วันเสาร์ที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2559

บทที่ 212 - เพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตน



หลังจากที่วางรูปแบบฯสัญลักษณ์อักขระ รอบๆสำนักไร้ตัวตน เขาก็ยังไม่ได้เดินทางออกไปไหน เนื่องจากได้รับเชิญให้เขา เดินทางมาร่วมรับประทานอาหาร



มันยากที่จะปฏิเสธ น้ำใจของพวกเขา ชูเฟิง จึงตอบรับและอยู่ต่ออีกหนึ่งวัน 



ณ ค่ำคืน ของวันนั้น 
ผู้นำของสำนักเลือกสถานที่ฉลองให้ชูเฟิง เป็นสถานที่ซึ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในสำนักไร้ตัวตน นั้นคือด้านบนของหอคอย



         " ท่านเจ้าสำนัก รูปร่างของหอคอยไร้ตัวตนนี้ช่างแปลกตายิ่งนัก ข้าสงสัยว่าใครเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา ? "



ขณะที่ ชูเฟิงดื่มสุราผลไม้ และ กินอาหาร เขาก็ยิงสายตาออกไปรอบๆพร้อมกับพบว่าสถานที่ตั้งหอคอยมีทำเลค่อนข้างดี ขณะที่นั่งอยู่ด้านบน ซึ่งสามารถมองเห็นทั้งหมดของสำนักไร้ตัวตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามค่ำคืน



นอกจากนี้ การออกแบบของหอคอยนั้นค่อนข้างจะพิเศษ ตัวหลักหอคอยเหมือนด้ามดาบ แต่ที่สำคัญคือสีทองอร่าม ยิ่งเมื่อถูกแสงจันทราสาดส่องมันยิ่งเปล่งแสงประกายระยิบระยับ นี่ยังไม่รวมชิ้นส่วนที่เหมือนเกล็ดมังกรทอง



หากมองจากที่ไกลๆ มันจะดูเหมือนด้ามดาบสีทองที่มีตัวภูเขาเป็นปลายดาบ กลายเป็นหนึ่งเดียวกับสำนักไร้ตัวตน ซึ่งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่รายล้อม ที่เป็นสิ่งแปลกตา มันดูไม่เหมือนสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาจากธรรมชาติ



ด้วยสายตาของ ผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณ ชูเฟิงเห็นได้ชัดว่าหอคอยไร้ตัวตนไม่ใช่สิ่งธรรมดา โดยเฉพาอย่างยิ่งในจุดที่เขาอยู่ นั้นคือด้านบนของหอคอยไร้ตัวตน เมื่อมองดูรอบๆตัวหอคอยเขารู้สึกว่ามันมีโอกาสมากที่จะมีความลับซ่อนอยู่ ดังนั้น เขาจึงต้องการที่จะตรวจสอบนิดหน่อย



          " โอ้ว . . . . . หอคอยแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ก่อตั้งสำนักไร้ตัวตน เซินเลิน จริงๆแล้วทั้งหมดของสำนักเราคืองานฝีมือของตาเฒ่านั้น " เจ้าสำนักไร้ตัวตนกล่าว



         " เห้อ . . . . . . . ส่วนเรื่องผู้ก่อตั้งของสำนักข้า เขาก็ค่อนข้างที่จะเป็นคนที่โดดเด่นแห่งยุคนั้น แต่ . . . . . . . .  เห้อ " เมื่อกล่าวถึงผู้ก่อคั้ง ผู้อาวุโสหลายท่านได้แต่ถอนหายใจ



         " ใช่แล้ว เมื่อหลายพันปีก่อน ผู้ก่อตั้งสำนัก เป็นคนที่ชอบเดินทางไปทั่วยุทธภพ และในช่วงเวลานั้นสำนักไร้ตัวตนของเราก็ค่อนข้างที่จะโด่งดังไปทั่ว 9 อาณาจักร ซึ่ง เป็นยุคแห่งความเจริญรุ่งเรือง แม้แต่ สำนัก หลิง - หยุน ก็ไม่อาจเทียบกับเราเวลานั้นได้



         " แต่น่าเสียดายเขานั้นโชคร้าย ที่ได้พบกับผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า และโดยเฉพาะความขัดแย้งระหว่างพวกเขา ตอนนั้นได้มีงานชุมนุมประลองยุทธครั้งสุดยอดในประวัติศาสตร์ เมื่อพวกเขาต่อสู้กัน ในที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ในน้ำมือของผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า " 



        " จากนั้น ผู้ก่อตั้งของเราก็ไม่อาจหลีกหนีความแก่ชรา ในตอนท้าย เขาจากไปพร้อมกับความแค้นภายใต้หุบเขาที่แสนอ้างว้าง จนถึงตอนนี้ ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า ก็ยังถูกผู้คนจดจำมาเป็นเวลานับพันๆปี ยิ่งนานวันชื่อเสียงของเขาก็ยิ่งกระจายไปทั่วทังอาณาจักร " 



