วันอาทิตย์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 304 - อารมณ์ของมนุษย์



       "เจ้ามั่นใจได้อย่างนึงว่า ครอบครัวของเจ้าจะไม่มีอันตรายใดๆ ก่อนที่เขาจะฟื้นคืนชีพขึ้นมา "



       "และถึงเวลานั้น เจ้าที่เป็นผู้เชื่อมต่อชุดม่วง ยังต้องกลัวเขาอีกอย่างนั้งหรือ"



       "ในตอนนั้นถ้าเขานั้นไม่มีประสงค์ร้ายใดๆ ก็แล้วไป ถ้าตอนนั้นเขาต้องการจะหักหลังเจ้าเจ้าก็สามารถข้าเขาได้อย่างง่ายดาย " ต้านต้านพูด



ชูเฟิงกำลังจมดิ่งสู้ห้วงความคิด เขารู้สึกว่า คำพูดของต้านต้านนั้นไม่เข้าค่อยท่า เพราะมันเกี่ยวข้องกับคนใกล้ตัวของเขาดังนั้นมันทำให้เขารู้สึกว่ามันเสี่ยงเกินไป



        "โอเค ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก " หลังจากครุ่นคริดชูเฟิงก็รู้สึกว่าวิธีของต้านต้านนั้นดีที่สุดแล้ว



ดังนั้น ชูเฟิงจึงพาคนตระกูลชู ไปยังอาณาจักรมังกรฟ้า และโชคดีที่วันนี้เป็นวันพิเศษ ศิษย์ของสำนักต้องใส่หมวกรูปกรวย ทำให้ชูเฟิงนั้นสามารถปิดบังตัวตนได้อย่างง่ายดาย



ก่อนที่จะได้เข้าสู่ สำนักมังกรฟ้า เขาก็เห็นศิษย์แบกของออกมาจากสำนัก และพูดคุยกัน



        "ตอนแรกข้าคิดว่าชื่อเสียงของสำนักกำลังเพิ่มขึ้น และกำลังมีอนาคตที่ดีจากสำนักนี้ ใครจะรู้ว่าหลังจากเข้าสำนักแล้วข้าก็ต้องออกอย่างรวดเร็ว "



        "มันเป็นเพราะชูเฟิงคนเดียว ทำให้เราและคนอิ่นๆต้องย้ายสำนัก ชูเฟิงสมควรตายจริงๆ "



        "มันเป็นเพราะหลี่ ชางฉิง นั้นหัวแข็งเกินไป เห็นได้ชัดว่าถ้าเขาประกาศตัดสัมพันธ์กับชูเฟิงมันก็จบไปแล้ว ใครจะไปคิดว่าเขาจะประกาศว่า สำนักมังกรฟ้า และ ชูเฟิง นั้นยอมตายร่วมกัน นี่ไม่ใช่ว่าเป็นการทำลายพวกเราอย่างนั้นหรือ "



       "ตอนนี้ สำนักหลิง หยุน และคฤหาสน์กิเลน นั้นเริ่มระบุคนที่ไม่ยอมตัดสัมพันธ์กับชูเฟิงแล้ว การที่เขาทำเช่นนี้ก็เหมือนกับ ทำให้สำนักมังกรฟ้า พบกับจุดจบถ้าพวกเราไม่ออกจากสำนักนี้ เราอาจจะต้องถูกฆ่าล้างตระกูลเช่น "



       "ข้าหวังว่า ชูเฟิงจะถูกจับกุมได้โดยเร็วนะเขาจะได้ตายๆไปเสียที "



       "อ่า เลิกพูดถึงเรื่องนี้แล้วออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเถิด "



หลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น ชูเฟิง กำหมัดแน่น แต่หลังจากนั้นชูเฟิงก็ค่อยๆคลายหมัด แต่ใบหน้าของเขายังคงเคร่งเครียดเหมือนเดิม



เมื่อเขาอยู่ในช่วงที่โดดเด่นและโด่งดังนั้นทุกคนล้วนจะสร้างความสัมพันธ์ต่อเขาเพื่อผลประโยชน์



แต่เมื่อชูเฟิง ตกที่ยากลำบาก พวกเขาเป็นคนแรกที่เปิดตูดหนีพวกเขาไม่ได้คิดถึงกับปลอดภัยของชูเฟิง แต่พวกเขากลับด่าชูเฟิงที่ทำให้พวกเขาหมดอนาคต



       "ชูเฟิง ข้ามีบางอย่างจะบอกเจ้า " ชู เย่ว์ พูด



       "อะไรหรือ" ชูเฟิงถาม



       "ข้าได้ยินมาว่า ก่อนนี้ ซูรู่ กับ ซูเหม่ย ประกาศตัดความสัมพันธ์กับเจ้าได้บอกว่าพวกเธอได้รับความอับอายจากคนเยี่ยงเจ้าแต่... "



       "แต่อะไร"



       "แต่ความจริงแล้ว ทั้ง2 คนนั้นไม่ได้คนพูด แต่คนพูดคือซูเฮิน พ่อของพวกเธอ " ชู เย่ว์พูด



       "อืม ข้าเข้าใจ. "ชูเฟิงพูดและยิ้มและพยักหน้าเบาๆ แม้ว่าภายนอกเขาไม่ได้แสดงอะไรแต่ในใจของเขานั้นดั่งภูเขาไฟแห่งความโกรธที่กำลังประทุ



       "ชูเฟิง ข้าว่าเจ้าแก่ไร้ประโยชน์ที่เห็นแก่ตัวนั้นต้องเจอดีซะบ้าง ข้าแนะนำให้เจ้าฆ่ามันซะ " ต้านต้าน พูด



        "ข้ามีแผนอยู่"ชูเฟิงไม่ได้บอกว่าเขาจะจัดการซูเฮิน อย่างไร แต่ตอนนี้เขาหวังว่า ซูรู่ และ ซู เหม่ย จะไม่ตกอยู่ในอันตราย



หลังจากนั้นชูเฟิง ก็พาคนในตระกูลไปยังสุสานพันกระดูกได้สำเร็จ แต่ชูเฟิงก็เห็นคนที่เดินออกจากสำนักมังกรฟ้าเพราะต้องการตัดสัมพันธ์ ระหว่างตนเอง ชูเฟิงและสำนักอยู่จำนวนมาก



หลังจากที่มาถึงสุสาน ชูเฟิงไม่ได้ลงไปกับคนในตระกูลแต่เขาต้องไปขออนุญาตจากผู้ก่อตั้งสำนักก่อน



ตอนแรกที่ได้ยิน ผู้ก่อตั้งนั้น โกรธมาก แม้ว่าเขาจะไม่พูดแต่ชูเฟิงก็รู้ได้ด้วยตัวเอง



อย่างไรก็ตามเมื่อได้ยินถึงความสำคัญของบุคคลเหล่านี้ ผู้ก่อตั้งสำนักไม่เพียงอนุญาต แต่เขาบอกว่าจะรับประกันความปลอดภัยของคนในตระกูลชูให้ด้วย



การตีเหล็กต้องตีตอนที่มันร้อนอยู่ ชูเฟิง จึงขอพา หลี่ ชางฉิง และคนอื่นๆจากสำนักมังกรฟ้า เข้ามาสู่ที่แห่งนี้ด้วย ซึ่งเขาก็อนุญาต



ในตอนนั้น หลี่ ชางฉิง ที่หยุดบนจุดสูงสุดของสำนักมองลงจากข้างบนและเห็นผู้อาวุโสและศิษย์ ออกจากสำนัก ส่วนข้างๆเขานั้น มี จูเก้อ หลิวหยุน และ 6ผู้พิทักษ์สำนักอยู่



        "พวกคงไป คงจะดีกว่าสำหรับพวกเขาสำนักมังกรฟ้าเป็นเพียงทางผ่านสู่ความแข็งแกร่งของตน. " จูเก้อ หลิวหยุน นั้นรู้ว่า หลี่ ชางฉิงกำลังเศร้าใจ เขาจึงมาปลอบใจ



        "ท่านไม่จำเป็นต้องมาปลอบใจข้าหรอก ทำไมข้าต้องเศร้าที่เห็นพวกเขาออกไป ที่จริงแล้วข้ามีความสุขมากที่รู้ว่าการตัดสินใจของข้านั้นไม่ได้เลวร้ายไปทั้งหมด มันทำให้ข้าเห็นถึงคนที่จริงใจต่อข้าอย่างแท้จริง? "



หลี่ จางฉิง หันไปมองดูข้างหลังเขา และเห็นว่ามี ศิษย์หลักจำนวน 59 คนยืนอยู่ และยังมี ผ้อาวุโส ที่มีการบ่มเพาะอยู่ในระดับสูง ที่ หลี่ ชางฉิง เป็นคนเลือกฝึกให้อย่างลับๆอยู่



ไม่เพียง คนเหล่านั้นจะมีความสามารถที่จัดว่าดี แต่พวกเขายังมีจิตใจที่ซื่อสัตย์ ที่ยอมแบ่งปันความยากลำบากและยอมตายเพื่อสำนัก นั้น พิสูจน์ให้เห็น ว่าหลี่ ชางฉิง ไม่ได้เลือกคนผิดเพราะในขณะที่ สำนักมังกรฟ้ากำลังเผชิญกับวิกฤต ก็ยังมีคนคอยช่วยเหลืออยู่



       "เราจะออกจากที่นี่เมื่อไหร่ล่ะ เจ้าคงไม่นั่งรอความตายอยู่เฉยๆใช่หรือไม่ " จูเก้อ หลิวหยุน ถาม



       "แน่นอน เราจะรอจนกระทั่งไม่เหลือคนอยู่แล้ว และเราจะเริ่มต้นเดินทาง พวกเราต้องช่วยส่งเสริมคนของสำนักเรานั้นให้แข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่จะให้เขาฟื้น สำนักมังกรฟ้าอีกครั้ง"หลี่ ชางฉิง ตอบ



       "อ่าข้าสงสัย ว่าชูเฟิงไปไหน ข้าหวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา " จูเก้อ หลิวหยุน มองไปตามทางและมีความกังวลบนใบหน้าของเขา หลังจากได้ยินชื่อชูเฟิงทุกคนนั้นรู้สึกกังวลอย่างช่วยไม่ได้



       "โอ้ นี่คือกลุ่มคนแก่ กำลังชมนกชมไม้กันอยู่ใช่หรือไม่" ในเวลานั้นมีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังของพวกเขา



หลังจากที่ได้ยิน ใบหน้าของ หลี่ ชางฉิงและคนอื่นๆ ก็สดใสขึ้น พวกเขารีบหันไปรอบๆ หลังจากที่ได้เห็นคนคนหนึ่งอย่างชัดเจน พวกเขาก็รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน



//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


ผู้แปลโดยคุณ#Haridsada Karakete