วันพฤหัสบดีที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2559

บทที่ 164 - ความโกรธที่ปะทุขึ้นในหัวใจ



          "  นั้นมัน ชูเฟิง เขากล้ากลับมางั้นหรอ "



ในไม่กี่วันที่แล้ว ชื่อของชูเฟิงที่น่าอับอายต่างกระจายไปทั่วทั้งสำนักมังกรฟ้า แม้แต่สำนักใกล้เคียงยังได้ยินชื่อของเขา



เพราะเนื่องจาก ความแข็งแกร่งของ กง ลู่หยุน อาจกล่าวได้เป็นอยู่ขั้นสูง แม้สาวกหลักของสำนัก # 1 ยังไม่กล้าขัดใจเขา ดังนั้น เมื่อทุกคนรู้ว่ามีคนกล้าท้าทาย กง ลู่หยุน แน่นอนว่าพวกเขาต่างตกตะลึง



ด้วยเหตุผลนั้น  คนที่อยากสอดรู้สนเห็นจึงอยากรู้ว่า ชูเฟิง มีหน้าตายังไง ดังนั้น จึงมีบางคนวาดลักษณะใบหน้าของ ชูเฟิง และยังกำหนดราคาที่นำไปขาย แต่ในสำนักมังกรฟ้าเกือบจะทุกคนต่างรู้ว่าเขา หน้าตาเป็นยังไง



และในตอนนั้น ทุกคนต่างตกใจอย่างมาก เพราะ ชูเฟิงกล้ามาปรากฏในสำนักมังกรฟ้า ยังไงก็ตาม การกระทำของ ชูเฟิง ต่างทำให้ผู้คนต่างมึนงงและสับสน



ชูเฟิง คว้าดาบเหล็กสีดำที่ลอยกลางอากาศ ไว้ในมือของเขา จากนั้นเขาก็แทงดาบไปที่ตันเถียนจากด้านหลังของสาวกนิกายดาบฯ อย่างโหดเหี้ยมจนเลือดนั้นกระเซ็นเต็มไปหมด



            " อ้า ~ ~ ~ "



สาวกคนนั้นต้องร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด เขานอนนิ่งกับพื้นโดยที่ไม่ขยับอีกเลย ตอนนั้นมีสามคำในหัวใจของเขา จบสิ้นแล้ว!!!



เมื่อพลังวิญญาณในตันเถียนของเขาเริ่มรั่วไหล ไม่ว่าจะพยายามกักเก็บเอาไว้เขาก็ไม่สามารถควบคุมมันได้  เขารู้ดีว่าคงต้องกลายเป็นคนพิการ โดยสูญเสียพลังวิญญาณของเขา ที่ฝึกฝนมาเป็นเวลาหลายปี ทั้งหมดล้วนสูญเปล่า



           " เจ้าาา . . . . . . . . . . . . . . "



เมื่อเห็นเช่นนั้น คนที่ตกใจที่สุดไม่มีใครอื่นนอกจากสาวกนิกายดาบฯ ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือดและมอง ชูเฟิง ขณะที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว



           " อะไรอยากให้ข้าดูแลพวกเจ้าทั้งหมดงั้นหรอ งั้นมาดูกันว่าข้า ชูเฟิง จะดูแลพวกเจ้ายังไง  "



ชูเฟิงทำหน้าแสนจะเย็นชา จากนั้นก็สะบัดดาบเหล็กสีดำไปมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วแทงไปที่ตันเถียนของสาวกหลายคน จนแสงออร่าพลังวิญญาณรั่วไหลออกมา พลังวิญญาณที่ฝึกฝนมาหลายปี ต่างสูญสิ้นทั้งหมดไปภายในวันนี้



          " สวรรค์ ชูเฟิงกล้าทำลายพลังวิญญาณของสาวกนิกายดาบฯจำนวนมากมาย สมองของมันเหลือใช้หรือยังไง !!! "



ฝูงชนโดยรอบต่างประหลาดใจเมื่อพวกเหล่าสาวกนิกายดาบฯ ต่างร้องไห้ฟูมฟาย ทุกคนจึงคิดว่า ชูเฟิง กล้ามาก เพราะมีกฏของสำนักเขียนไว้ชัดเจน ว่าห้ามฆ่าคนจากสำนักเดียวกัน และยังห้ามทำลายพลังวิญญาณ ซึ่ง ชูเฟิง อาจจะถูกลงโทษขั้นร้ายแรงเพราะการกระทำของเขา



ตอนนั้นแม้แต่ ชูเฉิง และ ชูเซิน ก็ยังตกใจ แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่า ชูเฟิง มีอารมณ์โกรธแค้นเมื่อมีคนมารังแกหรือดูถูก แต่ก็ไม่นึกว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้



             " ชูเฉิง ชูเซิน ตอนนี้ คนอื่นๆในตะกูลชูยังอยู่ในสำนักมังกรฟ้าอยู่หรือเปล่า ? " ชูเฟิงไม่สนใจคำพูดหรือท่าทีของผู้คน เขาจ้องมองสองพี่น้องที่กำลังค่อยๆลุกจากพื้น และถาม



            " เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทำร้ายโดยไร้เหตุผล ชูซุย และ คนอื่นๆ เดินทางกลับไปยังตะกูลแล้ว เดิมที ชูเว่ย ต้องการที่จะพา ชูเยว่ ไป แต่ไม่ว่าจะทำยังไงนางก็ไม่ยอม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางบอกว่าจะรออยู่ตรงนี้ เพื่อรอให้เจ้ากลับมาทวงความยุติธรรมให้พวกเรา "



           " ตอนนี้ในสำนักมังกรฟ้า นอกจากเราสองพี่น้องก็มี ชูเยว่ และ ชูเว่ย ที่ยังอยู่ที่นี่ "



           " แต่ ชูเว่ยได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อเช้า มือและเท้าของเขาถูกทำลาย เราพยายามขอความช่วยเหลือจากอาวุโส แต่พวกเขาก็ไม่สนใจและยังปฏิเสธที่จะรักษาให้ ชูเว่ย "



            " เมื่อเราหมดหนทาง เราจึงต้องลงเขาไปซื้อยา แต่ เราไม่คิดว่าพวกนั้นจะมาขัดขวางพวกเรา " ชูเฉิงอธิบายเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด



           " แล้วอาวุโส ซูรู่ กับ ผู้เฒ่า โอวหยางล่ะ ทำไมเจ้าถึงไม่ไปขอความช่วยเหลือ " ชูเฟิงรู้สึกตกใจนิดหน่อย ว่าทำไมคนอื่นๆหรืออาวุโสถึงไม่ได้ดูแลคนในตะกูล ชู ของเขา แต่ ซูรู่ นางไม่น่าจะอยู่เฉยๆได้หากมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น



           " ข้าพยายามแล้ว แต่บังเอิญว่าเขามีธุระ พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ในสำนัก " ชูเฉิงหมดหนทางได้แต่ส่ายหน้า



           " ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ ? " ชูเฟิงขมวดคิ้วลง เขารู้สึกว่าปัญหาเรื่องนี้คงไม่ง่ายนัก แล้วตอนนี้ซูรู่ยังถูกส่งออกไปทำบางอย่าง ถึงได้เดินทางออกจากสำนักมังกรฟ้าไป จริงๆนางก็หน้าจะฝากฝังผู้ติดตามไว้ดูแลคนในตะกูลของเขา แล้วทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้



          " พาข้าไปหาชูเว่ยที !!! " ชูเฟิงหลังจากคิดทบทวนเขาก็พูดขึ้นมา



ชูเฟิงและพี่น้องทั้งสองรีบพากันเดินไปอย่างรวดเร็ว และแล้วพวกเขาก็มาถึงสถานที่รวมตัวของนิกาย ชู เมื่อก่อนมันเป็นตำหนักที่อยู่สภาพที่สมบูรณ์ บัดนี้แม้แต่ประตูทางเข้ายังถูกทุบ หลังจากที่เข้าไป สภาพด้านในกับเลวร้ายยิ่งกว่า




เก้าอี้และโต๊ะถูกทำลายจนย่อยยับดูแล้วไม่มีอะไรที่ไม่ถูกทำลาย สภาพเหมือนกับวัดร้าง เห็นได้ชัดว่าเป็นฝืมือของ มนุษย์



ชูเฟิงได้แต่กำหมัดของเขาไว้แน่น ความเดือดดาลเริ่มปะทุขึ้นในใจ เขาคงไม่คิดว่าสาวกนิกายดาบฯจะทำถึงขนาดนี้ แต่ที่คาดไม่ถึงคือการที่ อาวุโสไม่ยอมดูแลครอบครัวของเขา ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจกับไม่ยอมทำหน้าที่



          " พวกเราทั้งหมดต้องอาศัยอยู่ในสภาพแบบนี้แหละ แต่เราก็นับว่าดีแล้วหากเทียบกับบ้านพักของเจ้า ที่พักของเจ้าที่ใช้อาศัยเมื่อก่อนต่างถูกเผาทำลายโดยใครบางคน " ชูเฉิงกล่าว



          " ในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา มีแต่พวกพันธมิตรดาบฯใช่มั๊ย ที่เข้ามาทำร้ายพวกเจ้า " ชูเฟิงถามขณะที่เดินขึ้นบันได เขาต้องจัดการทุกคนที่ทำร้ายครอบครัวของเขา



          " อืม . . . . . . ถึงแม้ว่าคนอื่นๆจะก่อกวนอยู่บ้าง แต่คนที่ทำร้ายพวกเรามีแต่นิกายดาบฯเท่านั้น แม้แต่ผู้ก่อตั้งนิกายดาบฯ อู๋ จิ่ว ที่เป็นผู้เขี่ยวชาญ อันดับ 9 ของกระดานจัดอันดับสำนักมังกรฟ้า ก็รวมอยู่ด้วย "



           " เขานั้นรู้จักกับ กง ลู่หยุน แม้ภายนอกจะดูเหมือนว่า อู๋ จิ่ว เป็นคนสั่งการให้นิกายดาบฯโจมตีพวกเรา แต่ความเป็นจริง ก็คงจะเป็น กง ลู่หยุน ที่เล่นตลกกับพวกเรา " ชูเฉิงกล่าว



          " เจ้ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง !!! " ชูเฟิง สงสัยคำพูดของเขา ด้วยสถานะของชูเฉิง ไม่น่าจะรู้รายละเอียดได้ถึงขนาดนี้



           " ซูเหม่ยบอกกับพวกเรา " ตอนนั้นเสียงของชูเยว่ ดังมาจากด้านบน



เขายกศีรษะขึ้นไปดูและพบกับ ชูเยว่ ที่ยืนอยู่ตรงนั้น นางก็งดงามเหมือนเคย แต่ใบหน้าของนางซูบผอม พร้อมกับมีรอยฝกช้ำบนหน้าผากของนาง



           " ชูเยว่ พวกมันใช่มั๊ยที่ทำร้ายเจ้า ? " ชูเฟิง ถาม



ชูเยว่ ไม่ได้พูดอะไรออกมา นางลงไปดึงชูเฟิงขึ้นมา ขณะที่ก้าวขึ้นมาเห็นสภาพ แม้แต่หน้าต่างยังพังพินาศ ดูไม่เหมือนสถานที่ผู้คนควรอาศัยอยู่



ในมุมของห้อง มีเตียงพังๆ ขณะที่มี ชูเว่ย นอนอยู่ ทั้งตัวของเขามีแต่ผ้าพันแผลพันอยู่ทั่วร่าง ดวงตาของเขาปิดสนิท ขณะที่เอาแต่ร้อง โอดโอย จากนั้นเขาก็หมดสติไป



ชูเฟิงรู้สึกแสนจะหดหู่ เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ ได้แต่มองหน้า ชูเยว่ ชูเซิน และ ชูเฉิง แต่ชูเยว่นางไม่ได้บาดเจ็บหนักเหมือนคนอื่นๆ แต่ชูเฉิง และ ชูเซิน ที่ถูกอัดจนบาดเจ็บมาเมื่อครู่จึงอยู่สภาพที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นอกจากนั้นยังมีร่องรอยของคนอื่นๆที่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกทำร้ายเมื่อไม่กี่วันก่อน



ชูเฟิง จินตนาการถึงพวกเขาที่ถูกทำร้ายเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา และเหตุผลที่พวกเขายังคงต้องอดทนอยู่ความเจ็บปวดเช่นนี้ ทั้งๆที่จะออกไปก็ได้



นั้นเป็นเพราะพวกเขาพยายามปกป้องศักดิ์ศรีของตะกูล ชู เพื่อ ชูเฟิง อย่างน้อยที่พวกเขาทำได้ก็คือการต้องเผชิญกับการ ถูกกลั่นแกล้งและอดทนกับการดูถูกเหยียดหยาม แม้โดนแบบนี้ ตะกูลชูก็ไม่คิดจะก้มหัวให้ใครหน้าไหน แม้ว่าตะกูลชูจะไม่ยิ่งใหญ่ แต่ก็จะไม่ยอมขายวิญญาณให้กับผู้ใด



           " ชูเยว่ เจ้าพาชูเว่ยกลับไปยังตะกูลชู เมื่อไปถึงให้ทุกคนย้ายไปเมือง นครทอง-ม่วง  ทุกคนจะได้รับการดูแลจาก เฉิน ฮุ่ย เพื่อที่ข้าจะได้จัดการเรื่องทุกอย่างได้สบายใจมากขึ้น " ชูเฟิง บอกชูเยว่ให้พาทุกคนย้ายเข้า นครทอง - ม่วง



            " ชูเฟิง แล้วเจ้าจะจัดการยังไง แล้วเจ้าจะไม่ไปด้วยงั้นเหรอ ? " ชูเยว่จ้องมอง ชูเฟิง ราวกับว่านางกำลังสอบสวน



ชูเฟิง ไม่หลีกเลี่ยงสายตาของ ชูเยว่ เขาจ้องมองนางกลับ พร้อมกับยิ้มและกล่าว " ข้าจะให้ทุกคนในสำนักมังกรฟ้ารู้ว่า หากมาทำร้ายคนของตะกูล ชู มันจะมีจุดจบ ยังไง "





////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////





สนุกแน่ล่ะคับ มารอดูกันว่าชูเฟิงจะทำยังไง . . . . . . . . . . . .