ามาซีกกระฉากนักฆ่า สองคน จนทำให้ร่างของพวกเขากลายเป็นเถ้าเถ้า



          " นี่มัน . . . . . . . "



คราวนี้ทุกคนต่างเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างได้ชัด พวกเขาต่างมองเห็นว่า ชูเฟิง ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อยแค่ใช้ทักษะที่ประหลาดก็สามารถฆ่าสองนักฆ่าที่อยู่ในระดับ 3 กำเนิดวิญญาณได้อย่างง่ายดาย



           " พลังนี่มัน . . . . . . อาณาจักรกำเนิดวิญญาณระดับ 1 งั้นหรอ เป็นไปได้ยังไง แค่ระดับ 1 กำเนิดวิญญาณจะสามารถ สังหาร สองนักฆ่า ระดับ 3 กำเนิดวิญญาณได้ง่ายดายเหมือนกับบีบมด "



ขนาดผู้จัดการ จาง ยังสู้กับนักฆ่าพวกนั้นได้อย่างลำบาก เขาสังเกตการกระทำของ ชูเฟิง เหมือนกับว่า เขามีประสบการณ์ การต่อสู้ และดูจากฝีมือเขาคนไม่ใช่คนธรรมดาๆ ด้วยความสงสัยเขาจึงชี้ไปที่ ชูเฟิง และตะโกนถามดังๆว่า " เจ้าเป็นใครกันแน่ มีเป้าหมายอะไรถึงได้แอบเข้ามาที่หุบเขาพยัคฆ์ฯของข้า !!! "



          " อะไรนะ แอบเข้ามางั้นหรอ!!! "



ทุกคนต่างมีปฏิกิริยากับคำพูดของผู้จัดการจาง โดยปกติแล้วผู้รับใช้คงไม่มีใครมีระดับพลังวิญญาณ แบบ ชูเฟิง แม้ว่าพลังวิญญาณของเขายังถือว่าไม่เป็นเลิศที่สุดในหุบเขาพยัคฆ์ แต่ก็นับได้ว่าเขาเป็นผู้เขี่ยวชาญคนหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยอมมาเป็นผู้รับใช้ ที่แสนต้อยต่ำ



ในตอนนั้น ความกลัวก็เข้าครอบงำ มู่หรง ซินยู๋ นางเริ่มที่จะก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ เพราะคนที่ลอบเข้ามาในหุบเขาพยัคฆ์ฯแน่นอนว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีแต่เจตนาร้าย ไม่ลักพาตัวนาง ก็อาจสังหารนาง


         " นี่แม่นางหากยังไม่ยากตาย ก็อยู่นิ่งๆ " ชูเฟิงหันศีรษะของเขามาและกล่าว



         " เจ้าาา . . . . . . " นางเห็น ชูเฟิง จ้องมองอย่างดุร้าย ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ มู่หรง ซินยู๋ ไม่สามารถก้าวขาออกไปได้ ตอนนั้นนางหยุดอยู่กับที่พร้อมกับล้มลงกับพื้น




* พรึบ พรึบ พรึบ *



ผ่านไปสักแปป มีเสียงเท้าเดินออกมาจากรอบๆป่า พวกเขาสวมชุดดำก้าวออกมานับร้อย ในมือของพวกเขาทั้งหมดถืออาวุธ ทุกคนล้วนแต่อยู่ในอาณาจักรกำเนิดวิญญาณขั้นต้น 



          " ฆ่ามันทุกคนอย่าให้เหลือ " เสียงที่เย็นชาดังขึ้นจากคนชุดดำ จากนั้นพวกเขาก็เริ่มการสังหารหมู่ ผู้รับใช้ที่ยังไม่วิ่งหนีแต่หาที่ซ่อน ต่างพากันถูกฆ่า



ในความเป็นจริง พวกเหล่าผู้รับใช้ที่เคยพากันวิ่งหนีก็ถูกฆ่าตายในป่าเช่นกัน เห็นได้ชัดว่ากลุ่มนักฆ่าพวกนี้คิดไว้แล้ว ว่าจะไม่ปล่อยให้ใครหนีรอดไปได้



