วันอาทิตย์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 298 - ทักษะ เกราะเต่าดำ



        "ไม่ ข้าทำไม่ได้." เหมือนกับว่าชูเฟิงนั้นกำลังจมดิ่งลงไปในความสับสน แม้ว่า ต้านต้านจะเตือนแล้วว่าเป็นภาพลวงตา ในสายตาของชูเฟิงก็รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตา แต่เขาไม่อาจโจมตีหรือทำร้ายครอบครัวของเขาได้



       "เจ้าโง่ มันเป็นภาพลวงตา มันไม่ใช่ครอบครัวของเจ้าสักหน่อย ถ้าเจ้าไม่ฆ่าพวกมัน เจ้าก็ต้องตายที่นี่เหมือนคนเหล่านั้นที่ติดกับดักภาพลวงตาพวกนี้ เจ้าก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือไง "ต้านต้าน พูดเตือนสติชูเฟิง เพราะรู้ว่าเขากำลังจมกับภาพลวงตา



        "ข้า ... " หลังจากได้ยินการตักเตือนของต้านต้าน ในตอนแรกชูเฟิงนั้นลังเลเล็กน้อย แต่ต่อมาเขาก็รู้สึกตัวเขากัดฟันตัวเอง แล้วตะโกนดังลั่น "ไม่! ข้าไม่ต้องการตายที่นี่ หายไปให้หมดซะเจ้าภาพลวงตาบัดซบ!"



หลังจากพูดจบ ชูเฟิงก็ไม่คิดจะหนีอีกต่อไป เขาหลับตาลงและเรียกใช้เพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวจน และสร้างแรงกดดันอันแข็งแกร่งใส่ภาพลวงตาทั้งหมดนั้น เพราะพวกมันไม่สามารถขยับได้จึงถูกแรงกดดันจากเพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตนเต็มๆ



        "เฟิงเอ๋อ ไม่! หยุดก่อน ข้าคือพ่อของเจ้านะ!"



        "เฟิงเอ๋อ นี่ข้าเอง ปู่ของเจ้ายังไงล่ะ ทำไมเจ้าถึงทำกับข้าอย่างนี้!" ภาพลวงตาที่ถูกแรงกดดันคุกคามหนัก ก็เริ่มจะร้องเรียกชื่อชูเฟิงเพื่อให้เขาหยุดแรงกดดันนี้



อย่างไรก็ตามชูเฟิงนั้นไม่เพียงไม่หยุดแรงกดดันแต่ยังเพิ่มแรงกดดันของเพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตนให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น สุดท้ายภาพลวงตาทั้งหมดก็ถูกแรงกดดันกระหน่ำจนตาย



         "มันจบแล้วหรือ" เมื่อไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องชูเฟิงจึงเปิดตาขึ้น แต่เมื่อเขามองไปรอบชูเฟิงที่ชูเฟิงนั้นแทบกลายเป็นหินดวงตาของเขามีความร็สึกบางอย่างเกิดขึ้นทันที



เขาพบว่า ภาพลวงตาเหล่านั้นไม่ได้หายไป แต่มันกลับกลายเป็นศพรอบๆตัวเขา มันเป็นศพของพ่อของเขาและสมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลชู



การตายของพวกเขานั้นเหมือนถูกบางอย่างกดทับจนตาย บางคนสามารถรู้ได้ว่าเป็นศพของใคร แต่บางคนนั้นถูกอัดอย่างรุนแรงจนไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าเป็นใคร



* * * * * * * * ตู้บ



ชูเฟิงที่กำลังตกใจนั้นก็เข่าอ่อนหมดแรงคุกเข่าลงบนพื้น เขาใช้พลังวิญญาณตรวจสอบศพเหล่านั้นก็พบว่ามันเป็นศพของจริง แม้กระทั่งออร่าของคนในตระกูลของเขาก็ยังเหลืออยู่ในศพนั้นเขาทำมันลงไปแล้ว เขาฆ่าครอบครัวของตัวเอง



         "นี่ข้าทำอะไรลงไป ข้าฆ่าพ่อข้าปู่และฆ่าลุงของตัวเอง ... " ชูเฟิงกุมหัวตัวเองด้วยมือทั้ง2ข้าง ในตอนนั้นเขาจิตตกเป็นอย่างมาก ใจของเขาแทบสลายเมื่อเห็นศพเหล่านี้ ใบหน้าของเขาบอกได้ว่าเขานั้นรู้สึกเสียใจอย่างมาก



         "ชูเฟิง เจ้าเป็นอะไร พวกมันเป็นภาพลวงตา ภาพลวงตาได้ยินไหมชูเฟิง " ต้านต้านรีบเตือนชุเฟิงอย่างรวดเร็ว



        "ไม่พวกเขาไม่ใช่ภาพลวงตา เขาคือพ่อของข้า คือครอบครัวของข้า ข้าจำออร่าพวกเขาได้ พวกเขายังไม่ตาย แต่เป็นข้าที่ฆ่าพวกเขา!"



        " ชูเฟิงเจ้าโง่ มันคือภาพลวงตา เนื่องจากเจ้ายังไม่สามารถต่อต้านพลังของมันได้เจ้าถึงแยกไม่ออกว่าเป็นของจริงหรือของปลอม พลังอำนาจวิญญาณของเจ้ามันไม่ทำงานในที่แห่งนี้ "



        " ชูเฟิงเจ้าแข็งแกร่ง แต่นี่คือมารผจญในใจเจ้า เป็นภาระที่เจ้าไม่สามารถปล่อยวางลงได้ เพราะงั้นพวกมันถึงใช้จุดอ่อนของเจ้าเล่นงานเจ้ายังไงล่ะ "



       " เจ้าต้องเชื่อมันในตัวเอง ว่าสิ่งที่เจ้าทำลงไปนั้นถูกต้องแล้ว พวกเขาเป็นภาพลวงตา ทุกอย่างนั้นไม่ใช่ความจริง จำไว้มันไม่ใช่ความจริงมันเป็นภาพลวงตา เจ้าต้องผ่านมันไปให้ได้ เจ้าต้องปัดเป่ามารร้ายออกจากใจเจ้าให้ได้ เจ้าต้องทำใจให้ว่างเปล่า และละทิ้งมันไปซะ " เสียงของ ต้านต้านนั้นดังก้องอยู่ในหูชูเฟิง คำพูดของต้านต้านเปรียบเสมือนโคมไฟส่องสว่างให้ชูเฟิงเดินไปในทางที่ถูกต้อง



เพราะต้านต้านนั้นคอย เตือนสติ ชูเฟิงเขาจึงเริ่มคิดได้ เขาเริ่มที่จะเชื่อในคำพูดของต้านๆและเชื่อมั่นในตนเอง เขาไม่ได้หนีออกมา เขามองกลับไปที่ศพ มองกลับไปที่ศพพ่อของเขา



เมื่อชูเฟิงมองกลับไปที่ศพได้สักพัก เลือดของศพก็หยุดไหลและค่อยๆหายไปจากนั้นศพเหล่านั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย



ในตอนนั้นชูเฟิงก็ได้มองรอบๆตัวเขาและพบว่าเขาอยู่ในหมอกความรู้สึกของตอนนี้กับเมื่อก่อนนั้นต่างกันลิบลับ เพราะตอนนี้เขารู้ถึงวิธีการกำจัดภาพลวงตาแล้ว



       "ต้านต้าน ขอบใจเจ้ามากจริงๆ ถ้าไม่ได้เจ้า เกรงว่าข้าคนเดียวจะเอาตัวไม่รอด". ชูเฟิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขาในขณะที่ในใจยังมีความกลัวอยู่เล็กๆ



       "เจ้าจะขอบคุณข้าไปทำไม มันไม่จำเป็นหรอก ข้าไม่ได้โทษเจ้า เจ้าไม่ได้อ่อนเกินไปแต่ภาพลวงตาเหล่านี้นั้นมันแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ มันสามารถหลอกลวงได้โดยไม่มีใครสามารถตรวจสอบว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตาได้ "



        "มันโจมตีจุดอ่อนจากหัวใจของคน ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือความรักต่อคนในครอบครัว เพื่อให้พวกเขาลืมถึงความปลอดภัยของตนเอง และมันยังเป็นการลดเหตุและผลของพวกเขาด้วย "



        "แต่ข้าเชื่อว่า ต่อให้ไม่มีข้า จะก็สามารถผ่านมันไปได้แน่นอน " ต้านต้าน ยิ้มและกล่าวด้วยน้ำเสียงมีชีวิตชีวาน่าฟังเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ชูเฟิงรู้สึกอบอุ่นอย่างมาก



         "ไม่เลว. พรสวรรค์ของเจ้านั้นไม่ธรรมดาจริงๆ" ทันใดนั้นก็มีเสียงชายชรา ดังขึ้นมาจากข้างหลังของชูเฟิง



หลังจากได้ยินเสียงนั้น ร่ายกายของชูเฟิงสั่น เพราะเขารู้สึกถึงแรงกดดันที่แข็งแกร่งมากจากข้างหลังของเขา



เมื่อเขาหันหัวของเขากลับไปมอง ชูเฟิง ก็ตกใจทันทีเขาพบว่า มีสายตาแดงก่ำดั่งเลือด2คู่ อยู่ข้างหลังเขาภายในตาที่แดงก่ำทั้ง4นั้น มีคู่นึงเป็นตาขนาดใหญ่เหมือนโคมไฟขนาดยักษ์



แม้ว่าดวงตาเหล่านั้นไม่มีเจตนาที่ต้องการฆ่า แต่ชูเฟิงก็ไม่สามารถยับยั้งความกลัวของเขาได้ เพราะพลังอำนาจวิญญาณของเขาไม่สามารถใช้ได้ในที่แห่งนี้ เขาจึงไม่สามารถตรวจสอบถึงเจ้าของของดวงตาเหล่านั้นได้ แต่เขาก็รู้สึกได้อย่างนึงคือมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งมาก



          "เจ้าหนู เจ้าชื่ออะไร" เสียงลึกลับดังออกมาอีกครั้ง



          "ข้าชื่อชูเฟิง ท่านผู้อาวุโสข้าขอทราบชื่อเสียงเรียงนามของท่านหน่อยจะได้หรือไม่" ชูเฟิงตอบพลางถามกลับ



          "ข้าคือ เต่าดำ ... เจ้าหนู เจ้าโชคดีมาก ไม่เพียงเจ้าจะสามารถหาสถานที่แห่งนี้พบ แต่เจ้ายังสามารถต่อสู้กับภาพลวงตาได้ อย่างน้อยเจ้าก็มีความสามารถอยู่บ้าง "



          "ข้ามีคำขอของข้าอย่างนึง เพื่อพิจารณาในการให้ความสามารถของข้าแก่เจ้า เจ้าจะยินดีช่วยหรือไม่"



หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ใจของชูเฟิงก็ตื่นเต้นและมีความสุขมาก เพราะ เต่าดำ นั้นยอมรับชูเฟิงแล้ว และยังเป็นไปได้ว่ายังมีทักษะลับอีกมากซ่อนอยู่ในสุสานจักรพรรดิแห่งนี้



เมื่อคิดถึงจุดนั้น มีหรือที่ชูเฟิงจะลังเล เขารีบตอบกลับไปว่า "ท่านอาวุโสโปรดบอกมา ถ้าข้าสามารถทำได้ ข้าจะทำให้ดีที่สุด".



          "ฮ่า ๆ เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้ว่าข้าเป็นใครสินะ ข้ารู้สึกถึงกลิ่นอายบางอย่างในตัวเจ้า ... ข้าไม่คิดว่าเจ้าขาวอวดดีตัวนั้น จะยอมรับเจ้า"



//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ปล. อวยต้านต้านเข้าฮาเร็มต้านต้านนางเอก นัมเบอร์วัน มีคนเห็นค้านเลิก แปล 55555

แปลโดยคุณ#Haridsada Karakete