วันจันทร์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 308 - จิตสังหารเข้าข่ม



       " ชูเฟิง เจ้า . . . . . . . "



เห็นสองปราการที่อยู่ในจุดสูงสุดอาณาจักรแก่นแท้ถูกกระทึบจนนิ่งไปด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ผู้เชื่อมต่อฯชุดเทาถึงกับทำสีหน้าที่เหมือนว่า " ชิบหายแล้ว!!! "



แต่เมื่อคิดอย่างรอบคอบ ไม่ว่าจะฝีมือความสามารถหรือพลังวิญญาณสองปราการก็ไม่ได้ด้อยไปกว่า ตู่กู๋ โอวหยุน ในเมื่อ ชูเฟิง เอาชนะได้ แล้วทำไมชูเฟิงจะเอาชนะสองปราการไม่ได้ ?



เมื่อคิดได้แบบนั้น ผู้เชื่อมต่อฯชุดเทาก็ไม่ได้โจมตีชูเฟิง แต่เขาคิดจะทำลายการก่อตัวอำนาจพลังฯที่ชูเฟิงวางไว้ เพือต้องการจะหนี



แต่ในตอนนั้นผู้เชื่อมต่อฯชุดเทาต้องเผชิญความเครียดไม่น้อย ทั้งที่ ชูเฟิง ยังไม่ได้ลงมือกับเขา ขณะนั้นชูเฟิงยืนอยู่นิ่งๆพร้อมกับจ้องมองเขาราวกับว่ากำลังมองตัวตลก 



*****  บูม บูม บูม *****



         " บ้าจริง!!! "



แม้ในตอนนั้นเขาจะใช้การโจมตีที่รุนแรงพังรูปแบบฯของชูเฟิง แต่พลังงานก็สะท้อนเป็นคลื่นกระแทกกับมากระจายไปรอบๆ ถึงแม้ ผู้เชื่อมต่อฯชุดเทาจะใช้ทุกอย่างที่เขามี หรือวิธีการอื่นๆเขาก็ไม่สามารถทลายรูปแบบฯออกไปได้ มันทำให้เขาทั้งกดดันทั้งโกรธ



* พรึบบบ * .



ทันใดนั้น ผู้เชื่อมต่อฯชุดเทาก็เปลี่ยนท่าที พร้อมกับพุ้งถลาออกไปทิศทางของ ซูรู่ และ ซูเหม่ย เนื่องจากเขาหนีออกไปไม่ได้ จึงคิดจะใช้พวกนางเป็นตัวประกัน



        " หืม . . . "



แต่ชูเฟิงก็ไม่ปล่อยให้เขามีโอกาส ด้วยแสงประกายใต้ฝ่าเท้าของเขา ชั่วพริบตาเขาก็มาถึงด้านหน้าของซูรู่และซูเหม่ย จากนั้นก็ซัดหมัดออกไปที่หน้าอกของผู้เชื่อมต่อฯชุดเทา



        " อ้า ! ! ! ! ! "



พลังนั้นทำให้ผู้เชื่อมต่อฯชุดเทากระเด็นกลับไป พร้อมกับเสียงที่ดังออกมาบริเวณหน้าอก อวัยวะภายในของเขาถูกทำลายจนป่นปี้ ความเจ็บปวดที่ได้รับสุดจะบรรยาย ทั้งปอดทั้งหัวใจ แทบจะทะลักออกมา



แต่นั้นเพียงแค่เริ่มต้น ชูเฟิง คงไม่ปล่อยให้คนที่มีความคิดระยำกับผู้หญิงของตน รอดไปง่ายๆ ก่อนที่ผู้เชื่อมต่อฯชุดเทาจะลุกขึ้น ชูเฟิงก็ใช้ความเร็วดั่งสายฟ้า เคลื่อนที่หายไปอยู่ด้านหลังของผู้เชื่อมต่อฯอีกครั้ง พร้อมกับคว้าคอเสื้อของมัน จากนั้นก็ฟาดลงกับพื้น



หลังจากที่มันล้มลงกับพื้น ชูเฟิงก็แยกขาซ้ายของมันออก พร้อมกับเสียงหัวเราะ ขณะที่ขาซ้ายแยกออก มันก็พยายามหนีบขาขวาเข้ามา แต่จากนั้นก็มีเสียงขาขวาถูกฉีกออก



จากนั้น ชูเฟิง ก็คว้าเป้ามันขึ้นมา เขากำอย่างแน่นด้วยมือข้างซ้ายของเขา



        " ห่ะะ ! "



