วันพฤหัสบดีที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2559

บทที่ 416 - ปีศาจผู้บ้าคลั่ง


ชูเฟิงนั้นไม่ใช่นักบุญเพราะโลกที่กว้างใหญ่และเต็มไปด้วยความอยุติธรรมนี้นั้น ยึดถือหลักคนแข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด จึงทำให้เกิดการฆ่าฟันกันเป็นเรื่องปกติ เพราะโลกนี้นั้นเต็มไปด้วยความอยุติธรรมจึงมีเกิดการแย่งชิงเพื่อความอยู่รอด การข่มขู่ด้วยกำลัง และ เหตุการณ์ที่เรียกว่า ปลาใหญ่กินปลาเล็ก



แต่เขาก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้าย ที่จะปล่อยเรื่องตรงหน้าไปเฉยๆได้



ในตอนนั้น มีขอทานแก่คนนึงกำลังถูกเสี่ยวเอ้อของร้านๆนึงลากออกจากร้านไปเพื่อให้ลูกค้าของพวกเขานั้นสบายใจ เมื่อเห็นภาพนั้น ชูเฟิง ก็ลุกขึ้นทันที เขาไปประคองตัวขอทานแก่คนนั้นให้ยืนขึ้นและพูดว่า “ ท่านลุงมาทานด้วยกันกับข้าก็ได้นะ”



    "ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณท่านจริงๆ!" เห็นเยี่ยงนั้นชายชราก็มีความสุขมากรีบคารวะชูเฟิงอย่างรีบร้อน



หลังจากมาถึงโต๊ะของชูเฟิง ขอทานแก่ก็เริ่มทานอาหารด้วยความเร็วดุจพายุ



     "ท่านลุง ค่อยๆทาน ไม่ต้องรีบ วันนี้ข้าจะให้ท่านทานจนอิ่ม เดี๋ยวข้าจ่ายให้ท่านเอง. " ชูเฟิงยิ้ม จากนั้นไปพูดกับเสี่ยวเอ้อว่า"เสี่ยวเอ้อนำอาหารมาให้ท่านลุงอีกซิ! "



ได้ยินคำพูดนั้นชายชราก็ยิ้มและพูดว่า “เจ้าช่างเป็นคนดียิ่งนัก แต่บางครั้งการเป็นคนดีก็ไม่ได้สิ่งใดตอบแทน "



หลังจากพูดจบสายตาของชายชราที่เดิมอ่อนแอก็เปลี่ยนไป มันกลายเป็นสายตาที่น่ากลัวมากและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน การปรากฏตัวของชายชราคนนี้ทำให้ผู้คนรอบข้างแตกตื่น



ในตอนนั้น ออร่าระดับ 3 อาณาจักรสวรรค์ ก็เล็ดรอดออกมาจากร่างของชายชรา และ อำนาจวิญญาณระดับสีฟ้าก็กระจายออกมาล้อมรอบชูเฟิงและกระจายไปรอบโรงเตี๊ยม



เหมือนเห็นเยี่ยงนั้นชูเฟิงตกใจมาก เขากระโดดถอยออกมาและพูดว่า “ ท่านเป็นใครกันแน่ “



ชายชราไม่ได้ตอบกลับเขาเพียงพลิกมือของเขาและจากนั้น ใบประกาศจับก็ปรากฏขึ้นและลอยมาอยู่บนโต๊ะอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเขาพูดกับชูเฟิงว่า “ ข้าคือชายชราร้อยหน้า เป็นนักฆ่าอันดับ1ของอาณาจักรนี้ "



     "อะไรนะ ชายชราร้อยหน้าหรือ " เมื่อได้ยินอย่างนั้นผู้คนในโรงเตี๊ยมก็ตกใจและกลัวจนตัวสั่นทันที พวกเขาอยากจะหนีแต่ก็ไร้ประโชน์เพราะโรงเตี๊ยมนี้ถูกปิดและหุ้มไปด้วยพลังวิญญาณแล้ว



     "อย่างนี้นี่เองมิน่าล่ะ ทำไมท่านถึงหาตัวข้าพบ" ชูเฟิงนั้นไม่ได้หลบซ่อนตัว เขาเอาหมวกทรงกรวยบนหัวออกและนั่นทำให้ใบหน้าของเขาปรากฏขึ้น



     "สวรรค์! เขา ... เขาคือชูเฟิง " หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าชูเฟิงฝูงชนก็ตกใจมากและหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าชูเฟิงของฝูงชนที่เดิมตกใจไม่รู้จบตกใจเป็นกำลังตะลึง



เพราะนี้เท่ากับสองปีศาจของทวีปเก้าอาณาจักรกำลังปะทะกันอยู่ด้านหน้าพวกเขา หากทั้ง2สู้กันจะไม่ทำให้พวกเขาต้องตายเลยหรือ



ต่อมานั้น ออร่าของชายชราร้อยหน้าก็ถูกปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่ง มันได้กลายเป็นแรงกดดันและขยี้ทำให้ลูกค้าที่อยู่ในโรงเตี๊ยม ถูกบดจนแถวนั้นกลายเป็นบ่อเลือด



      "หลังจากที่เห็นใบหน้าของข้ามันผู้นั้นต้องตาย" ชายชรา พูดพร้อมกับดูดบุหรี่อย่างใจเย็น ใบหน้าของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เหมือนกับว่าสำหรับเขาแล้วการฆ่าคนก็เหมือนการเหยียบมด



      "ท่านผู้อาวุโสช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก การคงอยู่ของท่านนั้นเหมือนกับความชั่วร้ายอย่างแท้จริง วันนี้ข้าชูเฟิงนั้นจะจัดการท่านเพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง "



แม้ว่าแรงกดดันของระดับ 3 ของอาณาจักรสวรรค์นั้นแข็งแกร่งมากแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรชูเฟิงได้ ในตอนนี้เขาอยู๋ในระดับ 6 แก่นแท้วิญญาณหากรวมกันกับพลังของสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์จะเพิ่มอีก 2 ระดับ กลายเป็นระดับ 8 แก่นแท้วิญญาณซึ่ง คนที่อยุ่ในระดับ 2 อาณาจักรสวรรค์นั้น จะไม่สามารถเอาชนะชูเฟิงได้อย่างแน่นอน และพลังระดับนั้นเขาสามารถต่อกรกับคนที่อยู่ในระดับ 3 อาณาจักรสวรรค์ได้



*ตูม* แรงกดดันจากสายฟ้าศํกดิ์สิทธิ์ที่เพิ่มพลังให้กับชูเฟิง ทำให้ ชายชราร้อยหน้ากลัวจนตั่วสั่น หลังจากนั้น ดาบยาวสีทองก็ปรากฏบนมือชูเฟิงอย่างรวดเร็ว เมื่อดาบนั้นปรากฏ ก็มีเสียงคำรามของมังกรถูกระเบิดออกมาด้วย ทักษะนั้นก็คือ ดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตน



     "ทักษะ ระดับ 7 ไม่เลวไม่เลว พรสวรรค์ของเจ้าไม่เลวเลย เจ้าเป็นอัจฉริยะที่หาจับตัวยากเลยทีเดียว "



     " แต่น่าเศร้าจริงๆ คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้า แต่ว่าเจ้านั้นไม่อาจเทียบข้าได้ เจ้ารีบส่งขวานอสูรฟ้ามาให้ข้าเสียดีกว่าแล้วบางทีข้าอาจจะให้เจ้าได้ตายอย่างสบายที่ " ชายชราร้อยหน้า พูด



      "เจ้ามาทีนี่เพื่อ ขวานอสูรฟ้าอย่างนั้นหรือ " ชูเฟิง ขมวดคิ้วแล้วพูด



      "มันก็แค่ยอดยุทธภัณฑ์ไร้ค่าธรรมดา ไฉนมันถึงสามารถแลกกับลูกแก้วแก่นแท้ล้านเม็ดได้ "



      "ถ้าอย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้า แล้วชิงมันมาซะ "ผู้เฒ่าร้อยหน้า พูดแล้วก็ยิ้มด้วยความมั่นใจ



      "จะเอายอดยุทธภัณฑ์ของข้าไปอย่างนั้นหรือ ต้องมาดูว่าเจ้าจะมีความสามารถพอหรือไม่ " ชูเฟิงก้าวไปด้านหน้า และต่อจากนั้นร่างของเขาก็หายไปราวกับแสง ต่อจากนั้นดาบของทักษะ เพลงดาบมังกรคลั่งไร้ตัวตน ก็แทงตรงมาที่คอของผู้เฒ่าร้อยหน้า



ในตอนนั้น ดาบไร้ตัวตนของชูเฟิงไห่างจากคอของผู้เฒ่าร้อยหน้าเพียงครึ่งนิ้ว เพราะผู้เฒ่าร้อยหน้านั้นเพียงยกมือขึ้นมาและใช้สองนิ้วรับดาบนั้นไว้ได้



      "ไม่ว่าทักษะจะแข็งแกร่งขนาดไหนมันก็แค่ขยะ เจ้าคิดว่าพลังระดับแก่นแท้ของเจ้าจะสู้กับพลังระดับอาณาจักรสวรรค์ของข้าได้อย่างนั้นหรือ ช่างโง่เขลาเสียจริง "ผู้เฒ่าร้อยหน้ายิ้ม จากนั้นก็ระเบิดพลังออกมาทางนิ้วทั้ง2 และมันก็ทำให้คมดาบไร้ตัวตนของชูเฟิงหักไป



ในตอนนั้นแรงที่ถูกปล่อยออกมาทำให้ชูเฟิงโดนกระแทกลอยออกไปและเกือบล้มลง



      "เป็นไปได้อย่างไร ทำไมชายชราคนนี้ถึงแข็งแกร่งเยี่ยงนี้ " ชูเฟิงขมวดคิ้วแน่น เขาพบว่าการเผชิญหน้ากับชายชราร้อยหน้านั้น ไม่ว่าจะเป็นระดับพลังหรือความแข็งแกร่ง ชายชราร้อยหน้านั้น ก็แข็งแกร่งเป็นพิเศษ และคนธรรมดาที่อยู่ในระดับอ 3 อาณาจักรสวรรค์นั้นไม่สามารถเทียบเขาได้



      "ข้าเข้าร่วมกับกลุ่มนักฆ่าตั้งแต่ตอนอายุ 5 ขวบ และในตอน 6 ขวบข้าฆ่าคนไปทั้งหมด 13 คน และยังได้ถูกสั่งสอนให้เป็นนักฆ่าจากสมาคมตั้งแต่ 7 ขวบ จนอายุ 18 ข้าได้เป็นนักฆ่าเต็มตัว และยังเป็นนักฆ่าที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของสมาคม "



     "ในชั่วชีวิตของข้าได้ฆ่าคนมาทั้งหมด 338,541 คน และได้ถล่มพรรคไปแล้วทั้งสิ้น 871 พรรค ข้านั้นได้เผชิญหน้ากับความตายและเอาชนะมาได้นับครั้งไม่ถ้วน และทุกครั้งข้านั้นแข็งแกร่งขึ้น จากประสบการณ์ของข้านั้นเมื่อเทียบกับเจ้าแล้วเจ้าเป็นเพียงตุ๊กตา "



     "อย่าคิดว่าเจ้าจะสามารถต่อสู้กับข้าได้เพียงแค่มีทักษะระดับสูง มีทักษะเร้นลับ มียอดยุทธภัณฑ์ โดยมีพลังแค่ระดับ 8 แก่นแท้วิญญาณ "



      "ต่อหน้าข้า เจ้าก็แค่มดตัวนึง ข้าจะฆ่าเจ้าเมื่อไหร่ก็ได้และเจ้าไม่ว่าเจ้าจะหนีไปที่ใดก็ไม่รอดจากเงื้อมมือข้าอยู่ดี " ชายชราร้อยหน้าพูด พร้อมมองชูเฟิงในตอนนั้นสายตาของเขาเหมือนมีดนับร้อยที่พร้อมจะกระหน่ำแทงชูเฟิง กลิ่นอายของเขานั้นน่ากลัวมาก เขาไม่เหมือนกับนักฆ่าทั่วไป เขาคือ เพชฌฆาตอย่างแท้จริง มือของเขานั้นเปื้อนเลือดของขนมานับไม่ถ้วน

ReaDMGA
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////