วันจันทร์ที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 380 - ผนังที่พังทลาย


     "ทำไมถึงห้ามข้าไม่ให้ช่วยเขาล่ะ" ชูเฟิงถามด้วยความสับสน



     "เจ้ายังจะถามอีกหรือ เขาเป็นศัตรูของเขา เขาจแย่งสมบัติไปจากข้าและเจ้านะ " จื่อ หลิงพูด



     "ไม่ ข้าจะไม่เอาสมบัติไป ได้โปรดชูเฟิงช่วยข้าที ถ้าเจ้าช่วยข้าข้าจะออกไปจากที่นี่ทันที " เจียง หวู่ชาง พูดขอร้องชูเฟิง เมื่อต้องเผชิญกับความตายต่อให้ยิ่งใหญ่มาจากไหนก็ล้วนกลัวทั้งสิ้น



      "อย่าเชื่อเขา ถ้าข้าคิดไม่ผิดเขามาจากราชวงศ์เจียง ถ้าเจ้าช่วยเขาในวันนี้ ในอนาคตเขาจะย้อนกลับมาโจมตีเจ้าและข้าแน่นอน " จื่อ หลิงพูด



      "ไม่นะ ชูเฟิงได้โปรดเชื่อข้า ข้าไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน และข้าจะไม่พูดเรื่องวันนี้ให้ใครฟังเลย " เจียง หวู่ชาง ตื่นตระหนกมาก ที่จื่อ หลิงพูดอย่างนั้น เขาจงรีบพูดไป



ในตอนนั้นชูเฟิงขมวดคิ้วแน่น และนิ่งคิดในตอนนั้นหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย



และท้ายที่สุดดวงตาที่แหลมคมดั่งนกอินทรีของชูเฟิง ก็จ้องไปที่เจียง หวู่ชาง และพูดว่า " เจียง หวู่ชาง ข้าจะช่วยเจ้าในวันนี้ ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทรยศผู้มีพระคุณ "



หลังจากพูดจบ ชูเฟิง ก็ซ้อนทับฝ่ามือแล้วเรียกโซ่พลังวิญญาณ มาพลันลอบตัวเจียง หวู่ชางอีกครั้ง



และในตอนนี้ จื่อ หลิงก็มองชูเฟิงด้วยสายตาที่คับข้องใจ  แต่เธอก็ไม่หยุดชูเฟิงและเงียบมองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้น



ในที่สุดชูเฟิงก็ช่วย เจียง หวู่ชาง ไว้ในที่สุด หลังจากได้รับการช่วยเหลือแน่นอนว่า เจียง หวู่ชางก็ไม่ได้โจมตีชูเฟิง อย่างไรก็ตามด้วยความทะนงตนของเขาเขาก็ไม่ขอบคุณชูเฟิงตรงๆ



     "ชูเฟิง ข้าเจียง หวู่ชาง จะจำพระคุณของเจ้าในวันนี้ไว้ ในอนาคตข้าต้องตอบแทนให้เจ้าแน่นอน "



     "นี่คือคำแนะนำจากข้า ว่าที่แห่งนี้นั้น ทั้งพวกเจ้าและข้านั้นไม่สามารถสำรวจได้อย่างแน่นอน ทางที่ดีที่สุดคือออกไปร่วมกับพวกข้า " เจียง หวู่ชางพูด



      "ขอบใจสำหรับคำแนะนำของเจ้า แต่ตั้งแต่ข้าชูเฟิงได้ก้าวมาที่นี่ข้าก็คิดว่าข้าจะไม่ยอมกลับไปมือเปล่า ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาสัญญาและไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องในวันนี้ " ชูเฟิงพูด 



      "ไม่ต้องกังวล ข้า เจียง หวู่ชาง รักษาสัญญาเสมอ เห็นว่าเจ้าจะเดินทางไปต่อและบางทีนี่อาจจะเป็นการช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆจากข้า "



เจียง หวู่ชาง ล้วงเข้าไปในถุงจักรวาลของเขาและหยิบกระดาษหนังแกะ และส่งให้ชูเฟิงและเดินกลับไปยังทางที่เขาเข้ามา



และหลังจากที่ส่ง เจียง หวู่ชางด้วยสายตา เขาก็พลิกดูกระดาษหนังแกะนั้น และพบว่า มันแผนที่ แต่มัยังไม่สมบูรณ์



เป็นแผนที่ที่บันทึกเส้นทางและกลไกของที่แห่งนี้ไว้แต่ไม่ได้บันทึกถึงหลุมที่อยู่ตรงนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่เจียง หวู่ชางจะถูกจับตัวไป



       "แผนที่นี้ไม่ได้สำคัญเท่าไหร่นัก และเรายังคงต้องพึ่งตัวเองต่อไป." จื่อ หลิง เดินไปและมองแผนที่ไป หลังจากนั้นเธอก็วางรูปแบบวิญญาณบนพื้นดิน และเมื่อเสร็จสมบูรณ์มันนกลายเป็นสะพานสีรุ้ง ข้ามหลุมข้างล่างไป



      "หลุมนี้ มีแรงดึงดูด ถ้าเราเดินบนอากาศเราจะโดนดูกแน่นอน มันคงจะดีถ้าเราเพิ่มการระมัดระวังตัวเองขึ้น " จื่อหลิง พูด พร้อมก้าวไปยังสะพานสายรุ้งและข้ามไป หลังจากที่ประมาทไปก่อนหน้านี้ในตอนนี้เธอเพิ่มความระมัดระวังขึ้นเป็นอย่างมาก



หลังจากนั้น ชูเฟิง กับ จื่อหลิง ที่เดินทางด้วยกัน ก็พบอุปสรรคและผ่านมาได้ ในตอนท้ายเขาพบปัญหาที่ใหญ่หลวงคือ แผนที่นั้นดูเหมือนว่าจะถูกบันทึกมาหลายปีแล้ว



หลังจากผ่านอุปสรรค พวกเขาจะพักฟื้นตัวเองซักพักนึง มันจะเป็นวิธีการที่เยี่ยมมากถ้าพวกเขาไม่มีแผนที่ แมว่าจื่อหลิง อยากจะฝ่ามันไป แต่มันก็ต้องใช้พลังอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถฝ่ามันไปได้



ในทำนองเดียวกันก็มีกลไกหลอกหลายตัว และในแผนที่ไม่ได้บันทึกกลไกดังกล่าวไว้ แต่กลไกเหล่านั้นไม่ได้เหมือนกลไกที่ถูกวางมาเป็นเวลานานแล้ว อย่างไรก็ตามผู้บันทึกแผนที่นี้ยอดเยี่ยมมากพวกเขาบันทึกไม่เว้นแม้แต่กลไกหลอกด้วย



มันมีบางอย่างแปลกๆ เพราะเมื่อก่อนนั้น ที่นี่มีคนอยู่แค่2คน และกลไกนั้นถูกวางไว้ผ่านมา 2 ยุคสมัยแล้ว นอกจากนี้ต่อให้มีสมบัติก็ไม่น่าจะมีกลไกมากมายขนาดนี้



ซึ่งหมายความว่ากลไกเหล่านี้ถูกนำมาใช้เพื่อป้องกันผู้บุกรุก ไม่ใช่ทดสอบผู้บุกรุก เพราะอุปสรรคด้านในนั้นยากขึ้นเรื่องๆ จึงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะฝ่าเข้าไปเลย



สิ่งที่สำคัญที่สุดคือกลไกเหล่านี้ควรจะฆ่าผู้บุกรุกในทันที แต่มันยังปล่อยให้ผู้บุกรุกมีชีวิตอยู่ซักพัก ยกตัวอย่าง หลุมก่อนหน้านี้ ถ้ามันไม่ใช่หลุม แต่เป็นกับดักอื่นๆ จื่อ หลิง กับ เจียง หวู่ชางอาจตายก็ได้



แต่โชคดีที่ จื่อ หลิง นั้นมีอำนาจวิญญาณที่แข็งแกร่ง และ พลังของเธอก็ไม่ได้น้อยเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อสูรวิญญาณประเภทภูติ ของเธอนั้น แข็งแกร่งมากดและต่อมาในที่สุดชูเฟิง และจื่อ หลิงก็มายังส่วนที่ลึกที่สุดที่แผนที่ได้แสดงไว้



ในสถานที่นั้น เป็นวิหารขนาดใหญ่มาก วิหารนั้นใหญ่เหมือนเป็นลานที่พอจะรองรับคนหลายร้อยหลายพันคนได้เลยทีเดียว



และโครงสร้างของมันเหมือนกับวิหารหยกทองคำก่อนหน้านี้



อย่างไรก็ตามในกลางวิหารนี้ไม่มีสมบัติ และในสถานที่แห่งนี้ไม่ได้เปล่งประกายด้วยหยกทองคำ แต่มันทรุดโทรมเต็มที่แล้วเพราะผนังข้างนอกนั้นเหมือนถูกทำลายโดยใครบางคน



        "กำแพงนี้ช่างวิเศษยิ่งนักและความแข็งแกร่งของข้าในตอนนี้ไม่สามารถทำลายมันได้คนที่ทำอย่างนี้ได้ต้องแข็งแกร่งจริงๆ " จื่อ หลิง พูดในขณะที่สำรวจรอยบนผนัง



        "ผนังเหล่านี้ดูเหมือนปกปิดรักษาบางอย่างไว้ก่อนหน้านี้ ดังนั้นจึงมีคนมาทำลายมันเพื่อที่จะทำบางอย่างกับสิ่งที่อยู่ใต้ผนังนี้อย่างนั้นสินะ" ชูเฟิงพูด



        "บ้าจริง ถ้าข้าคิดไม่ผิดสิ่งที่อยู่ใต้ผนังนี้ควรจะเป็นสิ่งที่ถูกทิ้งไว้โดยผู้เชี่ยวชาญ "



        "และคนที่ทำลายมันอาจจะเป็น 1 ใน ราชันย์อสูรมหึมาที่พ่ายแพ้ให้กับบรรพบุรุษของราชวงศ์เจียงในตอนนั้น และหลังจากเรื่องนั้น มันคงแข็งแกร่งขึ้นเพราะได้บางอย่างจากที่นี่ “



จื่อ หลิงกัดฟันแน่น และดูเหมือนจะโกรธมาก เพราะด้วยความเห้นแก่ตัวของราชันย์อสูรมหึมา อาจจะทำลายมรดกที่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงทิ้งไว้ให้ในก่อนหน้านี้เพื่อที่จะไม่ให้คนอื่นได้รับประโยชน์จากมัน 



       "เดี๋ยวก่อนที่นี่ยังไม่ใช่ที่สิ้นสุดของสถานที่แห่งนี้ " ชูเฟิงพูด



      "ทำไมหรือ" จื่อ หลิงถาม



       "ดูนี่สิ้." ชูเฟิงชี้ไปที่แผนที่ของเขา



       "นี้! นี่มัน! " หลังจาก จื่อ หลิงเดินมาใกล้กับชูเฟิงและมองไปยังพื้นที่ที่ชูเฟิงชี้ เธอจึงแสดงท่าทีออกมาอย่างช่วยไม่ได้


//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


A: เอ็งว่า วันหน้าเจียง หวู่ชาง มันจะเนรคุณป่าวว่ะ ?

B : เห็นว่าไม่นะ ประมุขแห่ง 9 อาณาจักร คงไม่ตะบัดสัตย์หรอก ได้ยินว่าราชวงศ์รู้เรื่องที่ ชูเฟิง ช่วยเจียงหวูชางด้วยนะ

A : เรื่องนั้นข้าก็พอได้ยินเรื่องนั้นมาบ้าง แต่อย่างว่านะไม่มีมิตรแท้ที่ถาวร นอกซะจากเขาทั้ง 2 จะเปนพี่น้องร่วมสาบาน

B : หากได้ราชวงศ์เจียงคอยหนุนหลัง พี่เฟิง ก็ไม่กลัวใครน่าไหนในอาณาจักรทั้ง 9 แล้วนะสิ

A : ถึงป่านนั้น สสานจักรพรรดิทั้ง 4 ก็คงตกเป็นของพี่เฟิงแล้ว จากนั้นก็คงเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปยังโลกใบใหม่

B : ส่วนเขาตั้งเป้าหมายไปที่ไหนก่อนนั้น ทุกท่านโปรดติดตามให้ดี

A : ใช่ๆ แต่เร็วๆนี้จะมีเรื่องน่าสนุกเกิดขึ้นด้วยเมื่อชูเฟิง ไปกระตุกหนวด 6 มหาอำนาจ

B : จะทำไงได้ ไอพวกบ้านั้น มันอยากโลภมากเอง . . . . . . .



แปลโดยคุณ#Haridsada