ภายใต้การลุมโจมตีของนักฆ่า แม้แต่ผู้จัดการจางยังไม่อาจรับมือได้ไหว ทันใดนั้นเขาล้มลงอย่างรวดเร็ว ส่วนด้านของ ชูเฟิง นักฆ่าคนไหนที่เสนอหน้าเข้ามาบริเวณ 10 ก้าว ต่างพากันถูกฆ่าตายอย่างอนาถ



        " สหายน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนของ หุบเขาพยัคฆ์ฯ ดังนั่นเจ้าไม่ควรที่จะยื่นมือเข้ามายุ่งความขัดแย้งในหุบเขาพยัคฆ์ขาวของข้า ? " สายชุดดำที่อยู่ในระดับ 5 กำเนิดวิญญาณพูดขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าพวกเขาไม่อาจรับมือกับ ชูเฟิง ได้ง่ายๆ



           " แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร ทำไมถึงต้องมาทำร้ายข้า ? " หลังจากที่ได้ยินว่าคนชุดดำบอกว่าเขามาจาก หุบเขาพยัคฆ์ฯ มู่หรง ซินยู๋ โกรธอย่างมาก เพราะไม่เคยคิดว่าใครที่อยู่ในหุบเขาพยัคฆ์ที่รู้สถานะของนางแล้วยังกล้าลงมือทำร้ายนาง



           " ตราบใดที่ท่านช่วยหลีกทาง หุบเขาพยัคฆ์ฯ ของข้าจะตอบแทนท่านอย่างแน่นอน " ชายชุดดำไม่สนใจคำพูดของนาง และพยายามต่อรองกับ ชูเฟิง อย่างสุภาพ



ในเวลาเดียวกัน นักฆ่าหลายสิบคนก็เข้ามาล้อมพวกเขาเอาไว้ จากนั้นก็มากันพุ่งเข้ามาโจมตี



เผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนั้น มู่หรง ซินยู๋ ไม่มีทางเลือกอื่นได้แต่ยืนขึ้นแล้วรีบวิ่งไปหลบด้านหลังของ ชูเฟิง แม้ว่านางอาจจะไม่เต็มใจ ที่คุณหนูใหญ่ของหุบเขาพยัคฆ์ จะต้องให้คนภายนอกมาคุ้มครอง



แม้ว่านางจะไม่พอใจ แต่ปัจจุบัน คนนอกคนนั้น เป็นคนเดียวที่สามารถปกป้องนางได้ และเป็นคนที่นางสามารถพึ่งพาได้



          " สหายข้า ท่านคิดว่าท่านจะเอาชนะพวกเราทั้งหมดได้งั้นหรอ ? " ชูเฟิงยังไม่ทันพูด เสียงชายชุดดำก็กล่าวออกมาอย่างเยือกเย็น



          " ถ้าท่านอยากโจมตีก็เอาสิ แต่แม่นางผู้นี้ข้าจะเป็นคนปกป้องเอง!!! " ชูเฟิง ยิ้มเบาๆโดยที่ไม่เห็นคนเหล่านั้นอยู่ในสายตา



         " ฆ่ามันนน!!!! " ได้ยินเช่นนั้น ชายชุดดำ ไม่เสียเวลาอีกต่อไป เขาตะโกนสั่งนักฆ่ากว่าร้อยคนให้เริ่มโจมตีใส่ ชูเฟิง



แน่นอนว่าความแตกต่างของพวกเขาเห็นได้ชัดเจน แต่สิ่งเดียวที่ทุกคนมีเหมือนกันคือความแข็งแกร่ง แค่ความกดกัน ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ที่อยู่ในระดับห้วงวิญญาณถูกฆ่าตายได้อย่างง่ายดาย แต่ว่า มู่หรง ซินยู๋ อยู่ภายใต้การคุ้มครองของ ชูเฟิง นางจึงไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกกดดันแต่อย่างใด






//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////






โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . . . . . . .