วันเสาร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2559

บทที่ 248 - ความสามารถที่เกินสามัญสำนึก



       " เจ้า . . .เจ้า . . . เจ้าแกล้งตายงั้นหรอ !!! "



ปัจจุบัน กง ลู่หยุน โกรธมากจนหัวใจแทบจะระเบิดออก เขาก็ว่าทำไมบรรยากาศมันดูแปลกๆ แท้จริง ชูเฟิง สามารถรับหมัดทั้ง 3 ของเขาได้



เขาได้พ่ายแพ้การประลองในครั้งนี้อย่างชัดเจน แต่ไม่ใช่แค่นั้น เขายังได้สัญญาทำข้อตกลง อีกทั้งยังหน้าด้านประกาศชัยชนะต่อหน้าคนนับล้าน



ในเวลานี้เขาแทบอยากจะหมุดรูหนี ลงไปให้ไวที่สุด เพราะเขา ถูกหลอกแล้ว หลอกเล่า โดยชูเฟิง



เขาได้ตบหน้าตัวเองต่อหน้าพ่อของเขา ต่อหน้าคนในตระกูล ต่อหน้าสหาย ต่อหน้าคนนับล้านที่มา และทั้งยังเป็นการตบหน้าตัวเองอย่างจัง เห็นได้ชัดเจน ว่าเขาต้องเสียหน้าเป็นอย่างมาก อีกทั้งความภูมิใจทั้งหมดยังถูกทำลาย



ทั้งหมดนี้ล้วนเกิดขึ้นจาก ชูเฟิง ดังนั้น ภายในหัวใจของ กง ลู่หยุน จึงโกรธแค้นชูเฟิงเป็นอย่างมาก และเขาคงจะเกลียดตัวเองอย่างมากหากไม่สามารถฉีกร่างของชูเฟิงเป็นหมื่นๆชิ้น



ใบหน้าของ กง ลู่หยุน ขณะนั้นกลายเป็นสีเขียว อีกทั้งยังกัดฟันด้วยความโกรธ จนลมออกมาหู ขณะที่ชูเฟิงค่อยๆเดินเข้ามาและกล่าวเบาๆด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยัน


   
        " กง ลู่หยุน ข้า ชูเฟิง ไม่ใช้ว่าจะเป็นคนไม่เห็นอกเห็นใจ แต่ตามสัญญาเมื่อปีที่แล้ว ว่าหากข้ารับเจ้าได้ 3 ฝ่ามือ อีกทั้งเจ้าให้สัจจะอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า จะฆ่าตัวตาย!!!! "



หลังจากที่ ชูเฟิง พูด หัวใจของแทบทุกคนต่างเต้นรัวอย่างแรง พวกเขาคิดว่า " วันนี้ กง ลู่หยุน คงอาจจะฆ่าตัวตายจริงๆ และเขาอาจจะได้เห็นภาพที่ยอดอัจฉริยะจะมาจบสิ้นในสถานที่แห่งนี้ !!! "



แต่ผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็พบว่า กง ลู่หยุน ทำตัวผิดปกติ เขาไม่ได้ทำตามสัญญาที่กล่าวไว้เมื่อปีที่แล้ว แต่กับชี้หน้า ชูเฟิง และกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด



        " ชูเฟิง เจ้าไม่ต้องห่วง ข้า กง ลู่หยุน ย่อมจ่ายราคาคำพูดของตัวเอง แต่ก่อนหน้าที่ กง ลู่หยุน จะต้องตาย เจ้าจะต้องเป็นคนที่ตายก่อน!!! "



* พรึบบบบ *   หลังจากพูดจบ กง ลู่หยุน ก็พุ่งไปด้านหน้าเหมือนกับลูกศรที่พุ่งออกจากคันธนู ด้วยความนเร็วของเขาภายในพริบตาก็มีถึงหน้าชูเฟิง ขณะที่โยนหมัดออกไป



ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ปีที่แล้ว เขายังโจมตีชูเฟิงโดยคิดที่จะสังหารเขาให้ได้



ขณะที่พวกเขามองไปที่ กง ลู่หยุน และเห็นการโจมตีที่รุนแรง พร้อมกับเจตนาฆ่า ใบหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ซึ่งเขาไม่ได้ตกใจเรื่องนั้นแต่เป็นเพราะการที่ กง ลู่หยุน ได้ทำลายสัญญาของตัวเอง



เมื่อชูเฟิงเผชิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรง ซึ่งเขาไม่ได้หลบหนีหรือเคลื่อนย้ายแต่อย่างใด เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้นราวกับว่ากำลังรอการโจมตีของ กง ลู่หยุน ด้วยความสงบ



ขณะที่เขามองสถานการณ์ตรงหน้า บางคนก็เริ่มเอะใจว่า ชูเฟิง นั้นกลัวการโจมตีของ กง ลู่หยุน จนไม่กล้าขยับ แต่ในเวลานั้นพวกเขาก็ต้องเพิ่มความสังสัยมากขึ้น



หมัดของ กง ลู่หยุน ทวีความรุนแรงก่อนหน้านี้หลายเท่า ขณะที่ ชูเฟิงเอาก็ยื่นมือออกมาด้าน ไปยังทิศทางของกง ลู่หยุน



มือเล็กๆที่เหมือนแขนของตั๊กแตนหรอที่พยายามจะมาหยุดรถม้า นี้มันเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ จากมุมมองของผู้คน คิดว่า ชูเฟิงคงจะบ้าไปแล้วที่พยายามยิ่นมือออกไปรับหมัดที่กำลังตรงเข้ามา



แต่เมื่อสองกำปั้นมาปะทะกัน แรงดันก็กระจายออกไปทั่วทุกที่ เวลานั้นมีฉากที่คนส่วนใหญ่คาดไม่ถึงเกิดขึ้น เมื่อพวกเขาพบว่า กง ลู่หยุน กระเด็นออกมาจากการปะทะ แต่ด้าน ชูเฟิง มือของเขายังกระดิกแม้แต่น้อย



ชูเฟิง ที่มีพลังวิญญาณแค่อาณาจักรกำเนิดวิญญาณระดับ 7 แต่ ผลักการโจมตีของ กง ลู่หยุน ที่อยู่อาณาจักรแก่นแท้ระดับ 4 จนกระเด็นได้ ที่พวกเขาคิดว่าแขนที่เหมือนตั๊กแตนหรืออาจขวางรถม้าได้ แต่เมื่อเห็นแบบนี้พวกเขาทำได้แค่ต้องยอมรับมันเท่านั้น



ในเวลานี้ ความช็อคเกิดขึ้นในหัวใจของผู้คนจนสุดจะบรรยาย มีเพียงคำพูดอยู่เพียงประโยคเดียว ที่ฝังลึกอยู่ภายในหัวใจของพวกเขา นั้นก็คือ " ความสามารถของ ชูเฟิง มันเกินกว่าสามัญสำนึกทั้งหมดไปแล้ว "



แต่ปัจจุบัน ชูเฟิง ไม่สนใจความตกใจของคนเหล่านั้น เขายังคงแกว่งตัวหลบกำปั้น ขณะที่เคลื่อนไหวไปมา



จากนั้นก็มีเสียงระเบิด ดังออกมาจากร่างกายของเขา ซึ่งประโยคที่เขาพูดทำให้ทุกคนหัวใจเกือบวาย



          " ข้ารู้แล้วว่า เจ้ามันเป็นคนไม่รักษาคำพูด ดังนั้นเจ้าไม่ควรบอกว่าจะให้ข้ารับการโจมตี 3 ครั้ง แต่ควรจะบอกว่า มาสู้กันให้ตายไปข้าง ซึ่งข้าจะได้ฆ่าเจ้า!!! "



หลังจากพูดจบประโยคเหล่านั้น ชูเฟิง ก็ค่อยๆเดินเข้าไปหา กง ลู่หยุน ภายใต้สายตาคนนับไม่ถ้วน



ขณะที่ผู้คนกำลังตกใจจนไม่สามารถผยุงตัวเองได้ ในหัวใจพวกเขาต่างคิดว่า " อะไรนะข้าหูฟาดไปหรือเปล่า ที่ได้ยินชูเฟิงพูดว่า จะฆ่า กง ลู่หยุน ด้วยพลังวิญญาณแค่ระดับ 7 กำเนิดวิญญาณ "



หลังจากที่ฟังคำพูดของ ชูเฟิง ในเวลาเดียวกับที่พวกเขาเคยตกใจ ก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัย ถ้าบอกว่า ชูเฟิง เป็นอัจฉริยะ ทุกคนก็จะเชื่ออย่างเดียวกัน เพราทุกคนรู้ว่า ชูเฟิง คือ อัจฉริยะที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขาในรอบพันปี



แต่ ชูเฟิงก็ยังอยู่แค่ระดับ 7 กำเนิดวิญญาณ กับบอกว่าจะเอาชนะ กง ลู่หยุน ที่อยู่ในระดับ 4 แก่นแท้วิญญาณ ซึ่งมันฟังดูไม่น่าเชื่อ เพราเนื่องจากใครๆก็รู้ว่า อาณาจักรกำเนิดและอาณาจักรแก่นแท้ มันมีระยะห่างที่แตกต่างกันเกินไป



คนที่รู้ว่า ชูเฟิงที่มีพลังวิญญาณระดับ 1 กำเนิดวิญญาณแต่สามารถสังหารคนที่อยู่ในระดับ 5 กำเนิดวิญญาณได้ หากในอนาคตเขาเข้าสู่ระดับ 1 แก่นแท้วิญญาณ ก็ยังไม่แน่ว่าเขาจะสามารถสังหารผู้ที่อยู่ในระดับ 5 แก่นแท้วิญญาณได้ ดังนั้น แทบจะทุกคนรู้สึกว่า ที่ชูเฟิงพูดมามันเกินจริงไปหน่อย และก็มีหลายคนที่คิดว่า ชูเฟิง นั้นบ้าไปแล้ว



        " เจ้าต้องการฆ่าข้างั้นหรอ !!!! "



กง ลู่หยุน ที่เกลียดชัง ชูเฟิง เป็นทุนเดิมโกรธอย่างมากที่เขารอดมาได้ แต่เลือดของเขาก็เดือดขึ้นจนแทบจะระเบิดออก เมื่อได้ยิน ชูเฟิง บอกว่าจะฆ่าเขา ดังนั้น เขาจึงเริ่มใช้ทักษะลับติดตัวเพื่อฆ่าชูเฟิงให้ได้



ด้วยพลังแก่นแท้ระดับ 4 ของเขาบวกเข้าไป มันทำให้พื้นดินโดยรอบ และ บนเวทีสั่นสะเทือน แม้แต่อากาศก็ยังเริ่มกระจายออกเมื่อถูกแรงบีบอัด เขาตอนนี้ได้เอาจริงอย่างเต็มที่



        " หืม ก็มีดีอยู่บ้างหนิ!!! "



ตอนนั้น ชูเฟิง ตะโกนเสียงดัง ขณะที่ตามกง ลู่หยุน ไปด้านหน้า จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าใส่กง ลู่หยุน อย่างรวดเร็ว



* บูมบูมบูมมมมม *



การต่อสู้ของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นต่อยหรือเตะ ทั้งขาและแขน การโจมตีเหล่านั้นต่างมีพลังกำเนิดและพลังแก่นแท้ปะปนกันมั่วซั่ว จนเกิดประกายของสะเก็ดไฟ ในเวลานั้นทั้งสองคนยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือด


//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


ช่วงสามพลาดดด

@ : นี้ ชูเฟิง คิดว่าจะเอาชนะ กง ลู่หยุนได้ไม๊ . . . . . 

พี่ ชู : หากข้าเอาจริง ก็คงชนะได้ไม่ยาก . . . . 

พี่ ชู : แต่หากทำเช่นนั้นความสามารถของข้าอาจถูกเปิดเผย . . . . .

พี่ ชู : จนคนรู้ว่าข้าคือ อสุรา และ ชายชุดเทา . . . . . 

@ : อ่อ เป็นเช่นนั้นหรอ . . . . 

@ : แล้ว คุณเคยคิดจะเปิดเผยตัวตนให้โลกรู้บ้างไม๊ . . . . 

พี่ ชู : อืม . . . . . ไม่รู้นะ แต่คิดว่าต้องมีสักวัน วันที่อาณาจักรที่ 9 ไม่มีใครสู้ข้าได้ . . . . . 

@ : แล้วอีกนานไม๊อ่ะ . . . . . 

พี่ ชู : ต้องรอติดตามมมม . . . . . . .