วันอังคารที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 93 - ปัจจุบัน



ชูหยวนอธิบายฉากที่เกิดขึ้นในตอนนั้น อย่างละเอียด ใบหน้าของเขายังคงตะลึงเมื่อพูดถึง เพราะเขายังจำมันได้ติดตา



ชูเฟิง เห็นภาพที่เกิดขึ้นขณะที่ชูหยวนเล่า เขาคงจะฝังใจกับเหตุการณ์วันนั้น ไม่เคยลืม



เห็นชูหยวนมีท่าทีเช่นนั้น ชูเฟิงก็คิดอย่างถี่ถ้วน ว่าสิ่งที่ชูหยวนกล่าวล้วนแล้วแต่เป็นความจริง ชายสติไม่ดีคนนั้นคงจะเป็นบ้าจริงๆ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่พูดคนเดียว



แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่ชายสติไม่ดีพูดคือการมอบชูเฟิง ให้กับ ชูหยวน ดูเหมือนว่าเขาถูกใครบางคนบังคับให้เขาทำ เขากลัวคนๆนั้นเป็นอย่างมาก และอีกคนที่เขากลัวก็คือ ชูเฟิง



ด้วยความแข็งแกร่งของชายสติไม่ดีที่เยี่ยมยุทธขนาดนั้น แล้วใครกันสามารถบังคับคนเช่นเขาให้ทำตามคำสั่งและยังทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้ เขาคนนั้นแข็งแกร่งขนาดไหนกัน ?



" ข้ามาจากที่ไหนกันแน่ บิดา มารดา ข้าคือใครกันทำไมพวกเขาถึงต้องฝากข้าไว้กับคนอื่น ???" ภายในหัวใจ ของชูเฟิง เต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขารู้เพียงว่า ตัวของเขานั้นพิเศษต่างจากคนทั่วไป แต่มันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้นแน่ "



" ท่านพ่อ แล้วชายคนนั้นได้พูดอะไรกับท่านอีกมั้ย ? " ชูเฟิงเข้าไปถามใกล้ๆ



" เขานั้นไม่พูดอะไรต่อ จู่ๆเขาก็หายตัวไป ถ้าหากข้าทิ้งเจ้าไว้ ข้าสงสัยว่าเขาจะปรากฏตัวออกมามั้ย แต่เรื่องที่ข้าเล่าล้วนแล้วแต่สัจจริง "



" ตอนนั้นข้าก็พาเจ้ากลับตะกูล ชู เพราะเนื่องจากสินค้าถูกเผาวอดวายคนรับใช้ทั้งหมดก็ถูกฆ่าตาย แต่ข้าไม่ได้บอกความจริงพวกเขา ที่ข้านำเจ้ามาเลี้ยงดู



" แต่หลังจากที่พวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนในตะกูล ต่างไม่ให้ข้าเลี้ยงดูเจ้า เพราะคิดว่าเจ้าคือตัวโชคร้าย "



แต่วันนี้ ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าใครจะคิดว่าเจ้านั้นเป็นตัวโชคร้ายเพราะเจ้าได้ช่วยชีวิตตะกูล ชู ไว้ทั้งหมด หากพวกเขายังคิดเช่นนั้น ข้ากลัวว่าจะ . . . . . . " หลังจากที่พูดด้วยความกังวลอยู่นาน ชูหยวน ก็เริ่มหวาดกลัว



ชายสติไม่ดีคนนั้น ช่างแสนจะน่ากลัว หากเขาได้ยินสิ่งที่เขาบอกกับ ชูเฟิง ชูหยวนนั้นก็จะตกอยู่ในอันตราย ยังไงก็ตามเมื่อเขาเห็นว่า ชูเฟิง อยากรู้จริงๆ เขาจึงไม่อาจทนปกปิด ชูเฟิง เอาไว้ได้ 



บัดนี้ เขาเริ่มรู้ความเป็นมาของตัวตนของเขาแล้ว ความสามารถที่แสนจะน่ากลัวมีติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด อีกทั้งบรรพชนของเขาก็เต็มไปด้วยกลิ่้นไอของบุคคลในตำนาน



" ท่านพ่อไม่ต้องกังวลไป ข้ารู้ว่าหากเป็นใคร ก็คงจะหวาดกลัว และสับสน เช่นกัน ข้าคิดว่า เขาคงลืมไปแล้วว่าเขาฝากข้าไว้กับท่าน ดังนั้นท่านอย่าได้เอามันมาใส่ใจ "



