วันอาทิตย์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 300 - วิญญาณร้ายตระหนักถึงเจ้านาย



ภายในปราสาทโบราณที่น่าขนลุกซึ่งเต็มไปด้วยความวังเวง ในที่สุดชูเฟิงก็สามารถคลายรูปแบบวิญญาณได้สำเร็จ เขาใช้เวลาทั้งหมด 4 ชั่วโมง



ชูเฟิงในตอนนี้นั้นเปียก ในตอนนี้เขากังวลเป็นอย่างมาก เพราะ4ชั่วโมงในการคลายรูปแบบวิญญาณนั้น เขาต้องแบกรับความกังวลอย่างหนักเพราะไม่รู้ว่าเมื่อใดวิญญาณร้ายจะปรากฏตัวออกมาและผนึกเขาไว้ที่ห้องโถงนั้น



แต่โชคดีที่ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เมื่อเขาคลายรูปแบบวิญญาณได้สำเร็จ เขาก็พุ่งเป้าไปที่กล่องทันที



ชูเฟิงนั้นไม่ได้สูญเสียเหตุและผลของเขาเพียงเพราะความตื่นเต้น เขาใช้อำนาจวิญญาณครั้งแรกเพื่อตรวจสอบกล่องเมื่อเขาค้นพบว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติเขาก็จะนำกล่องกลับไป



* * * * * * * * อืม



แต่ก่อนที่ชูเฟิงจะได้สัมผัสนั้น มันมีแสงพุ่งออกมาจากกล่อง ในเวลาเดียวกันก็มีกลิ่นอายที่น่ากลัวไหลออกมาจากกล่องเช่นกัน



         "ชูเฟิง วิ่งมีวิญญาณร้ายอยู่ในกล่องนี้! "ทันใดนั้น ต้านต้านก็ตะโกนบอกเขาอย่างเคร่งเครียด



         "อะไรนะ วิญญาณร้ายอย่างนั้นหรือ ทำไมมีวิญญาณร้ายอยู่ที่นี่ล่ะ "ชูเฟิงนั้นถอยออกมา หลังจากนั้นเขาก็ตระหนักถึงบางอย่างจึงบ่นในใจ"บัดซบ ข้าถูกหลอก!! "



ชูเฟิงนั้นเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในทันที เขาคิดมาเสมอว่ามีวิญญาณร้ายในปราสาท แต่เขาไม่คิดว่าวิญญาณนั้นจะถูกกักขังอยู่ในกล่องที่เขาใช้เวลา4ชั่วโมงในการคลายรูปแบบวิญญาณ ในตอนนี้สิ่งที่ชูเฟิงนั้นกังวลและกลัวที่สุดคือวิญญาณร้ายที่ถูกปล่อยออกมาจากกล่องนี้



ชูเฟิงนั้นทำไรไม่ถูกเขาประสบความสำเร็จจริง แต่เป็นการประสบความสำเร็จในการปล่อยวิญญาณร้าย เห็นได้ชัดว่าเขากำลังถูกปั่นหัวโดยเต่าดำบัดซบนั่น



ชูเฟิงโกรธจัดแต่ก็ได้แค่โกรธ เขาทำได้เพียงใช้ ทักษะของจักรพรรดินภา เพื่อออกจากปราสาทแห่งนี้เพื่อรักษาชีวิตของเขา



         "ฮ่าๆๆ ข้าถูกปลดปล่อยแล้ว ในที่สุด ข้าก็เป็นอิสระเสียที ข้าไม่คิดว่าจะมีมนุษย์น่าอร่อยขนาดนี้มาให้ข้าในวันที่ข้าถูกปลดปล่อยออกมา พระเจ้าช่างเห็นใจข้าจริงๆ ฮ่าๆๆๆ ~~~ "



ในตอนที่ชูเฟิงกำลังวิ่งหนีออกไปนั้น ก็มีเสียงหัวเราะที่น่ากลัวดังมาจากด้านหลังชูเฟิง พร้อมแรงกดดันขนาดใหญ่ที่ตามมาด้วยความเร็ว



         "ชูเฟิง รีบให้ข้าควบคุมร่างเร็วเข้า ข้าจะพาพวกเราหนีออกไปจากที่นี่! " ต้านต้าน ตะโกนสั่ง



แต่มันสายเกินไปแล้ว ก่อนที่ชูเฟิงจะตอบสนองเขาก็ถูกแรงกดดันกดลงไปบนพื้นเมื่อเขาพยายามยกหัวตัวเองขึ้น เขาก็พบว่ามีสัตว์ประหลาดยืนอยู่หน้าเขาและกำลังจ้องมองเขาอยู่



สัตว์ประหลาดตัวนั้น มีรูปร่างเป็นมนุษย์ แต่มันตัวใหญ่เหมือนยักษ์ และสูงประมาณ 15 เมตร ตาของมันใหญ่กว่าตัวชูเฟิง ใบหน้าของมันน่ากลัวมาก ฟันของมันแหลมคม และมีควนสีแดงๆ วนเวียนทั่วร่างกายของมัน ชูเฟิงบอกได้ว่านี่ไม่ใช่คน แต่มันเป็นวิญญาณร้าย



        "บัดซบ นี่คือพลังของวิญญาณร้ายงั้นหรือ มันผนึกพลังวิญญาณของข้า และทำให้ข้าไม่สามารถเชื่อมต่อกับต้านต้านได้ "ชูเฟิงขมวดคิ้วแน่นน ในชีวิตของเขาจนตอนนี้นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญกับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก



ด้วยแรงกดดันที่แปลกประหลาด มันผนึกพลังของชูเฟิงทุกอย่างทำให้ชูเฟิงไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่เพียงสัมผัสความรู้สึกบางอย่าง มันคือความสิ้นหวัง



         "หึ เจ้าได้กลายเป็นผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณชุดเทาตั้งแต่ยังหนุ่มอย่างนั้นหรือ ดูเหมือนเจ้าจะมีดีอยู่บ้าง



         "เจ้าหนูไม่ต้องกลัว เมื่อข้ากลืนกินเจ้า ข้าจะไม่ทำให้เจ้ารู้สึกทรมาน. "เสียงของวิญญาณร้ายนั้น เพียงแค่ได้ยินชูเฟิงก็หนาวไปถึงกระดูก



         "เจ้าต้องการกลืนกินเขาอย่างนั้นหรือ เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอ! " ในเวลานั้น มีเสียงที่ทรงพลังดังออกมา ถึงกับทำให้ปราสาทโบราณที่มีขนาดใหญ่สั่นสะเทือน



        "ใครกัน???" หลังจากได้ยินเสียงนั้น วิญญาณร้ายมีท่าทีประหลาดไป มันจ้องมองไปยังทางเข้าปราสาทอย่างใจจดใจจ่อ



ในตอนนั้นชูเฟิงรู้สึกได้ว่า แผ่นดินที่กำลังไหวอยู่ 1ครั้ง 2ครั้ง 3ครั้ง 4ครั้ง มันสั่นเหมือนกับเป็นจังหวะของการเดิน แต่สิ่งใดกันที่มีพลังถึงกับทำให้เกิดแผ่นดินไหวทุกก้าวในการเดิน



ภายใต้สถานการณ์นร่แม้แต่วิญญาณร้ายก็รู้สึกกังวลเช่นกันน มันรีบคว้าชูเฟิงด้วยมือขนาดใหญ่ของมันและกำชูเฟิงไว้ในฝ่ามือมันต้องการใช้ชูเฟิงเป็นตัวประกัน



ในขณะเดียวกันสิ่งนั้นเข้ามาใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น จนชูเฟิงสามารถ เห็นตาสีแดงดั่งเลือดทั้ง4 ตรงประตูทางเข้า



        "เป็นไปไม่ได้ เป็นมันอย่างหนั้งหรือ" ชูเฟิงรู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นดวงตาทั้ง4นั้น



ต่อจากการปรากฏของดวงตาสีแดงเลือดก็เป็นการปรากฏหมอกขนาดใหญ่ มันทำให้ชูเฟิงไม่เห็นรูปร่างของสิ่งที่อยู่ในหมอกแต่เขายอมรับว่ากลิ่นอายของมันเหนือกว่าวิญญาณร้ายที่จับชูเฟิงไว้อยู่มาก



         "ท่านเป็นใคร ทำไมถึงรุกล้ำเข้ามาในดินแดนของข้า " แม้กระทั่งวิญญาณร้ายก็รู้สึกกลัวเช่นเดียวกัน ในขณะที่มันพูดมันก็ก้าวถอยออกไป



* * * * * * * * ฟู่ ต่อมาหมอกนั้นก็ค่อยๆจางหายไป ปรากฏร่างขนาดมหึมาต่อหน้าชูเฟิงและวิญญาณร้าย



รูปร่างของมันเหมือนเต่าขนาดใหญ่แต่บนกระดองเต็มไปด้วยหนามอันแหลมคม และที่สำคัญที่สุดบนกระดองของเต่าขนาดใหญ่นั้นมีงูยักษ์ที่น่ากลัวขดอยู่



เต่ายักษ์และงูยักษ์นั้นมีร่างกายร่วมกัน ตาทั้ง2คู่ของมันจ้องมองมาทางชูเฟิงและวิญญาณร้าย ไม่ต้องสงสัยมันคือ เต่าดำ นั่นเอง



         "เจ้าไม่รู้จักข้าอย่างนั้นหรือ" เต่าดำพูดและมองเย้ยหยันวิญญาณร้าย



         "ท่าน เป็นท่าน ท่านมาจากไหน!! " วิญญาณร้ายในตอนนี้นั้นมีความกลัวปรากฏอยู่เต็มใบหน้า ถึงแม้ใบหน้าของมันจะน่ากลัวมาก แต่ก็แสดงออกถึงความกลัวให้เห็น



* * * * * * * * ตุ้บ ทันใดนั้นวิญญาณร้ายก็คุกเข่าลงและพูดกับเต่าดำด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัวว่า " ขออภัยข้าไม่รู้ว่าเป็นท่านมาทีนี่ ข้าจึงเสียมารยาทไป กรุณายกโทษให้ข้าด้วย!"



         "เจ้าต้องการมีชีวิตอยู่ หรือ ต้องการตายล่ะ" เต่าดำถาม



         "มีชีวิต. แน่นอนข้าต้องการมีชีวิตอยู่. "วิญญาณร้ายตอบทันที



         "ถ้าเจ้าต้องการมีชิวิตมันก็ง่ายๆ จากนี้เป็นต้นไปเขาคือเจ้านายของเจ้า เจ้าต้องคอยรับใช้เขาฟังคำสั่งเขา และต้องคอยดูแลที่แห่งนี้ให้ดีดีอยากให้คนอื่นนอกจากเขาเข้ามาได้ "เต่าดำชี้ไปที่ชูเฟิงแล้วกล่าว



วิญญาณร้ายนั้นไม่กล้าต่อต้านจึงวางชูเฟิงลงและพูดด้วยน้ำเสียงเคารพว่า " ต่อไปข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งท่านด้วยความเคารพ เจ้านาย "



///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


แปลโดยคุณ#Haridsada Karakete