วันพฤหัสบดีที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 97 - เคลื่อนทัพมาถึง


(
ขอเปลี่ยนจากคำว่าโรงเรียน เป็น สำนัก นะคับ ส่วนคำว่า พันธมิตร ก็เปลี่ยนเป็น นิกาย )



" ป้ายทอง - ม่วง!!! จริงๆหรอ ของสำคัญเช่นนั้นตาเฒ่าหลินได้มาจากเจ้าเมืองได้ยังไง ? "



ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเพราะความสำคัญของ ป้ายทอง - ม่วง ซึ่งมันไม่ด้อยไปกว่า เครื่องหมาย มังกรฟ้า ที่ ชูเฟิง นำกลับมา



สุดท้ายไม่ว่าสำนักมังกรฟ้าจะแข็งแกร่งขนาดไหน ก็เป็นเพียงแค่สำนักเท่านั้น หากจะเคลื่อนไหวอะไรก็ย่อมให้หลายฝ่ายตัดสิน ไม่สามารถตัดสินได้ด้วยอำนาจคนๆเดียว เหมือนกับ เจ้าเมือง



นครทอง - ม่วง ในเรื่องของกำลังองค์รักษ์ทหาร และความแข็งแกร่ง ไม่ได้ด้อยไปกว่าสำนักมังกรฟ้า เจ้าเมืองที่นั้นมักพูดเสมอว่า " มังกรมิอาจสู้กับงูบนพื้นดิน " ซึ่งก็หมายความว่าต่อให้ศัตรูแข็งแกร่งแค่ไหนหากมาสู้ในที่ของตน เขาก็ย่อมได้เปรียบ



อีกทั้งได้รับการสนับสนุนอย่างลับๆ จึงทำให้กองกำลังของเจ้าเมืองเทียบได้กับสำนักอันดับ 1 ใน เขต มังกรฟ้า สำนัก หลิง-หยุน



ส่วนคนที่อยู่เบื้องหลัง คือ ขุมกองกำลังขนาดใหญ่ นั้นคือ ราชวงค์ เจียง ประมุขของ 9 เขต



 ราชวงค์เจียง ที่เคยวางตัวเป็นกลาง และปล่อยให้ทั้ง 9 เขต ดูแลกันเอง แต่แท้จริงแล้วเขาคือผู้ที่อยู่เบื้องหลัง ราชวงค์เจียงนั้นแหละที่เป็นคนแต่งตั้งเจ้าเมืองมาปกครองเขตทั้ง 9 ทุกอย่างใน 9 เขต เสมือนตกอยู่ในกำมือของ ราชวงค์ เจียง



สำนักพอมีอำนาจอยู่ในระดับหนึ่ง แต่ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่อาจรับมือกับ ราชวงค์เจียง ที่คอยอยู่เบื้องหลังได้



หากให้สำนักไปโจมตีอีกสำนักก็พอจะเป็นไปได้ แต่การที่จะให้บุกไปโจมตีเมืองใดๆพวกเขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้



นั้นคือเหตุผลที่หลายตะกูลเกรงกลัวอำนาจของ นคร ทอง - ม่วง มากกว่าสำนักมังกรฟ้า การจะจัดการผู้ที่ถือป้ายบัญชาจึงมิอาจทำได้



" ทำไมพวกแกถึงไม่คุกเข่าไม่เห็นป้ายทอง - ม่วง หรือไง ? สีหน้าของผู้จัดการหลินดูน่าเกรงขาม เขาชี้นิ้วไปที่ผู้คนแล้วตะโกนเสียงดัง



เมื่อได้ยินคำพูดของเขาดังออกมาอีกครั้ง มันทำให้ผู้คนกลัวกันเป็นอย่างมากจู่ๆพวกเขาก็นั่งคุกเข่าลง นั้นคือตะกูล จ้าว และ ตะกูล หลี่ ที่รู้สึกเหมือนกับมีพระโพธิสัตว์มาโปรด จู่ๆพวกเขาก็เอาหัวโขกลงกับพื้น



เห็นเช่นนั้นมันทำให้ ชูเฟิง ขมวดคิ้วลง พร้อมกับจ้องมองทุกอย่างด้วยความอาฆาต เขาพูดกับตัวเองในใจ พวกเขาคือหญ้าที่อ่อนไหวลมพัดมาทางไหนก็ปลิวไปทางนั้น คนเบื้องหน้าเขาก็เป็นเช่นนั้น



" แล้วทำไมพวกเจ้าถึงไม่คุกเข่า หรือว่าเจ้าไม่เห็นป้ายนี้อยู่ในสายตา เจ้ากล้าหยาบคายใส่เจ้าเมืองเช่นนั้นหรอ ? " เห็นว่ายังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ยอมคุกเข่า ผู้จัดการหลินโมโหพร้อมกับตะโกนเสียงดัง



" อย่าให้ข้าเห็นว่าใครคุกเข่าให้เขา!!! "  ได้ยินเช่นนั้น ชูเฟิง ตะโกนออกไปด้วยความโกรธ



หลังจากที่ได้ยินคำพูดของ ชูเฟิง พวกคนที่คิดจะแปรพรรคก็ต้องหยุดชะงัก ตอนนี้พวกเขาเข้าสู่สภาพที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แม้ว่า นครทอง - ม่วง จะร้ายกาจ แต่ตอนนี้เขามีพวกเขามีประมุขคนใหม่แล้ว อีกทั้งความโหดร้ายก็ไม่แพ้ใคร



ต่อหน้าพลังอำนาจของ ชูเฟิง พวกเขารู้ว่าหาก ชูเฟิงโกรธแล้วจะเป็นเช่นไร ด้วยนิสัยของเขา คงไม่ปล่อยให้มีใครรอด



" ชูเฟิง เจ้ามันมีสมองหรือไม่ ที่กล้าเอาตัวเองไปตีตัวเสมอกับเจ้าเมือง ทอง - ม่วง ไม่เพียงแต่เจ้าไม่ยอมคุกเข่า ให้กับป้ายบัญชา แต่เจ้ายังกล้าข่มขู่ผู้อื่น ต่อหน้าเจ้าเมือง หรือว่าเจ้า คิดจะต่อต้าน ราชวงค์เจียง ? " ผู้จัดการหลินโกรธมาก เขาชี้ไปที่ ชูเฟิง พร้อมกับตะโกน เจตนาของเขาบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังคุกคาม



" ข้าไม่เพียงแต่จะต่อต้าน ข้ายังคิดจะฆ่าเจ้าอีกด้วยตอนนี้!!! " ไม่ใช่แค่ ชูเฟิง จะไม่กลัว เขายังตะโกนใส่อีกด้วย .



" ลูกเฟิง ใจเย็นๆ ในมือเขาคือป้ายทอง - ม่วง หากเจ้าทำร้ายเขาหรือคนอื่นๆ นครทอง - ม่วง คงไม่ปล่อยเราไว้แน่ "



เห็นว่า ชูเฟิง ปล่อยจิตสังหารที่รุนแรง ชูหยวน ตกใจอย่างมาก เขารีบดึงแขนของ ชูเฟิง เพราะกลัวว่าเขาจะเข้าไปทำร้าย ผู้จัดการหลิน



" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชูหยวน เจ้าก็รู้ตัวหนิ " เห็นว่าชูหยวนเกรงกลัว ผู้จัดการหลินหัวเราะอย่างสะใจและกล่าว



" ข้าไม่ปิดบังพวกเจ้าก็ได้ ตอนนี้เจ้าเมือง ทอง - ม่วง รู้ข่าวที่พวกเจ้าค้นพบเหมืองแร่ เหล็กดำบนภูเขาแห่งนี้แล้ว และเจ้าเมืองก็นำกองกำลังทหารเดินทางมาที่นี่ ข้าคิดว่าเขาคงมาถึงในอีกไม่ช้า "



" ดังนั้นจากนี้ไปพื้นที่บนภูเขาแห่งนี้ จะมีการตั้งกฏโดย เจ้าเมือง ทอง - ม่วง ส่วนข้านั้นก็จะได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ตรวจการ "



" ตะกูลชูที่เป็นผู้ค้นพบเหมืองแร่เหล็กดำ ดังนั้น พวกเจ้าจะต้องเป็นคนขุดหา และสกัดออกมา ยังไงก็ตาม แร่เหล็กดำที่สกัดได้นั้นจะต้องส่งให้กับ นคร ทอง - ม่วง ทั้งหมด หากมีการยักยอกเก็บไว้หรือแอบนำไปขาย พวกเจ้าจะถูกตัดหัวโดยไม่มีการละเว้น