" อีกอย่างถ้าหากเขามาจริงๆ ท่านก็ยังคงมีข้า และข้าจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายท่านได้เด็ดขาด "



ชูเฟิงย้อนนึกกลับไปที่เหตุการณ์เมืองโบราณ เขารู้สึกว่าที่คนคนนั้นเป็นบ้า เป็นเพราะ ชูเฟิง ไปถามสิ่งที่ไม่ควรถามกับเขา เกี่ยวกับตัวตนของเขา และบิดา มารดา  



ยังไงก็ตาม ชูเฟิง ได้ตั้งคำถามอยู่เต็มในหัวมันทำให้เขาสับสนเป็นอย่างมาก เพราะคำถามเหล่านั้นเขาต้องการคำตอบ



เขานั้นเป็นใครมาจากไหน ใครเป็น บิดา มารดาของเขา แต่คำถามที่อยากรู้มากที่สุดก็คือ ทำไมพ่อแม่แท้ๆถึงยอมฝากฝังเขาไว้กับคนอื่น 



" โอ้ว งั้นข้าก็สบายใจ แต่ ลูกเฟิง ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าก็เป็นความภูมิใจของข้าเสมอ "



" ข้ารู้ว่าเจ้านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้าทางสายเลือด แต่ข้าก็พยายามทำหน้าที่แทนพ่อแม่แท้ๆของเจ้า ในใจข้าเจ้านั้นเปรียบเสมือนลูกชายแท้ๆของข้า "



จู่ๆ ชูหยวนก็พูดออกมาราวกับว่าเขาผ่านความเป็นความตายมาก็ไม่ปาน เขาภูมิใจอย่างมากทีได้ ชูเฟิง มาเป็นลูกชาย



" ท่านพ่อ อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงจะอดตายตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ท่านดูแลข้าอย่างดีมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไรยังไง ท่านก็สมควรถูกเรียกว่า เป็นพ่อที่ดีของข้า "



คำพูดของ ชูเฟิง ออกมาจากหัวใจของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะ ชูหยวน พาเขามาเลี้ยงดูเขาคงตกอยู่ในความลำบาก ถ้าหากเขายังอยู่กับชายสติไม่ดีคนนั้น บางทีเขาอาจจะตายด้วยความสะเพร่า



ดังนั้น ชูเฟิง รู้สึกทราบซึ้งในพระคุณและรัก ชูหยวน เป็นอย่างมาก แต่เขาก็ยังอยากจะรู้อยู่ดีว่าใครคือ พ่อ แม่ ที่ให้กำเนิดเขามา 



ความรู้สึกที่สะสมมานานนับสิบปี ชูเฟิงรู้สึกว่าชูหยวนนั้นเปรียบเสมือนพ่อแม่แท้ๆของเขา เพราะจนถึงตอนนี้ คนที่ให้ความรักความอบอุ่น ก็มีเขาและคนอื่นๆอีกไม่กี่คน คนที่ทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ได้ไม่มีใครแล้วนอกจาก ชูหยวน 



ยังไงก็ตาม ชูเฟิง คงไม่โทษพ่อแม่แท้ๆของเขาที่ทิ้งเขาไป เขารู้สึกว่า มันน่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นหรือไม่ก็พบกับภัยคุกคาม ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่ยอมมอบลูกแท้ๆให้กับคนอื่นไปดูแล



ชูหยวน ตอนนั้นไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เนื่องจากอารมณ์ที่ตื้นตัน ทำให้น้ำในดวงตาเขาไหลออกมา จากนั้นเขาก็เข้าไปกอดลูกชายเอาไว้



เขารู้สึกว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในฐานะพ่อ เขาทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี แน่นอนว่ามันทำให้หลายๆคนไม่พอใจ นอกจากนั้น ถ้าหากเขาไม่ได้พบคนสติไม่ดีคนนั้น บางทีเขาอาจจะไม่ได้ดูแล ชูเฟิง อยู่ในตอนนี้



" ท่านพ่อ ข้ามีของจะมอบให้ท่าน " ชูเฟิงหยิบลูกแก้ววิญญาณออกมาจาก ถุงจักรวาล จำนวนนับร้อย และยื่นให้กับชูหยวน



" ลูกเฟิง มันมีค่ามากเกินไป ข้ารับมันไว้ไม่ได้หรอก "



เห็นแสงวูบวาบของลูกแก้ววิญญาณจำนวนนับร้อย ชูหยวน ตกใจอย่างมาก เขาถึงกับตาค้างปากค้างขณะที่ตะลึง แม้เขาจะรู้ว่า ชูเฟิง มีถุงจักรวาล แต่เขาไม่เคยนึกเลยว่าชูเฟิงจะมีลูกแก้ววิญญาณอยู่มากมายขนาดนี้



ลูกแก้ววิญญาณเป็นที่รู้กันว่า สามารถเพิ่มพลังได้อย่างมากมายมหาศาล แต่ชูเฟิงก็ทำอะไรให้กับตะกูลมากพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่อยากที่จะรับมันไว้



" ลูกเฟิง ตอนนี้ เจ้าจำเป็นที่จะต้องฝึกฝน เพื่อเพิ่มความสามารถของเจ้า ลูกแก้ววิญญาณเหล่านี้มันสามารถช่วยทำให้เจ้าทะลวงเข้าสู่อาณาจักรกำเนิดวิญญาณได้ ดังนั้นเจ้ากับไว้เถอะ " ชูหยวนพยายามหาทางหลีกเลี่ยงที่จะรับ



ชูเฟิง ยิ้มเบาๆและกล่าว " ท่านพ่อ ข้ายังมีลูกแก้ววิญญาณอยู่อีกมากมาย ข้าอยู่ที่นี้อีกเพียง สองวัน ดังนั้นท่านจำเป็นจะต้องแข็งแกร่งขึ้นหลังจากที่ข้าส่งจดหมายเทียบเชิญ ไม่งั้นหากเกิดความขัดแย้ง ท่านจะรับมือพวกเขาไหวได้อย่างไร "



" ท่านปู่ก็บาดเจ็บหนัก ในระหว่างนั้นภาระทั้งหมดท่านจะต้องเป็นคนแบกรับ ดังนั้น ท่านจำเป็นจะต้องทะลวงผ่านอาณาจักรกำเนิดวิญญาณให้ได้ภายในอีก 2 วัน ไม่งั้นพวกเขาคงยากที่จะยอมสวามิภักดิ์



" ทะลวงสู่อาณาจักรกำเนิดวิญญาณภายใน 2 วัน " หัวใจของชูหยวนก็ถูกบีบแน่น เหมือนอยากพูดออกมาว่าเขาต้องการจะเข้าสู่ระดับกำเนิดวิญญาณ และลูกแก้ววิญญาณในมือของ ชูเฟิง บางทีเขาอาจจะทำสำเร็จจริงๆก็ได้



" ท่านพ่อ รับไป!!! "



หลังจากที่ชูเฟิงบังคับชูหยวนสำเร็จ ชูเฟิงก็ช่วยเค้าปรับแต่งลูกแก้ววิญญาณ เพื่อให้เขาได้รับพลังวิญญาณมหาศาลจากลูกแก้วเพื่อทะลวงผ่านอาณาจักรกำเนิดวิญญาณที่เขาใฝ่หา 
( การไม่ปรับแต่งแล้วกลืนมันไปโดยตรงหากเป็นคนธรรมดาไม่อาจจะสามารถทนรับพลังของมันไหวจึงไม่สามารถใช้มันได้อย่างต่อเนื่อง หากฝืนใช้ก็จะรับได้ผลกระทบที่ตามมา )



ณ พื้นที่หลักของโรงเรียนมังกรฟ้า 



เล้ง วู่ซุย ยืนอยู่ในมุมมืดของตำหนักใต้พิภพ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ขณะที่หลิวปิงยืนอยู่ใกล้ๆพร้อมกับความกลัว



เห็นท่าทางของหลิวปิง เล้ง วู่ซุย ขมวดคิ้วลงและถามอย่างจริงจัง " เจ้ากำลังบอกว่ามีคนมาช่วย ชูเฟิง ไว้งั้นหรอ ฟังจากที่เจ้าพูดอย่างน้อยเขาคงอยู่อาณาจักรแก่นแท้วิญญาณสินะ ? "





///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////






โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . . . . .