วันศุกร์ที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 360 - ไม่รู้จริง




หลังเวลาผ่านไปสักครู่ จื่อหลิง ก็ลาก ชูเฟิง เข้าไปในกลุ่มของนาง ภารกิจครั้งนี้จึงเริ่มขึ้น



พวกเขาแยกออกเป็น 2 กลุ่ม โดยมีสองอาวุโสนำหน้า พวกเขามุ่งหน้าไปยังบริเวณพื้นที่ปลอดภัย



ในกลุ่มของชูเฟิงมีเกือบ 500 คน โดยมีสตรีอยู่ 50 คน มิหนำซ้ำอาวุโสที่รับผิดชอบในการนำทาง ยังเป็น หลิว จือซุน โดยส่วนที่เหลือทั้งหมดล้วนแต่ชายหนุ่ม



จริงๆมันควรจะเป็น หมาป่าน้อยกว่าเนื้อ แต่นี้กลายเป็นว่า เนื้อน้อยกว่าหมาป่า



ในสถานการณ์เช่นนี้ เหล่าบุรุษอัจฉริยะจากทั่วทุกสารทิศ เรื่มที่จะปูเส้นทางเพื่อให้ได้รับความชื่นชอบจากเหล่าสตรีอัจฉริยะที่แสนงดงาม



โดยเฉพาะ จื่อหลิง นางต่างมีชายหนุ่มลุมล้อมเข้าหา แต่ผู้ใดที่เข้ามาใกล้นาง นางก็จะตวาดไล่อย่างไม่ใยดี แม้แต่ผู้ที่ได้รับจดหมายเชิญอย่าง ซ้ง ฉิงเฟิง, ไป๋ หยวนเฟย, หลิว เสี่ยวเหยา ก็ไม่เว้น



เมื่อพวกเขาเห็นแบบนั้น ผู้จัดการอาวุโส ยังต้องส่ายหน้าของพวกเขาโดยไม่กล้าจะเข้าไปยุ่ง จื่อหลิงที่ทิ้งระยะจากชายหนุ่ม นางกับเป็นคนขอเข้าร่วมการแต่งงาน ตราบใดที่พวกเขานึกถึงสถานะพิเศษของนาง และ ปู่ของนางที่เหมือนกับสัตว์ประหลาด ที่แม้แต่เจ้านครยังหวาดกลัว ผู้จัดการอาวุโสจึงได้แต่มองอย่างช่วยไม่ได้



ถึงแม้ว่าจื่อหลิงจะออกห่างจากชายหนุ่มคนไกลเป็นโยด แต่สิ่งต่างๆเหล่านั้นกับได้รับการยกเว้น สำหรับชูเฟิง ขณะนั้นนางดึงชูเฟิงไว้ข้างๆตัวนาง ดังนั้น ชูเฟิง จึงหาทางหนีออกไปไม่ได้



แต่นั้นก็นับเป็นโอกาส เมื่อหาทางหนีไม่ได้ ชูเฟิงก็ไม่ยอมที่จะอยู่เฉย ตอนนั้นเขาก็เรื่มหาทางให้ได้เป็นเพื่อนกับจื่อหลิง และบางครั้งเขาก็หาประโยชน์เล็กๆน้อยๆจากนาง นั้นจึงทำให้คนอื่นๆยากที่จะทนต่อไปได้



ในตอนนั้น ซ้ง ฉิงเฟิง , ไป๋ หยวนเฟย และหลิว เสียวเหยา ทั้งสามคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี เดินมาขวางหน้าของ ชูเฟิง เพื่อต้องการจะให้ชูเฟิงออกห่างจากจื่อหลิง จากนั้นพวกเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหลมคม



        " เจ้าหนู ทำไมเจ้าถึงสัมผัสแม่นางจื่อหลิง รักษามารยาทด้วย!!! "



ตอนนั้น หน้าของชูเฟิงเหมือนกำลังอยากจะพูด ขณะที่เขามองหน้าไปที่จื่อหลิงเพื่อจะอ้าปากพูด แต่จื่อหลิงที่อยู่ข้างๆดันพูดแทรกขึ้นมันซะแบบนั้น