          " ในยุคนั้น นับว่าเขาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดใน9อาณาจักร แต่ผู้ก่อตั้งสำนักไร้ตัวตนของเรากับไม่มีใครจดจำเขาเลย หรืออย่างที่ท่านเห็นสำนักของเราก็กลายเป็นสถานที่รกร้างว่างเปล่าเช่นนี้ " อาวุโสยิ่งพูดก็ยิ่งถอนหายใจ



          " เราก็ไม่มีสิทธิไปว่าอะไรพวกเขา ทุกยุคทุกสมัย ผู้คนต่างจดจำผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ต้องโทษที่ผู้ก่อตั้งของเราเลือกเกิดในเวลาที่ไม่เหมาะสม และไปพบสัตว์ประหลาดอย่างผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า "



          " นอกจากนี้ ผู้ก่อตั้งสำนักของเราก็ไม่ได้ทิ้งสำนักไปดื้อๆจึงไม่อาจตำหนิเขาได้ เขาเคยบอกว่าเขาได้สร้างทักษะอยู่ในหอยคอยไร้ตัวตนแห่งนี้ และ รอคอยให้ศิษย์ที่ฟ้าลิขิต ได้รับมัน "



          " แต่เนื่องจากเรามันไร้ความสามารถ จึงไม่อาจเข้าใจทักษะลับที่ผู้ก่อตั้งทิ้งไว้ให้ อีกอย่างทำไมเขาถึงไม่ถ่ายถอดให้ใครสักคน ? "



    " สำนักไร้ตัวตนไม่มีใครเข้าใจถึงความคิดวิธีการของผู้ก่อตั้งได้ หรือเขาอาจจะบอกว่าคนรุ่นหลังจะสามารถแซงคนรุ่นเก่าอย่างเขา หรือไม่ก็อาจรอใครสักคนมาทำให้สำนักรุ่งเรือง "



        " หากไม่ใช่ สำนักมังกรฟ้าตกต่ำลงจากตอนนั้น สำนักหลิง-หยุน คงไม่ได้เป็นสำนักอันดับหนึ่ง ในอาณาจักรมังกรฟ้า " เจ้าสำนักไร้ตัวตน หมดหนทางและส่ายหน้า



         " ทักษะลับ ? " หลังจากได้ยินคำพูดนั้น ชูเฟิงถึงกับตาสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเขายังถามว่า " ข้าสงสัยว่าทักษะลับนั้นถูกผู้ก่อตั้งทิ้งไว้งั้นหรอ ? "



        " นี่ . . . . . . . .  " ในการตอบสนองของเขา ทำให้สองอาวุโสสับสนเล็กน้อย จากนั้น ก็เหมือนพวกเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก



คนอื่นๆหรือแม้แต่เจ้าสำนักไร้ตัวตนก็ไม่ต่างกันเขายิ้มเบาๆและกล่าว "ผู้ก่อตั้งสำนักของข้าเป็นผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรวิญญาณสวรรค์ แม้ว่าชื่อเสียงของเขาไม่เทียบเท่ากับผู้ก่อตั้งของสำนักมังกรฟ้า แต่เขาก็ถือว่าเป็น 1 ใน 10 คงสุดยอดผู้เชี่ยวชาญทั้ง 9 อาณาจักร



        " เมื่อเขามีอายุได้ระดับหนึ่ง เขาก็สามารถเข้าถึงแก่นแท้ของการต่อสู้ เขาจึงได้สร้างทักษะลับขึ้นมา มันคือ เพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตน "



        " เพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตน เป็นทักษะระดับ 7 แต่จะพูดระดับความยากของมัน อาจเทียบเท่ากับทักษะระดับ 8 เลยทีเดียว มันอาจมีอำนาจพอที่จำทำให้ท้องฟ้าหรือปฐพีสั่นสะเทือน  แม้ในปัจจุบันทักษะนี้ก็ยังนับว่าเป็นทักษะที่ดีที่สุด "



เมื่อกล่าวถึงทักษะ มังกรคลั่งไร้ตัวตน เจ้าสำนักไร้ตัวตนก็มีท่าทีที่แสนภูมิใจ สายตาของเขาเห็นถึงความมั่นใจที่เปี่ยมล้นออกมาบนใบหน้าของเขา ถ้าหากใครเห็นอาจบอกได้ว่าเขาติ่นเต้นอย่างมากและแสนจะมีความสุข แต่เมื่อเขาพูดประโยคสุดท้ายขึ้นมาสีหน้าของเขาก็ต้องเปลี่ยนไป



        " ช่างน่าเสียดาย เพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตนใช้ได้เพียงผู้ก่อตั้งของข้าเท่านั้น แม้ว่าจะมีเรื่องราวว่ามันทรงพลัง แต่ก็ไม่มีใครเห็นจริงๆมาก่อน " สีหน้าที่หมดหวังอยู่ทั่วใบหน้าของเจ้าสำนักไร้ตัวตน



        " อ้า บางทีนี้อาจเป็นเพียงแค่ตำนาน หลังจากนี้ มันก็เป็นแค่บันทึกต่างๆที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน อาจเป็นเรื่องเล่าก็ได้ ? " หนึ่งในอาวุโส หัวเราะดังออกมา



         " เป็นไปไม่ได้ๆ เพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตนมีอยู่อย่างแน่นอน แล้วเรื่องราวของผู้ก่อตั้งก็เป็นความจริงเช่นกัน " อีกคนลุกขึ้นยืน ขณะที่ใส่อารมณ์



         " บังอาจ!!! ต่อหน้าท่านผู้นี้ พวกเจ้าทำบ้าอะไร ? !!! " เจ้าสำนักไร้ตัวตนก็โมโหเช่นกัน ที่เห็นว่าบรรยากาศมันแปลกๆ



         " เอาล่ะ . . . พวกท่านอย่าได้ลื้อฟื้นอดีตเลย วันนี้ไม่เมา ไม่เลิก !!! " ชูเฟิง ยกถ้วยสุราขึ้นมา เพื่อต้องการให้พวกเขาปรับอารมณ์ สำหรับทั้งสามคน ไม่มีใครกล้าไม่เห็นแก่หน้าเขา จากนั้นพวกเขาก็เปลี่ยนถ้วยเป็นชามใหญ่ กินดื่มกันจนเมามายจนแยกย้ายกันกับที่พัก



ในคืนนั้น ทั้งสี่คนถือว่าดื่มไปมากทีเดียว โดยเฉพาะเจ้าสำนักไร้ตัวตน และ ผู้จัดการอาวุโสทั้งสอง พวกเขาต่างเมาหัวลาน้ำ มีเพียงชูเฟิงที่ยังคงสติ



เขาเดินเข้าไปส่วนลึกช่วงกลางดึก และเมื่อเห็นทุกอย่างเงียบสงบ ชูเฟิง ก็คิดจะแอบกลับเข้าไปในหอคอยไร้ตัวตน เขาเดินผ่านสำนัก และมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ ดั่งนั้นโดยปกติที่นั้นจะไม่มีใครอยู่ แม้แต่อาวุโสหรือสาวกต่างไม่รับอนุญาติให้เข้าไปที่นั้น



ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่า ชูเฟิง แอบมายังสถานที่แห่งนี้ ในเวลานั้น ประตูหอคอยไร้ตัวตนลูกล็อคแน่น มีกลไล และ รูปแบบที่ซับซ้อน แต่ ชูเฟิงเป็นผู้เชื่อมต่อฯชุดเทา มันจึงง่ายมาก รูปแบบอำนาจวิญญาณฯขนาดเล็กทะลวงเข้าไปผ่าอุปกรณ์ปลดล็อคโดยที่ไม่ได้ทำลายกลไกใดๆ



หลังจากที่ประสบความสำเร็จในการลอบเข้าไปในหอคอย ชูเฟิง ก็นำเอาเข็มทิศโลกวิญญาณออกมา ด้วยความ ดีใจ เขาอัดอำนาจพลังวิญญาณเข้าไป และเรื่มค้นหาอย่างใจจดใจจ่อ สำหรับเขาก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะตื่นเต้นดีใจ เพราะเนื่องจากมันคือ ทักษะลับ ที่ เซินเลิน ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลัง ซึ่งคือ เพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตน !!!




////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////




ยอดไปเลย นึกว่าพระเอกจะไม่มี สกิลเพลงดาบติดตัว 

ถ้าได้ดาบเท่ๆ มาห้อยไว้สักเล่มก็คงดี!!! 

แต่มันมี ทักษะ ธนูร้อยแปลง แล้ว ไม่ว่า จะเป็นอาวุธอะไรมันก็สร้างขึ้นมาได้ จะเอา ยาว ใหญ่ คม เบา หนา บาง มันล้วนแต่ทำได้หมด ขึ้นอยู่กับการควบคุมพลังวิญญาณ

แต่เนื่องจากพระเอกไม่ใช่ ศิษย์ของสำนักไร้ตัวตน ซึ่งเป็นเงื่อนไขทำให้ ทักษะลับนั้นปรากฏ 

ชูเฟิงจะหาเจอหรือไม่ ก็ต้องรอติดตาม. . . . . . . . .