วันพุธที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 314 - ยื่นมือช่วยเป็นข้อยกเว้น



       "ไม่ ถ้าข้าคืนร่างให้เจ้าควบคุมเจ้าคิดว่าจะหนีรอดไปได้อย่างนั้นหรือ"



       "ถ้าพวกมันสามารถจับเจ้าได้ ทั้งข้าแล้วเจ้าก็จะตาย ทำไมเจ้าไม่ลองเดิมพันกับข้าดูล่ะ "ต้านต้าน ไม่ยอมให้ชูเฟิงกลับมาคุมร่างของเขา



เธอเช็ดเลือดที่มุมปากของเธอ จากนั้นกัดฟันควบคุมร่างของชูเฟิงและทำทุกอย่างเท่าที่สามารถจะทำได้ ต้านต้านนั้นได้กระตุ้นปีกสีดำให้บินไปข้างหน้าสุดแรงของเธอ



        "ต้านต้าน นี่เจ้า"



ในตอนนั้น ชูเฟิงรู้สึกเจ็บปวด เพราะรู้สึกว่าต้านต้านกำลังเอาชีวิตเอาเธอมาเสี่ยงเพื่อเขา อย่างไรก็ตามความรู้สึกที่ต้องหลบอยู่หลังผู้หญิงนั้นก็ทำให้ชูเฟิงรู้สึกหดหู่มากทีเดียว



ในสถานการณ์แบบนี้ พลังของต้านต้านนั้นอ่อนแอลงเรื่อยๆ ควันสีดำที่ตัวเธอจางลงจางลง ความเร็วของเธอนั้นลดลงเรื่อยๆ และในที่สุดมันก็หมดลง



ไม่เพียงเท่านั้น ชูเฟิงและต้านต้านนั้น ไม่สามารถสลัดทั้ง2คนที่ตามมาให้หลุดไปได้ ทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเรื่อยๆ



      "ความเร็วของเจ้าเด็กเหลือขอนั่นลดลงแล้ว เร็วเข้า รีบไปจับมันให้ได้ อย่าให้มันได้หยุดพัก ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้ "



หยาน หยางเทียน ที่ตื่นตระหนกและรู้สึกยินดีมากเพราะอยู่ๆความเร็วของชูเฟิงก็ตกลง และร่างกายเอนไปมาราวกับจะร่วงลงไปเมื่อไหร่ก็ได้ เขาจึงตะโกนอย่างบ้าคลั่งและ ใช้พลังทั้งหมดพุ่งเข้าไปหาชูเฟิง



       "คราวนี้ข้าจะไม่ยอมให้มันหนีไปได้ ข้าจะต้องฉีกและสับมันเป็นชิ้นๆ "



ความโกรธ ของ หลิน โม่หลี่ ก็ได้ประทุขึ้นมา สายตาและออร่าของเขานั้นเต็มไปด้วยเจตนาที่จะฆ่าชูเฟิงเมื่อเขาจับตัวชูเฟิงได้



       "อั้ก!"



ทันใดนั้นชูเฟิงได้ถ่มเลือดออกมาจากเขา และปีกสีดำที่อยู่บนหลังเข้านั้นได้หายไปทันที ร่างกายของเขากำลังจะร่วงลงไปในป่าของภูเขาด้านล่าง



       "นี่ข้าจะต้องพ่ายแพ้ให้กับเจ้า2คนนั้นหรือ มันช่างน่าตลกยิ่งนัก... "



ในตอนนั้นชูเฟิงก็ยังไม่สามารถคุมร่างตัวเองได้ แต่เขานั้นได้ยินเสียงของต้านต้านที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและอ่อนล้ามาก



       "บัดซบ บัดซบจริงๆ"



แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะการรับรู้ของต้านต้าน ริบหรี่มาก จึงไม่สามารถคืนร่างให้ชูเฟิงได้ มีชูเฟิงเท่านั้นที่รู้สึกตัว และตอนนั้นฉี เฟิงหยางที่อยู่บนไหล่เขาก็เริ่มจะร่วงลงแล้ว



* * * * * * * * ตูม



ชูเฟิง และ ฉี เฟิงหยาง ได้ร่วงลงในป่าในที่สุด แรงที่ร่างของชูเฟิงและฉีเฟิงหยางร่วงลงมาสู่พื้นนั้น ทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่บนพื้นดิน และก่อให้เกิดควันจำนวนมาก ทำให้นกและสัตว์ป่าวิ่งหนีกันพล่าน



      "ฮ่าฮ่า! เจ้าเด็กเหลือขอ เวลาของกำลังจะเจ้าหมดลงแล้ว เจ้าหนีได้แค่นี้แหละ "



หยาน หยางเทียน รีบตามไปอย่างรวดเร็ว เขามองไปยังควันด้านล่างด้วยความสุขอย่างมาก แต่เขาก็ไม่ประมาทเขาปล่อยแรงกดดันไปสู่พื้นที่ด้านล่างเพื่อรับรู้และปิดทางการหนีของชูเฟิงในขณะที่เขาค่อยๆลอยลงมา



* * * * * * * * หวือ



ต่อมา หลิน โม่หลี่ที่ไล่ตามมาทันนั้น พุ่งไปด้วยความโกรธตรงไปหาควันที่ลอยขึ้นหนาและตะโกนลั่นว่า "ชูเฟิงชีวิตของเจ้าได้จบลงแล้ว !!"



หลิน โม่หลี่ สะบัดของแขนเข้าไปพัดควันให้ออกไป หลังจากควันหายไปนั้นใบหน้าของทั้งสองก็เกิดของเปลี่ยนแปลงอย่างมาก ใบหน้าของพวกเขาบูดบึ้งเพราะพบบางอย่างที่ผิดปกติ



พวกเขาประหลาดใจมากแม้จะพบหลุมขนาดใหญ่อยู่บนพื้น แต่ไม่ได้มีร่างของชูเฟิงและฉี เฟิงหยางอยู่ พวกเขาหายไปอย่างลึกลับ!



        "ไปไหน มันหายไปไหน มันหนีไปซ่อนที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้ "หลิน โม่หลี่ ตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่ง



        "ดูนั่น มีบางอย่างอยู่!" หยาน หยางเทียน ชี้นิ้วไปที่หลุมลึก



หลิน โม่หลี่ ตรงไปดูตามทางที่ หยาน หยางเทียน ชี้ แล้วเขาก็ตกใจเพราะในหลุมนั้นมีข้อความบางอย่างอยู่ เนื้อหาในข้อความนั้นได้กล่าวว่า " เทือกเขามังกรฟ้า ชีวิต และ การต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต!!"



"นี้มัน" หลังจากที่ได้เห็นข้อความเหล่านั้น หยาน หยางเทียน และ หลิน โม่หลี่ พลันหายใจติดขัด พวกเขาหันไปมองไปรอบๆ และพบกับความว่างเปล่า ทำให้ ความไม่สบายใจ ความกลัว ความกังวลเพิ่มขึ้นพร้อมๆกัน



        "พวกเราทำยังไงดี นี่เป็นไปได้ว่ามีบางคนนั้นช่วยชูเฟิงไว้ "หลิน โม่หลี่ กล่าวด้วยความกลัว เขากลายเป็นคนมีเหตุผลขึ้นทันทีทั้งที่ก่อนหน้านี้นั้นเขาแทบจะกลายเป็นคนบ้า



       "ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น ถ้ามีคนมาช่วยชูเฟิงจริง ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทิ้งข้อความไว้ ชูเฟิงต้องใช้ทักษะบางอย่างที่บังสายตาเราแล้วหนีออกไปอย่างแน่นอน"หยาน หยางเทียนพูด



       "แล้วตอนนี้เราต้องทำยังไง " หลิน โม่หลี่ ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์องค์ชายกิเลน ได้สูญเสียความเยือกเย็นของเขาและคิดอะไรไม่ออก



      "เราจะไปทำอะไรได้ ตอนนี้มีแค่ทางเดียวต้องไปที่สำนักมังกรฟ้า!! " หยาน หยางเทียน ตอบ



2 วันต่อมา ภายในวิหารในหุบเขาร้อยเลี้ยว ฉี เฟิงหยางได้ลืมตาขึ้น เขาจำได้ว่าเขาโดนชูเฟิงแบกอยู่และกำลังหนีจากนั้นก็ร่วงเข้าไปในป่าหลังจากนั้นเขาจำอะไรไม่ได้อีกเลย



       "เจ้าตื่นแล้ว!" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น



เขายกหัวขึ้นมองและพบว่าเป็นสหายเก่าของเรา เจ้าของวิหารนี้ที่เป็นผู้เชื่อมต่อโลกวิญญาณชุดสีฟ้า



       "ชูเฟิงเป็นไงบ้าง เขาอยู่ไหน ท่านได้ช่วยเขาไว้ใช่หรือไม่ " ฉี เฟิงหยาง ลุกขึ้นนั่ง และมองหาตัวชูเฟิง



       "ไม่ต้องห่วง ข้าช่วยเขาไว้แล้ว " ผู้เชี่ยวชาญลึกลับตอบ



       "พี่ชาย เฮิงหยวน ข้ารู้ว่าท่านไม่ทิ้งให้ข้าตายแน่นอน " หลังจากพูดเสร็จเขาก็ยิ้มและพูดอีกว่า " ตอนนี้ชูเฟิงอยู่ที่ไหนหรือ "



       "ข้าได้ส่งเขาไปสถานที่ที่เขาควรจะไป " ผู้เชี่ยวชาญลึกลับตอบ



       "ที่ๆเขาควรจะไปอย่างนั้นหรือ" ฉี เฟิงหยาง พูดอย่าสงสัย



       "ข้า เจียง เฮิงหยวน ได้สาบานไว้แล้วว่าจะไม่ยุ่งกับอาณาจักรมังกรฟ้า และ ไม่มีส่วนร่วมใดๆกับอาณาจักรมังกรฟ้า ข้านั้นแค่ตามหาผู้ที่มีกายาศักดิ์สิทธิ์ "



      "ข้านั้นได้ฝ่าฝีนคำสาบานของตัวเองและได้ช่วยเจ้ากับชูเฟิงไว้ เหตุผลที่ข้าช่วยชีวิตของพวกเข้าไม่ใช่เพราะเจ้าหรอกนะ เป็นเพราะว่าชูเฟิงนั้นเป็นต้นกล้าชั้นดีของอาณาจักร ข้าจึงต้องช่วยเขาไว้ "



      "เขามีความสามารถมากมายเพียงอายุแค่นี้ เขายังสามารถพัฒนาได้ขึ้นเรื่อยและในอนาคตเขาอาจจะเหนือกว่าเด็กรุ่นใหม่ของอาณาจักรอื่นๆ. "



        "ข้ากลัวว่าซักวันนึงนั้น เขาจะสามารถก้าวข้ามสัตว์ประหลาดน้อยของราชวงศ์ข้าไป เพราะข้าสัมผัสได้ว่าในร่างของเจ้าหนุ่มนั่นมีบางอย่างที่พิเศษอยู่ แต่สำหรับสิ่งนั้นแม้เป็นข้าก็ไม่สามารถระบุถึงมันได้ "



       "แต่มีสิ่งนึงที่เขาทำให้ข้าประหลาดใจ มันก็คือ เขาเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อช่วยเจ้า ไม่มีคนมากนักหรอกที่จะทำแบบเขาดังนั้นเขาจึงมีค่าพอที่ข้าจะช่วย "เจียง เฮิงหยวน พูด



ในตอนนั้น ฉี เฟิงหยาง ก็ยิ้มเบาๆและไม่ถามถึงชูเฟิงอีก เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนากับเจียง เฮิงหยวนเป็นเรื่องอื่นๆ



เขาได้เข้าใจถึง เจียง เฮิงหยวนที่มาช่วยเขาในครั้งนี้ และ การประเมินชูเฟิง จากเจียง เฮิงหยวนนั้นบอกได้ว่า ปัจจุบันชูเฟิงนั้นอยู่ในที่ปลอดภัย



"อืม ~~~"



ในที่ที่ห่างไกลจากหุบเขาร้อยเลี้ยวชูเฟิง ลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง เขารู้สึกปวดหัวอย่างมากในขณะที่สำรวจตัวเองอยู่



หลังจากที่ตรวจสอบเสร็จแล้ว เขาพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาจึงกวาดตามองรอบๆ จากนั้นมีความประหลาดใจเกิดขึ้นในสายตาเขาและเขาก็ได้ถามตัวเองว่า "ที่นี่คือที่ไหน"


/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


แปลโดยคุณ#Haridsada Karakete