        " พวกเจ้า อยากจะยุ่งเรื่องของข้ากับชูเฟิงมากใช่ไม๊  หากเจ้ายังกล้าขวางทางข้า อย่าหาว่าข้าหยาบคาย " น้ำเสียงของจื่อหลิงที่แสนไพเราะ แต่คำพูดของนางราวกับว่าไม่เห็นพวกเขาทั้งสามอยู่ในสายตา



         " พวกเรา . . . เรา . . . " ตอนนั้น ซ้ง ฉิงเฟิงและอีกสองคน ได้แต่ยืนอ้ำอึ้งด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด โดยไม่รู้ว่าพวกเขาควรทำยังไงต่อ ซึ่งพวกเขาไม่เคยคิดว่า จื่อหลิง นางจะตอกหน้าพวกเขาเช่นนี้



ตอนนั้นพวกเขาหมดหนทางหาข้ออ้างใดๆ ขณะที่ฝูงชนกำลังมองดู พวกเขาได้แต่ยืนนิ่งอย่างเคว้งคว้าง อีกทั้งเสียหน้าอย่างแรง โดยไม่สามารถทำอะไรได้



          " ฮ่ะฮ่า ไหนเจ้าว่าไม่ชอบข้า ? หากเจ้าไม่ชอบข้า เหตุใดถึงได้ช่วยข้าล่ะ ? " ชูเฟิง หัวเราะขณะพูดคำเหล่านั้น เขาก็ขยายมือออกด้วยความชั่วร้ายไปที่เอวของจื่อหลิง อย่างช้าๆ        



แต่เขาไม่รู้เจตนาที่แท้จริงว่าเหตุใดจื่อหลิงถึงอยากให้เขาอยู่ใกล้ๆตัว ไม่ว่านางจะมุ่งร้ายต่อชูเฟิง หรือ นางอาจแค่ต้องการให้ชูเฟิงอยู่ภายในระยะสายตา หรือเหตุผลอื่นๆ ชูเฟิงก็จะใช้โอกาสนี้เริ่มแผนการ ชั่วร้ายกับจื่อหลิง เขาใช้วิธีการสร้างความน่าลำคาญและทำทุกอย่างได้อย่างหน้าไม่อาย



เพราะอะไรงั้นหรอ ก็เพราะต้องการให้จื่อหลิงโมโห จนทนเขาต่อไปไม่ได้ เพียงแค่นั้น ชูเฟิง ก็จะมีโอกาสหนีออกจากกลุ่มไปได้



เนืองจากในปัจจุบัน การที่เขาอยู่ในกลุ่มนั้นไม่ปลอดภัย ชูเฟิงไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญสถานการณ์อันตรายใดๆบ้าง ขนาดแม้แต่ผู้จัดการอาวุโสยังไม่พอใจเขาที่เห็นเขาอยู่กับจื่อหลิง ดังนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆเลย



ในตอนนั้นนางรู้สึกได้ถึงมือของชูเฟิงที่ยื่นเข้ามาใกล้ๆอย่างชั่วร้าย จื่อหลิงจึงได้แต่สีหน้าเปลี่ยนไปทันทีและถอยก้าวออกไป จากนั้นก็จ้องหน้าชูเฟิงและกล่าว " เจ้าอย่าคิดแม้แต่น้อยว่าจะได้ความรักจากข้า ข้าแค่ไม่อยากให้ใครมายุ่งเรื่องงานของข้า อีกอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำเพือช่วยเจ้า "



        " พูดต่อสิ พูดต่อ หากคนอื่นเชื่อที่เจ้าพูดก็คงจะดี!!! "



        " พูดยังให้ตายยังไงข้าก็ไม่เชื่อ ข้าสัมผัสได้ชัดเจนว่าเจ้านั้นตกหลุมรักข้า และเจ้าก็ไม่มีทางออกห่างจากข้างกายข้า โดยอ้างเหตุผลงี่เง่านั้น เพื่อให้ได้อยู่กับข้าใช่ไม๊ล่ะ "



ชูเฟิงดึงมุมปากเก็บเข้ามา พร้อมกับหัวเราะขณะที่ใช้สายตาจ้องมองอย่างไปที่ยอดเขาที่แสนภาคภูมิของจื่อหลิงอย่างไร้ยางอาย เมื่อเขาเห็นเช่นนั้น ก็ไม่สามารถที่จะอดแลบลิ้นออกมาขณะที่เลียริมฝีปาก



         " เจ้า. . . . . ข้าไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายแบบเจ้ามาก่อนเลย หากไม่ใช่เพราะ . . . . . . อุ๊บ!!! "



ใบหน้าเล็กๆของจื่อหลิง เต็มไปด้วยความโกรธ จนชูเฟิงสามารถมองเห็นรังศีอำมหิตพุ่งออกมาจากดวงตาของนาง ซึ่งสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรง แต่จิตสังหารนั้นผ่านมาเพียงครู่จากนั้นนางก็หยุดเอาไว้ สุดท่ายนางก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว



        " ข้าก็ยินดีนะที่ได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกับแม่นาง  " ชูเฟิงยิ้มขณะที่ดำเนินแผนการขณะที่ตามนางไป




       " นี่แม่นาง อย่าได้โกรธเลย เพื่อให้เจ้าอารมณ์ดีขึ้นข้าจะเล่าเรื่องอะไรให้เจ้าฟัง "



       " ข้าไม่ฟัง!!! "



      " หากไม่ฟัง งั้นเจ้าบอกมา จะให้ข้าทำยังไงถึงจะหายโกรธ ? "

 


      " หุบปาก ! ! ! "



ทุกคนรู้สึกว่า ชูเฟิงได้รับโอกาสที่พวกเขาไม่เคยได้ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไร อย่างไรก็ตามชูเฟิงกับไม่นึกว่านางจะอดทนได้ถึงเพียงนี้ ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ยอมให้ชูเฟิงออกจากตัวไปเลย มันทำให้เขากดดันอย่างมาก



ขณะที่พวกเขาเห็นจื่อหลิง เดินข้างกายของชูเฟิง หลายๆคนอยากจะวิ่งเข้าไปอัดชูเฟิงมาก แต่พวกเขาเกรงว่าจะถูกจื่อหลิงตอกหน้ากลับหลังจากที่เห็น ซ้ง ฉิงเฟิง, ไป๋ หยวนเฟย และ หลิว เสียวเหยา หน้าหงาย พวกเขาก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้น



         " บ้าที่สุด ไอ้เด็กจากอาณาจักรมังกรฟ้านั้นมีอะไรดี แม่นางจื่อหลิง ถึงได้สนใจมันนัก " ซ้ง ฉิงเฟิง ขบถฟันด้วยความเกรี้ยวโกรธ เขาที่เป็นทีต้องการของผู้หญิงนับไม่ถ้วน กับนึกไม่ถึงว่าจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กพันธุ์นั้น



        " ใครจะรู้ว่าจื่อหลิงกำลังคิดอะไรอยู่ บางทีนางอาจจะตาถั่วก็ได้ จึงได้ไปหลงรักคนชั้นต่ำ  " ไป๋ หยวนเฟย ขดริมฝีปากของเขาและที่กล่าวอย่างมันส์ปาก



        " เท่าที่ข้ามอง แม่นางจื่อหลิง คงไม่ได้ชอบชูเฟิงจริงๆ แต่พวกเขาน่าจะรู้จักกันมาก่อน บางทีอาจเป็นไปได้ว่าเขามีความลับอะไรกันทีคนอื่นยังไม่รู้ " หลิว เสียวเหยา เดาขึ้นมา



       " หากเจ้าไม่รู้จริง ก็อย่าได้พูดส่งเดช เหตุใดจื่อหลิงต้องไปตกหลุมรักคนแบบมันด้วย "



ในตอนนั้น กลิ่นอายที่เย็นจะเย็นยะเยือกก็พัดผ่านด้านหลังของทั้งสาม เมื่อหันไปมองก็พบว่านั้นคือ หลิว จื่่อซุน

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ReadMGA.blogspot.com