        " ชูเฟิง เจ้าจะทำอะไร ? " ในตอนนั้น ผู้เชื่อมต่อฯชุดเทา รู้สึกวิตกเป็นอย่างมาก ไม่ว่าชิ้นส่วนในร่างกายส่วนไหนถูกทำลาย มันก็ยังมีทางรักษาได้ แต่ถ้าไอนั้นถูกทำลาย มันคงไม่มีทางกลับมาได้ อวัยวะเพศ นั้นเป็นกล่องดวงใจสำหรับเขา 



        " ทำอะไรน่ะหรอ นี่คือผลลัพธ์ที่กล้ามายุ่งกับผู้หญิงของข้า ไม่ว่าอยู่หรือตายเจ้าก็ต้องเป็น ขันที แม้กลายเป็นผี เจ้าก็ต้องเป็นผี ขันที " ชูเฟิง พูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยสายตาที่ดุร้าย จากนั้นก็บีบมืออย่างแรง ดัง **** โป๊ะ **** จากนั้นเลือดก็กระจายออกมา เต็มมือของเขา




       " อ้าาาา ~~~~~~~~ "



ความเจ็บปวดใต้หว่างขาของผู้เชื่อมต่อฯชุดเทาแสนจะทรมาน เขากรีดร้องออกมา และนั้นไม่ใช้การกรีดร้องโอครวญเพราะความเจ็บปวดของร่างกายเพียงอย่างเดียว มันยังเป็นความเจ็บปวดทางจิตใจของเขาอีกด้วย เขารู้ว่าตอนนี้ชีวิตเขาหมดสิ้นแล้ว แม้ว่า จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เขาก็ถูกกำหนดให้กลายเป็น ไอ้หำขาด



        " ชูเฟิง!!! ฆ่าข้า ฆ่าข้า!!! ต่อให้ข้าเป็นผี ขอก็จะไม่ให้อภัยเจ้า!!! "



        " ไม่ต้องห่วง ถึงเจ้าไม่บอก ข้าก็คิดจะฆ่าแกอยู่ดี "



ชูเฟิง ยิ้มอย่างสะใจ พร้อมกับยกหมัดขึ้นมาฟาดใส่หัวตาแก่นั้น  ดัง * โพ๊ะะะ * หัวของมันระเบิดออกเหมือนแตงโม กระจายไปทั่วพื้น



* ฟู่วววว ฟู่ววว *



ในตอนนั้น ก็มีแสงที่ตรวจสอบได้ยากพุ่งออกมาจากหัวที่กระจาย ขณะนั้นชูเฟิงก็ยื่นมือไปจับชีพจรของมันที่ข้อมือ



       " บ้าเอ้ย ชูเฟิง ปล่อยข้าเถอะ ปล่อยข้าไปเถอะ!!! "



ในตอนนั้น ขณะที่เขาจับชีพจร เสียงของผู้เชื่อมต่อฯชุดเทาพูดออกมาอีกครั้ง แต่ในครานี้ เสียงของเขานั้นไม่ได้มีความคิดที่จะตายเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่หาใดเปรียบ



มันเป็นจิตสำนึกที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะตาย ตราบใดที่ยังมีสติอยู่ เขาก็สามารถรอดได้ แต่หากจิตถูกทำลาย เขาก็จะตายอย่างสมบูรณ์ 



        " ไหนเจ้าบอกว่า ต่อให้เป็นผีก็จะไม่ปล่อยข้าไง " ชูเฟิงยิ้มอย่างเย็นชาและยื่นมือของเขาไปบีบที่ดวงจิต




หลังจากฆ่าผู้เชื่อมต่อฯชุดเทา ชูเฟิงก็เดินไปหาอีกสองคนที่รอดมาได้ด้วยการป้องกัน เมื่อมาถึงด้านหน้าทั้งสองเขาก็ถามว่า " ฉี เฟิงหยางอยู่ที่ไหน ตอนนี้ ? "



       " ข้าไม่รู้!!! ว่า . . . . " ปราการผมดำตอบอย่างเย็นชา ขณะที่จ้องหน้าเหมือนจะเอาเรื่อง



**** โผ๊ะ **** ก่อนที่เขาจะพูดจบ ชูเฟิง ก็ยกเท้าขึ้นมา พร้อมกับกระทึบไปที่หัวของปราการผมดำ


  

       " แล้วเจ้าล่ะ รู้มั้ยว่า ฉี เฟิงหยาง อยู่ไหน ? " ชูเฟิง จ้องถามไปที่ปราการผมขาว


       " อย่า . . . อย่าฆ่าข้า ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่างเท่าที่ข้ารู้ ข้าจะยอมบอกทุกอย่างเลย "



       " บอกมาเด๋วนี้!!! "



       " ฉี เฟิงหยาง ได้เข้าสู่อาณาจักรสวรรค์และทำให้ผู้นำตระกูลหลินของคฤหาสน์องค์ชายกิเลน วิตกอย่างมาก เขากลัวว่า ฉี เฟิงหยาง จะคุกคามตำแหน่งของเขา เขาจึงร่วมมือกับท่านเจ้าสำนักของข้า หยาน หยางเทียน จับกุม ฉี เฟิงหยาง "



        " เขาคิดว่า ฉี เฟิงหยาง จะก่อกบฏ นั้นคือเหตุผลที่จับเขาขัง อีกไม่กี่วัน เขาก็จะถูกประหาร ดังนั้น ตอนนี้ ฉี เฟิงหยาง จึงถูกขังไว้ในคุกภายในคฤหาสน์องค์ชายกิเลน "



**** โผ๊ะ **** หลังจากที่เขาบอกข้อมูล ชูเฟิงก็เตะเข้าไปที่หัว ปราการผมดำ จนตายในลักษณะเดียวกันกับคนก่อนหน้านี้



หลังจากที่ฆ่าพวกมันทั้งหมด ชูเฟิงก็เอาถุงจักรวาลจากเอวพวกมัน จากนั้นก็ดูดกลืนแหล่งพลังวิญญาณ พร้อมกับทื้งสายตาไปที่ ซูเฮิน และค่อยๆเดินเข้าไปหา



ขณะนั้น ซูเฮิน ก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว หลังจากที่เห็น ชูเฟิง ฆ่าคนพวกนั้นกับตา เขาก็หวาดกลัวอย่างสุดจะพรรณนา เพราะพวกเขาทั้งสามล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในจุดสูงสุดของอาณาจักรแก่นแท้ แต่ถูกฆ่าตายด้วยวิธีที่โหดเหี้ยม ซึ่งตัวเขาจินตนาการไปว่าตัวเองคงถูกฆ่าด้วยวิธีนั้นเหมือนกัน



* โป๊กก ๆ ๆ * จู่ๆเจ้าเมืองวิหคเพลิงก็คุกเข่ากับพื้นพร้อมโขกศีรษะ และกล่าวกับ ชูเฟิง " ชูเฟิง ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าถูกบังคับให้ไม่มีทางเลือก ข้าไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายท่าน "



        " เห็นแก่ รู่เอ๋อ และ เหม่ยเอ๋อ สักครั้ง ได้โปรดไว้ชีวิตข้าและข้าจะใช้โอกาสนั้นเปลี่ยนแปลงตนเอง "



       " ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรกับข้า ข้าชูเฟิงก็ไม่สน แต่เจ้านั้นไม่สนใจความรู้สึกของลูกเจ้าแม้แต่น้อย ความสุขของพวกนางเจ้าเคยนึกถึงบ้างไม๊ คนอย่างเจ้าไม่สมควรจะเป็นพ่อคนเลยด้วยซ้ำ " ชูเฟิงค่อยๆเดินเข้าไปขณะที่ใช้จิตสังหารเข้าข่ม



        " รู่เอ๋อ เหม่ยเอ๋อ รีบขอร้องเขาให้ข้าที ข้ารู้ดีว่าข้าผิด จากนี้ไปข้าจะไม่บีบบังคับเจ้าทำอะไรแบบนี้อีก ข้าจะฟังเจ้าทั้งสองทุกอย่าง ไม่ว่าจะให้ข้าทำอะไรก็ตาม !!! " เห็นว่าทุกอย่างมันไร้ประโยชน์ที่ไปขอร้อง ชูเฟิง ซูเฮิน จึงหันไปขอร้อง ซูรู่ และ ซูเหม่ย ขณะที่วื่งเข้าไปกอดขาของลูกสาวทั้งสองพร้อมกับร้องไห้โอดครวญ



         " ชูเฟิง อย่าฆ่าพ่อข้าเลย ไม่ว่าเขาจะผิดมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังเป็นพ่อของพวกเรา เขาเป็นคนทำให้พวกเราลืมตาขึ้นดูโลกใบนี้ " ซูเหม่ยเป็นครั้งแรกที่นางร้องไห้ขอร้อง ชูเฟิง ช่วยปล่อยพ่อนาง



         " ชูเฟิง ไว้ชีวิตเขาเถอะ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เขาก็ยังเป็นพ่อของเรา หากไม่มีเขา เราก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ ต่อให้เขาทำผิดอะไร เราก็เลือกที่จะให้อภัยเขา " ซูรู่ก็พูดขึ้น



ในตอนนั้น ชูเฟิง ก็ยื่นแขนทั้งสองข้างเขาออกโดยใช้พลังดึงดูดจากพลังวิญญาณ ดึงซูเหม่ยและซูรู่เข้าสู่อ้อมกอด ขณะที่เหลือแค่ ซูเฮิน 



/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////