ผู้จัดการหลินอธิบายทุกอย่าง ว่าหากกองทัพของนคร ทอง - ม่วง มาถึง นั้นหมายความว่า ชูเฟิงและคนอื่นๆจะไม่สามารถทำอะไรได้ หากลงมือหรือทำการใดๆตะกูลชูคงจะพบกับความตาย



สำหรับการเดินทางมาครั้งนี้ของนครทอง - ม่วง ก็เพื่อแย่งชิง แร่เหล็กดำมาเป็นของตัวเอง ข่าวเรื่องแร่เหล็กดำ คงเป็นฝีมือผู้จัดการหลิน เขาจึงได้รับป้ายบัญชามาจาก เจ้าเมือง



ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันต้องเป็นไอแก่นี้แน่ๆที่บอกข่าว ให้กับนครทอง - ม่วง ด้วยความลับที่เขานำไปบอกเขาคงได้รับรางวัลเป็นป้ายทอง - ม่วง และเสนอตำแหน่งผู้ตรวจการให้เขา ทั้งหมดนี้พิสูจน์ได้จากคำพูดของเขา



" ไอ้แก่!!! "



แม้ว่าใบหน้าของ ชูเฟิง ยังคงสงบนิ่ง แต่หมัดของเขาถูกกำไว้แน่น เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ไอแก่นี้จะเป็นคนทรยศ ทุกคนบนภูเขา



มันก็สมควรทำให้ ชูเฟิง เกิดกับเรื่องที่เขาทำ แต่ในตอนนี้เขาไม่สามารถทำร้ายผู้จัดการหลินได้จึงต้องอดทนไปก่อนรอจนกว่ากองทัพของนครทอง - ม่วง จะมาถึงแล้วค่อยตัดสินใจ



เหมือนกับที่ผู้จัดการหลินกล่าว บัดนี้หลายสิบลี้บริเวณนอกภูเขา ชูพิง มีกลุ่มคนขี่ม้าใส่ชุดเกราะ ถืออาวุธ กำลังมุ่งหน้าเข้ามา



กองทัพขนาดใหญ่มีเหล่าทหารจำนวน 1000 คน ซึ่งไม่ควรประมาท คนที่เกินอยู่ที่พื้นอยู่ในระดับ 5 ห้วงวิญญาณ ส่วนคนขี่ม้าอยู่ในอาณาจักรกำเนิดวิญญาณ แต่มีหนึ่งคนที่ดูแตกต่างจากคนอื่นๆ



เขาคือคนที่เดินนำกองทัพ ดูค่อนข้างมีอายุ ตัวใหญ่ เขาไม่ได้สวมชุดเกราะแต่กลับสวมชุดคลุม สีม่วง ปักลายมังกรและหงษ์ด้วยด้ายสีทอง



ไม่เพียงแค่ชุดที่ดูอลังการ แม้แต่ใบหน้าของเขายังดูมีสง่าราศี ออร่าพิเศษถูกปล่อยออกมาจากร่างของเขา ขณะที่คนอื่นๆดูแตกต่างจากเขา แต่สิ่งที่สำคัญก็คือความแข็งแกร่งของเขา ซึ่งสัมผัสได้ว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรกำเนิดวิญญาณระดับ 9 อีกเพียงก้าวเดียว เขาก็สามารถเข้าสู่อาณาจักรแก่นแท้วิญญาณได้ เขาคือ เจ้าเมืองของนครทอง - ม่วง " เฉิน ฮุ้ย "




เมื่อเร็วๆนี้ ทรัพยากรของนครทอง - ม่วง เริ่มลดลงและเฉิน ฮุ้ย ก็เริ่มเก็บภาษี  เมื่อเขาได้ยินข่าวว่ามีการค้นพบเหมืองแร่เหล็กดำบนภูเขา ชูพิง มันทำให้เขามีความสุขอย่างมาก ภายใต้ความสุขของเขาจึงมอบรางวัลให้กับผู้จัดการหลินไม่เพียงแต่จะให้ป้ายทอง - ม่วง แต่ยังมอบตำแหน่งผู้ตรวจการให้อีก



ปัจจุบัน เฉิน ฮุ้ย กำลังฮัมเพลงเบาๆ พร้อมกับสนทนากับองครักษ์ของเขา แต่จู่ๆ ก็มีคนปรากฏด้านหน้าของพวกเขาและขวางทางเอาไว้




//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





โปรดติดตามตอนต่อไป . . . . . . .