วันอาทิตย์ที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 153 - โลงศพครัสตัล



          " เจ้าหลอกข้าาา เจ้า . . . . . . ."



* ย๊ากกกกกกกกกกกกก *



มู่หรง หยางกวน โกรธอย่างมากขนาดที่ตะโกนออกมาทำร้ายตัวเองจนกระอักเลือด หลังจากที่เขาหมดเรี่ยวแรงเขาก็ล้มลงกับพื้น แม้ว่าเขาจะพยายามลุกขึ้นมากเท่าไหร่ เขาก็ไม่สามารถทำได้ เห็นได้ชัดว่าความโกรธของเขาทำให้ร่างกายบาดเจ็บสาหัส



ส่วนด้านของ มู่หรง ยุนหลาน เขาก็ค่อยๆปิดดวงตาลง ใบหน้าสิ้นหวังและโศกเศร้าปรากฏอยู่ทั่วใบหน้าของเขา เรื่องพี่ชายที่เขาก่อขึ้น เขาก็ต้องเป็นผู้รับผิดชอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้



ถ้าเขาจะโทษใคร เขาก็โทษตัวเองที่ไว้ใจพี่ชายของเขา เขามักจะมอบอำนาจการตัดสินใจให้กับ มู่หรง หยางกวน ในเวลาที่เขาเก็บตัวฝึกวิชาเป็นประจำ โดยที่ไม่ถามเกี่ยวกับงานของเขาสักครั้ง หากเขารู้ตัวว่า มู่หรง หยางกวน ถูกคนอื่นหลอกใช้ มันก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้และคนมากมายก็ไม่ต้องพากันมาล้มตาย



แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วต่อจากนี้ความแข็งแกร่งของหุบเขาพยัคฆ์ฯก็จะลดลงเป็นอย่างมาก ทั้งยังสูญเสียความลับของเส้นชีวิต จนถูกเปิดประตูในพื้นที่ต้องห้าม ที่คนสวมชุดเทาพูดว่าเขาจะช่วยเหลือหุบเขาพยัคฆ์เขาไม่เชื่อมันมาตั้งแต่แรก



* เสียงดังก้อง *



ในตอนนั้น มีเสียงดังออกมาจากหลุมดำ เสียงมันฟังดูแปลกมาก แม้อยู่ไกลก็อาจได้ยินเสียงนั้น ซึ่งทำให้ทุกคนต่างพากันวิตกเป็นอย่างมาก มันเหมือนมีบางอย่างที่น่ากลัวกำลังจะเกิดขึ้น



          " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!! เจ้าคิดหรอว่าจะได้รับทุกอย่างจากบรรพบุรุษของเรา เจ้าคิดว่ามีพลังพองั้นหรอ หรือเจ้าคิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติ ? "



          " ภายใต้ทางเข้านั้น เป็นพื้นที่ต้องห้าม มีสิ่งที่น่ากลัวสุดๆรออยู่ หากเจ้าเปิดมันและปลดปล่อยมันออกมา อาณาจักร มังกรฟ้า หรือทั้ง ทวีป อาจจะต้องพินาศ เจ้าก็จะไม่ได้รับอะไรสักอย่าง เจ้าจะตายไปพร้อมกับพวกเรา ด้วยน้ำมือของสิ่งๆนั้น "



มู่หรง ยุนหลาน หัวเราะอย่างบ้าคลั่งขณะที่จมอยู่ในความสิ้นหวัง เขาก็เชื่อมั่นในคำพูดที่บรรพบุรุษของเขาทิ้งไว้ เขารู้ดีหากใครฝ่าฝืนจะต้องตายอยู่ที่นั้น แม้แต่อาณาจักรมังกรฟ้า หรือทั้งทวีปอาจจะต้องรับเคราะห์ไปด้วย



           " พรึบบ. . . "



คนสวมชุดเทายังคงสงบจากนั้นเขาก็กระโดดเข้าไปในหลุมดำทันที เรื่องที่แปลกที่สุดคือการที่เขาโดดเข้าไป แล้วเสียงที่ฟังดูน่ากลัวก็ค่อยๆสงบจนหายไป



สิ่งที่สำคัญคือหลุมดำอันนั้นมันค่อยๆหดขนาดลงดูเหมือนว่ามันกำลังจะปิด



            " เส้นชีวิตถูกทำลายแต่หุบเขาพยัคฆ์ฯอาจมีทางรอด ทุกคนรีบเข้าไปในหลุมดำเพื่อเข้าไปพื้นที่ต้องห้ามเร็วๆ บางทีเราอาจได้รับทุกอย่างเหมือนที่ มู่หรง เสียวเหยา เคยได้ "



มีบางคนตะโกนขึ้นมาเสียงดัง จากนั้นพวกเขาทั้งหลายก็พยายามขยับตัวเองเพื่อเข้าสู่หลุมดำ แต่พวกเขาไม่เหลือแรงที่จะเข้าไปได้ พวกเขาจึงกล่าวบอกคนอื่นๆ " มันเข้าไปไม่ได้!!! "



แม้ว่าหลุมดำจะอยู่ไม่ไกล แต่พวกเขาก็ไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย หลายคนต่างถอดใจ และสิ้นหวัง บางคนถึงกับร้องตะโกนทั้งๆที่หมดแรง ขณะที่บางคนอยากจะทำก็ยังทำไม่ไหว



*  ตุบ ตุบ ตุบ *



ในตอนนั้นมีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้ๆอย่างต่อเนื่อง เหมือนกับกำลังรีบร้อน ในตอนท้ายพวกเขาก็โผล่ออกมาจากใจกลางเส้นชีวิต คนพวกนั้นคือ ชูเฟิง และ มู่หรง ซินยู๋



           " ท่านพ่อ!!! " หลังจากมู่หรง ซินยู๋ เห็น มู่หรง ยุนหลาน นางรีบวิ่งเข้าไปกิดพ่อของนางทันที



ชูเฟิง ยืนมองรอบๆ จากคำพูดที่เขาได้ยินมาทั้งหมด ชูเฟิง รู้ว่าคนๆนั้นไม่ธรรมดา เห็นได้ชัดว่า เขาสามารถเข้าไปได้



ชูเฟิง รีบพุ่งเข้าไปที่หลุมดำอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ต้องสงสัยมันคงเป็นทางเข้าสู่สุสานจักรพรรดิไม่ผิดแน่ เมื่อชูเฟิงมองรอดในหลุดดำ เขาก็ได้ยินเสียงของเทพธิดาดังขึ้นมาอย่างร้อนรน




ในเวลาที่เทพธิดาพูด ชูเฟิง ก็รีบวิ่งเข้าไปในหลุมดำ ในตอนนั้น หลุมดำมันมีขนาดเล็กมาก แทบจะก้าวเข้าไปไม่ได้เลย เขาจึงต้องเอามือผสานกัน และทำเหมือนกำลังดำน้ำ พร้อมกับกระโจนมุดเข้าไปในหลุมดำ



หลังจากที่เขาเข้าไปในไม่นาน หลุมดำก็ปิดสนิท และหายไปจากเส้นชีวิตโดยไม่เหลือร่องรอยใดๆ ราวกับว่ามันไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน



ตอนนั้น หลายคนต่างรู้สึกผิดหวัง พวกเขารู้สึกเหมือนว่าเขาได้พลาดโอกาสครั้งใหญ่ที่จะได้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญที่สุดยอดอย่าง มู่หรง เสียวเหยา ในครั้งอดีต หลังจากที่เขาเข้าไปในพื้นที่ต้องห้าม


แต่ก็มีหลายคนที่ยังคงเงียบสงบด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาคิดว่าเมื่อพื้นที่ต้องห้ามถูกบุกรุก บางอย่างที่น่ากลัวอาจถูกปล่อยออกมา จนทำลายสิ่งที่บรรพบุรุษพวกเขาเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี แต่ทุกอย่างมันสายไปแล้วพวกเขาไม่อาจทำอะไรได้



            " ท่านพ่อ!!! " มู่หรง ซินยู๋ ยังคงเรียกมู่หรง ยุนหลาน ขณะที่น้ำตาไหลเต็มบนใบหน้าของนาง


  

            " ซินยู๋ เด็กหนุ่มคนเมื่อกี้เป็นใคร ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นเขามาก่อน " มู่หรง ยุนหลาน จ้องมองหลุมดำที่หายไป พร้อมกับรู้สึกถึงบางอย่างที่บอกไม่ถูก



            " เขาชื่อ ชูเฟิง เป็น ผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณ แต่เขาไม่ใข่ คนไม่ดี ในการเดินทางมานี่ เขาก็เป็นคนที่คอยปกป้อง ลูกมาตลอด หากไม่ได้เขา ลูกก็คงตายไปนานแล้ว "



เมื่อถามมาเช่นนั้น มู่หรง ซินยู๋ ตอบเขาอย่างรวดเร็วขณะที่มองไปที่ มู่หรง หยางกวน ที่นอนกองอยู่ตรงนั้น เหมือนกับว่าเขาเป็นคนก่อเรื่องร้ายแรงที่สุดในหุบเขาพยัคฆ์ฯ ในตอนนี้



           " หาาา ผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณ ? "



มู่หรง ยุนหลุน ดูเหมือนจะใช้ความคิด พร้อมกับนึกถึงคำจารึกของบรรพบุรุษ มู่หรง เสียวเหยา " ถึงแม้เส้นชีวิตพลันพินาศ  แต่หุบเขาจะต้องปลอดภัย "



เขาเคยสงสัยว่าคนที่สวมชุดเทาทำอะไรบางอย่างกับมัน แต่ที่น่าสังสัยกว่านั้นคือเขาคนนั้นมีความแข็งแกร่งแค่อาณาจักรแก่นแท้ระดับ 1 เท่านั้นหรอ



ในเวลานั้น ชูเฟิง เหมือนเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝัน ทุกอย่างรอบๆตัวของเขาเป็นสีดำและดึงเขาไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว



ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ค่อยๆมองเห็นแสงที่โผล่เข้ามาด้านหน้าของเขา จากนั้นความมืดรอบๆตัวของเขาก็ค่อยๆจางลง จางลง เมื่อเท้าของเขาได้มาเหยียบอยู่บนพื้น สภาพแวดล้อมต่างๆของเขาก็ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง



มันดูเหมือนพระราชวัง เนื่องจากดูหรูหราอลังการ มากกว่าเดิมหลายสิบเท่าเมื่อเทียบกับเส้นชีวิตที่เข้ามา มันเป็นสถานที่หรูหรามากที่สุดที่ ชูเฟิง เคยพบเห็นมาก่อน



มันเป็นถูกสร้างเป็นขนาดใหญ่และมีสัญลักษณ์ผนึกตราตรึงเขียนไว้ทุกหนทุกแห่ง พวกมันเหล่านั้นถูกเขียนเชื่อมต่อกันด้วยแสงไฟที่ส่องระยิบระยับ ราวกับว่ามันครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้ไว้ทั้งหมด



มันดูเหมือนสุสานไม่มีผิด เพราะตรงใจกลางพื้นที่รอบๆ มีลานกลมๆตั้งอยู่พร้อมกับมีโลงศพคริสตัลส่องประกายวางอยู่ตรงนั้น





////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////






โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . . . .