วันจันทร์ที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2559

บทที่ 278 - พิษในน้ำชา



        "น้องชูเฟิง จริงๆแล้วมันเป็นเพียงความเข้าใจผิดระหว่างเจ้าของศิษย์พี่หยวน รู่ว ข้าได้เพียงแต่หวังให้ทั้ง2คนพูดคุยปรับความเข้าใจกัน "



        "เจ้าสามารถทำเพื่อเจ้าสำนักของเจ้าและของข้าได้หรือไม่ พวกเขาทั้ง2คนหวังให้เจ้าและศิษย์พี่ รู่ว เข้าใจกัน"ไปชีพูดในขณะที่จับมือชูเฟิงไว้



        "นำทางไป​​.ขอข้าดูหน่อยว่าพวกเจ้าทั้ง2คนกำลังเล่นอะไรกัน"



ชูเฟิง สะบัดมือ ไป๋ชีออกไป เขาไม่ได้ลงเสน่ห์ความงามของ ไป่ชี และไม่ได้ไปเพราะ หยวน รู่ว แต่เพราะชูเฟิงกำลังเบื่อถ้าเขาไม่ได้ไปกับไป่ชี เขาคงไปเดินเล่นแถวๆนี้



        "เจ้าช่างคนดีจริงๆ แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าเจ้าตัดสินใจถูกแล้วที่ทำอย่างนี้ " ไป่ชี ยิ้มหวานแล้วเดินนำไปยังที่พักสำหรับสำนัก สตรีหยก เพราะเธอหันไปอีกทางทำให้ชูเฟิงนั้นไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของไป่ชี



ไป่ชี พาชูเฟิง มายังที่พักของสำนักสตรีหยก เมื่อสาวงามจากสำนักสตรีหยกเห็นชูเฟิง พวกเธอก็ยิ้มเพื่อนแสดงมิตรภาพ



ชูเฟิงไม่ได้ใส่ใจในการเปลี่ยนแปลงทัศนคติของศิษย์สำนักสตรีหยกเพราะระหว่างทางศิษย์สำนักสตรีหยก จำนวนมากต้องการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับชูเฟิง



ไป่ชี หันหน้าไปมองพวกเธออย่างเยือกเย็น และแสดงถึงการข่มขู่ศิษย์หญิงสำนักสตรีหยก พวกเธอทั้งหมดนั้นอยากคุยกับชูเฟิง แต่เมื่อเห็นสายตาของไป่ชี แล้วทำให้พวกเธอต้องยอมถอยออกมา



            "เฮ้ ชูเฟิง เป็นคู่หมั้นของ ศิษย์พี่ หยวน ไม่ใช่หรือ ทำไมเขาถึงอยู่กับ ไป่ชี ล่ะ "



            "ใครจะรู้ว่านังจิ้งจอกนั้นใช้วิธีใดในการได้อยู่กับชูเฟิงล่ะ แต่การกระทำของนางน่ารังเกียจมากที่กล้าล่อลวงคู่หมั้นของศิษย์พี่หยวนอย่างเปิดเผยเนี่ย. "



            "ใช่.มันค่อนค้างเป็นความอัปยศของศิษย์พี่หยวนที่นับนางเป็นน้องสาว ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้ยางอายเสีย "หลังจาก ไป่ชี และชูเฟิง เดินออกมา ศิษย์สำนักสตรีหยกรวมตัวกัน และบ่นการกระทำของไป่ชีในกลุ่มพวกเธอเอง



ชูเฟิงที่ไม่คุ้นเคยกับที่พักของสำนักสตรีหยกจึงเป็นธรรมดาที่เขาไม่รู้ว่า ไป่ชี พาเขามายังห้องของเธอ



แต่เดิม ชูเฟิงไม่ชอบไป่ชีอยู่แล้ว ดังนั้นหลังจากไป่ ชีเดินออกไป เขาจึงปล่อยอำนาจพลังวิญญาณออกมา หลังจากที่เขาพบว่าผลไม้และขนมหวานที่ไป่ชี นำมาให้นั้นไม่มีสิ่งแปลกปลอมเขาจึงนำมากิน



          "น้องชูเฟิง ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆที่ให้โอกาสมาคุยกับข้า." ทันใดนั้นเสียงนุ่ม หวานค่อยๆดังออกมา



เขาเห็นหยวน รู่วเดินออกมาจากห้องโถงในตอนนี้หยานรู่วนั้นไม่ได้ใส่ชุดสำนักหญิงหยกแต่เธอใส่ชุดสีชมพู



เป็นการแต่งกายที่เรียบง่ายและสวยงามมาก และเผยร่างกายที่งดงามของ หยวน รู่ว ผิวที่เนียน สัดส่วนได้รูปและหน้าอกที่สวยได้รูปหากมองลงไป จะเห็นขาที่ขาวราวกับหิมะที่ถูกปิดบังด้วยชุดสีชมพู ความงามดั่งหยกของหยวน รู่ว ทำให้ชูเฟิงหน้าขึ้นสี



พูดตามตรงนั้นความงามของ หยวน รู่ว ก็ตรึงตราใจ ชูเฟิงหาก หยวน รู่ว ต้องการแต่งงานกับชูเฟิง เขาคงไม่ปฏิเสธ แต่ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะทำยังไง เขาก็จะไม่แต่งงานกับเธอเป็นอันขาด



          "เจ้ามีอะไรจะพูดกับรีบพูดมา ข้ามีเวลาจำกัด " ชูเฟิงไม่ต้องการตกอยู่ในกับดักความงามของ หยวน รู่ว เขาจึงหันไปมองไปที่อื่น แต่ทันทีที่เขาหันไป เธอก็หันหัวเขากลับมา



         "น้องชูเฟิง ถึงวันนั้นจะเป็นความผิดของข้า แต่โปรดเชื่อข้า ข้าไม่ได้เป็นคนแบบที่เจ้าคิด "หยวน รู่ว เดินเข้าไปหาชูเฟิง แลกลิ่นจากร่างกายเธอ ทำให้ชูเฟิงใจเต้น



          "แบบไหน งั้นหรือ เจ้ารู้หรือหรือว่าในใจข้าคิดว่าเจ้าไปเป็นคนยังไง "ชูเฟิงขดริมฝีปากของเขาและพูดออกไปผ



          "ถ้าให้ข้าเดา เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนที่ชอบทำให้คนอื่นหลงใหล และจงใจหลีกเลี่ยงเจ้าเพราะเห็นว่าการบ่มเพาะของเจ้านั้นอ่อนด้อยเกินไปจึงต้องการ ปฏิเสธงานแต่งงานครั้งนี้ แต่หลังจากที่เห็นความสามารถของเจ้า เจ้าคิดว่าข้าเปลี่ยนใจจะมาแต่งงานกับเจ้า. "หยวนรู่ว กล่าว



หลังจากที่ได้ยิน ชูเฟิงยังคงยิ้มอย่างเย็นชนและกล่าวว่า "นั่นไม่ถูกอย่างนั้นหรือ"



         "แน่นอนข้าไม่ได้เป็นเยี่ยงนั้น ข้าเพียงต้องการทำให้เจ้าโกรธ เพื่อให้เจ้าไปบอกกับเจ้าสำนักข้าให้ยกเลิกงานแต่งงานระหว่างข้าและเจ้า "



          "เหตุผลที่ข้าขอให้เจ้ามาทีนี่ เพื่อขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ข้าไม่ได้หวังจะให้เจ้ายกโทษหรือต้องการให้เจ้ารู้สึกดีกับข้ข้า เพราะตอนนี้ข้ายังไม่อยากแต่งงานกับเจ้า. " ในตอนนี้ หยวน รู่ว กล่าวขึ้นด้วยใบหน้ารู้สึกผิด



         "เจ้าไม่สบายอย่างนั้นหรือ หรือเจ้าเรียกข้ามาเพื่อที่จะเยาะเย้ยข้า ข้าจะบอกว่าเจ้าคิดผิดข้าไม่เคยสนใจอะไรในตัวเจ้าสักนิดเจ้าไม่ต้องการแต่งงานกับข้าข้าก็ไม่ต้องงานแต่งงานกับเจ้าเช่นเดียวกัน. "ชูเฟิง พูดออกไปในขณะที่กำลังโกรธ



หลังจากที่ หยวน รู่ว ได้ยินเธอจึงพูดกลับไปว่า



          "น้องชูเฟิงเจ้าอย่าพึ่งอารมณ์เสีย ข้าไม่ได้มีความตั้งใจอื่น ข้าแค่อยากขะบอกให้เจ้ารู้ว่าทำไมข้าถึงไม่อยากแต่งงานกับเจ้า ไม่ใช่ว่าข้าเห็นเจ้าอ่อนแอ แต่เป็นเพียงเพราะว่าข้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่แต่งงานกับใครเลยตลอดชีวิต "



         "วันนี้ ข้าเรียกเจ้ามาเพื่อต้องการที่จะขอโทษเจ้า" ขณะที่เธอพูดตาของเธอแดงและมีน้ำตาไหลออกมา"



         "นี่เจ้า บ้าหรือเปล่าคุณ." ชูเฟิงไม่ได้ทำอะไร เพียงหันไปมองรอบๆและจะเดินออกไป แต่ด้วยอำนาจพลังวิญญาณเขาก็ประหลาดใจว่าการกระทำของ หยวน รู่ว นั้นไม่ได้เสแสร้ง



แต่เธอมีแต่ผลอะไรที่ต้องทำอย่างนี้ ชูเฟิงกำลังสับสน ในตอนนี้นั้นเขาต้องการจะออกไปจากทีนี่ทันที



           "น้องชูเฟิง อย่าพึ่งไป " ในเวลานั้น ไป่ชี ก็ปรากฏตัวขึ้นและ กล่าวหยุดชูเฟิงไว้



           "เจ้าจะทำอะไร" ชูเฟิงกล่าวด้วยหน้าตาเรียบเฉย



           "น้องชูเฟิง ถ้าเจ้าไม่ต้องการแต่งงานกับศิษย์พี่หยวน แล้วทำไมเจ้าต้องโกรธ เพราะศิษย์พี่หยวนไม่ต้องการแต่งงานกับเจ้าล่ะ ศิษย์พี่หยวนรู้สึกผิดที่กระทำแบบนั้นต่อเจ้า ถ้าเจ้าไม่ได้โกรธเจ้าควรยกโทษให้เธอตกลงไม๊ เพื่อให้เธอสบายใจขึ้นหน่อย " ไป่ชี กระตุ้น ชูเฟิง



ในเวลานั้น หยวน รู่วที่กำลังสะอึกสะอื้น ก็เดินไปหยิบหม้อชาหอมของเธอ เธอนำมันมาหาชูเฟิง" น้องชูเฟิง ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย."



           "ตกลง ตกลง ข้าจะยกโทษให้เจ้า. "ในขณะที่ชูเฟิง ต้องการออกจากที่แห่งนี้ เขาทนไม่ได้ที่หยวน รู่ว ทำตัวน่าสงสาร เขาจึงยกชาหอมขึ้นและดื่มลงไป



          "อ๊อก!!" แต่ในทันทีชาไหลเข้าไปในท้องของเขาใบหน้าชูเฟิงเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากและเขาก็ค้นพบว่ามีพิษ


/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


ก็บอกแล้ว พวกนางรนหาที่เอง . . . . . .

เด๋วเจ็บ . . . . . . ขึ้นมา อย่าโทษพี่เฟิงไม่ดี

ผู้แปลโดยคุณ#Haridsada Karakete