วันเสาร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2559

บทที่ 247 - ฆ่าตัวตาย



ทันทีที่ ที่กง ลู่หยุน ซัดหมัดใส่ชูเฟิงครั้งที่ 3 ทุกคนก็ถึงกับเหงื่อตก เนื่องจากทุกคนต่างคิดว่า ชูเฟิง คงไม่อาจหลบมันได้ 



ในความเป็นจริงแม้แต่ กง ลู่หยุน ยังรู้สึกประหลาดใจ ว่าทำไมการโจมตีของเขานั้น ชูเฟิง ถึงสามารถหลบได้ง่ายๆถึงสองครั้ง ถ้าหากชูเฟิงใช้ทักษะเข้ามาช่วยแน่นอนว่าเขายังไม่ประหลาดใจมากนัก แต่นี้หลังจากผ่านไปแค่หนึ่งปีเขากับสามารถหลบการโจมตีของเขาด้วยความสามารถทางร่างกายล้วนๆ  



เพื่อให้แน่ใจว่า ชูเฟิง จะไม่อาจหลบการโจมตีของเขาได้อีก หากเขาใช้พลังทั้งหมดในการโจมตี ด้วยพลังของเขาในปัจจุบัน จะสามารถปลิดชีวิตน้อยๆของ ชูเฟิงได้ ดังนั้นการที่มีความคิดว่าจะไม่ใช้ทักษะใดๆโจมตี จึงจำเป็นต้องทิ้งไป



ในขณะตอนที่เขาซัดกำปั้นอันรุนแรงเข้าใส่ ชูเฟิง ใกล้ๆ เขาก็สังเกตุเห็นว่า ชูเฟิง นั้นตกใจและมีความหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้า



กง ลู่หยุน จึงแสยะยิ้มที่มุมปาก กว้างขึ้น กว้างขึ้น แต่เขาไม่ได้สังเกตุเลยว่าขณะที่กำปั้นใกล้ชนกับชูเฟิง และคิดว่าทุกอย่างกำลังจะจบ มุมปากของ ชูเฟิง เองก็ค่อยๆฉีกออก 



 * บูมมมมมมมมม * 



การชนนั้นทำให้เกิดเสียง บูมมม เหมือนระเบิดของฟ้าผ่า ขณะนั้นพลังแก่นแท้ก็พัดกระจายไปรอบๆทั่วทุกที่ ในขณะนั้นเองชูเฟิงก็ถูกอำนาจ แก่นแท้ ล้อมรอบ และลอยออกมาตรงๆ จนไปหยุดอยู่ขอบเวทีการต่อสู้



         " เยี่ยม เยี่ยมไปเลย ในที่สุดชูเฟิงก็ตาย " เมื่อพวกเขาเห็นเช่นนั้น ก็ได้แต่ลุกขึ้นและใช้สายตาที่ประกายจ้องมองชูเฟิง ที่ถูกห่อหุ้มด้วยหมอกสีขาวโดยมีคลื่นพลังอำนาจแก่นแท้ปกคลุม



แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะนึกว่า ชูเฟิง นั้นตายแล้ว แต่พวกเขาก็ยังต้องการที่จะเห็นสภาพศพของ ชูเฟิง ว่าจะเป็นยังไงเมื่อถูกหมัดของ กง ลู่หยุน



สุุกท้ายหมอกควันทั้งหมดก็จางหายไปและร่างกายของชูเฟิงก็ปรากฏต่อสายตาของผู้คน แต่ในตอนนี้ ร่างของ ชูเฟิง ไม่ได้แหลกละเอียดเป็นกองเนื้ออย่างที่หลายคนคาดหวัง ซึ่งทุกอย่างของร่างกายเขายังคงปกติเหมือนเดิม



แค่ปัจจุบัน ชูเฟิง นอนกอง อยู่ที่พื้นเหมือนกับสุนัขหมอบโดยไม่ไหวติง และร่างกายของก็สัมผัสกลิ่นอายใดๆไม่ได้เลย เหมือนว่าเขานั้นไร้วิญญาณ



        " สุดท้าย ชูเฟิง ก็แพ้!!! แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งและเป็นอัจฉริยะที่หายาก หากได้รับการอบรมสั่งสอนดีๆไม่รู้ว่าเขาจะพัฒนาไปถึงไหน แต่เขาสามารถสู้กับ กง ลู่หยุน ด้วยพลังวิญญาณระดับ 7 กำเนิดวิญญาณได้ขนาดนี้ ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าเขานั้นไม่ธรรมดา "



         " น่าเศร้าเหมือนกันที่อัจฉริยะต้องมาตาย และดูเหมือนว่าคนจากนิกายโลกวิญญาณจะไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ พวกเขาคงจะผิดหวังไม่น้อยที่ต้องมาเสีย ผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณ ที่มากความสามารถเช่นนี้ไป "



ขณะที่พวกเขาทุกคนรู้สึกว่าชูเฟิงนั้นตายแน่แล้ว พวกเขาก็เริ่มวิจารณ์ผลของการต่อสู้ แต่ละคนต่างก็คิดว่าผลของมันได้ถูกกำหนดไว้แล้ว แม้แต่กระทั้ง ซูเฮิน ยังถอนหายใจด้วยความสงสาร



ซูเหม่ยขณะนั้นกอดพี่สาวของนางไว้แน่นด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้แต่ทุกคนยังได้ยินเสียงร้องไห้ด้วยความเสียใจของนางที่เหมือนว่าหัวใจกำลังจะสลาย หาก ซูรู่ นางไม่ถูกกอดไว้ นางเองก็คงรีบวิ่งไปหาชูเฟิงที่นอนอยู่เวทีการต่อสู้ เพราะสำหรับนาง ชูเฟิง เป็นเพียงคนเดียวที่นางรักจนหมดหัวใจ



แต่ ซูรู่เอง ก็พอเข้าใจความสามารถของชูเฟิงเป็นอย่างดี นางจึงได้ต้องจ้องมองชูเฟิงที่กองอยู่บนเวทีพร้อมกับบ่นอยู่ภายในใจ " ชูเฟิง เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่ หากเจาไม่รีบๆ ลุกขึ้นมา น้องเหม่ย ได้ร้องไห้ตายเพราะเจ้าแน่ !!! " แต่ยังไงก็ตาม ก็มีคนอีกนับล้านที่ยังไม่เข้าใจความสามารถที่แท้จริงของ ชูเฟิง อย่าง ซูรู่




หลายคนที่เห็นความสามารถของเขา แต่สำหรับตัวของชูเฟิงนี้เป็นการประมือที่ธรรมดาๆอย่างมากระหว่างเขาและ กง ลู่หยุน เพียงแค่นี้ก็ทำให้พวกเขาตื่นตระหนกตกใจอย่างมาก และยังคิดว่าชูเฟิงเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่น 



เกือบทุกคนรู้สึกว่า ชูเฟิง นั้นตายไปแล้ว แม้แต่ กงลู่หยุน เอง ที่ยืนอยู่บนเวทีขณะจ้องมองที่ชูเฟิง ก็ยืนยันว่า ชูเฟิง นั้นเหลือลมหายใจอยู่ได้อีกไม่นาน



ดังนั้นเขาจึงหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับหันไปรอบมองรอบๆโดยประสานมือของเขาให้กับผู้ชมที่มามากมายราวกับภูเขาและมหาสมุทรและยังกล่าวคำบางอย่างเสียงดังออกมาชัดเจน



          " ทุกๆท่าน ขอบคุณอย่างมากสำหรับการเดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ เพื่อเป็นสักขีพยานการต่อสู้ระหว่าง ข้า และ ชูเฟิง แต่ยังไงก็ตามผลการต่อสู้ในวันนี้เกินที่ข้าคิดไว้นิดหน่อย แต่ก็ช่างน่าเสียดายและน่าเบื่อ เช่นกัน "



        " ตอนแรก ข้าเห็นแก่เขาที่เป็นสหายอยู่สำนักเดียวกัน ข้า กง ลู่หยุน จึงไม่ได้ใช้พลังอย่างเต็มที่ แต่ข้าก็ต้องเปลี่ยนใจ สองครั้งแรก แค่เพียงแค่เตือนเขาเท่านั้น จึงใช้แค่พลังของหมัดเพื่อให้ยอมแพ้และรอดพ้นจากอันตราย แต่นี้เป็นการประลองชี้เป็นชี้ตายระหว่างเขาและข้า จริงๆหากเขายอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี แน่นอนว่าข้าจะให้โอกาสเขาได้มีชีวิต "



        " แต่ชูเฟิงก็ยังปากแข็ง ไม่เพียงเขาจะไม่กล่าวคำยอมแพ้ แต่เขายังคงดื้อรั้น อีกอย่างข้าตั้งกฏมา ดังนั้นข้าจะไม่มีทางเลือกต้องจัดการเขาในหมัดที่ 3 "



         "  ด้วยเหตุนั้นข้าจึงไร้ทางเลือกได้แต่ต้องลงมือ โดยที่ไม่เต็มใจ แต่ยังไงก็ตาม ข้าอยากจะบอกทุกคนในที่นี้ว่า ข้า กง ลู่หยุน คือ ผู้ชนะ การประลองครั้งนี้!!! "



ในวินาทีนั้น รอยยิ้มปรากฏเต็มใบหน้าของ กง ลู่หยุน และกล่าวประโยคนั้นออกมาดังๆ ด้วยท่าทีของผู้ยิ่งใหญ่ ที่กำชัยชนะ



แต่ยังไงก็ตาม หลังจากสิ้นเสียงของเขา มันไม่ได้มีเสียงเชียร์หรือโห่ร้องตามที่เขาคาดหวัง บรรยากาศรอบๆเวทีดูมืดมน และส่งบรรยากาศแปลกๆ ซึ่งทำให้เขาไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง อีกทั้งยังสับสนอย่างมาก



แต่เมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ในเวลานั้น หัวใจของเขาเต้นแรงและใบหน้าของเขาก็ยังเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารู้สึกเหมือนกับว่าสมองกำลังมีคนมาทุบ ด้วยค้อนขนาดใหญ่น้ำหนักหมื่นชั่ง อีกอย่างเสียงนั้นก็แสนจะคุ้นเคยและดังชัดเจนอย่างเสียงคำรามของฟ้าร้อง



         " กง ลู่หยุน ตามสัญญาเจ้าต้องฆ่าตัวตาย!!! " เสียงนั้นดังขึ้นออกมาด้านหลังของ กง ลู่หยุน จนทิ้มแทงเข้าไปในหัวใจของเขา 




ด้วยความกังวลที่แสนว้าวุ้น ดั่ง โฮโมนภาคแรก กง ลู่หยุน ก็ค่อยๆหันหัวของเขาไปมอง แต่เดิมที่คิดว่าชูเฟิงนั้นสิ้นลมหายใจไปแล้ว บัดนี้เขากำลังยืนอยู่บนเวทีประลอง เวลานั้นเขาเพียงแต่ยังไม่ตาย ชูเฟิงยังแสยะยิ้มขณะที่มองหน้าของเขาอีกด้วย 


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////



ฆ่าตัวตาย ฆ่าตัวตาย ฆ่าตัวตาย!!!!

เอาล่ะ กง ลู่หยุน ลื้อจะทำยังไงทีนี้

จะบอกว่าเขาโอกาสอีกรอบ หรือ ข้าล้อเล่น หรือ จะมีข้ออ้างอะไร . . . ???

หรือว่าจะรักษาสัจจะคำพูด  

แต่หากมืงไม่รักษาคำพูด ชื่อเสียงเน่าๆของมึงก็จะพังพินาศ ต้องถูกคนประนาม

โดนตุ๊ดด่า กระเทยเมินใส่ ถูกเกย์ถุยน้ำลายใส่หน้า . . . . . 

ถึง กง ลู่หยุน ไม่ยอมฆ่าตัวตาย เด๋ว ชูเฟิง ก็หาทางฆ่ามันอยู่ดี . . . . . 

ขึ้นอยู่กับว่าจะยอมตายแบบมีศักดิ์ศรี หรือ จะตายแบบน่าสมเพช

จะเป็นเช่นไรต้องมารอติดตามกันต่อไป 

เวลามันลุมเล้าอาจจะไม่มีเวลาสนทนากันท้ายบท ต้องขออภัย