วันพฤหัสบดีที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 496 - การปฏิเสธ


        " อาวุโส แล้วท่านพา จื่อหลิง ออกเดินทางเมื่อไหร่ " หลังจากทราบทุกอย่าง ชูเฟิง เงียบไปพักหนึ่ง แล้วพูดถามขึ้นอีกครั้ง



        " ข้าจะพาจื่อหลิงไปวันนี้ " จื่อ ซวนหยวน ตอบ



       " แล้วท่านจะบอกทุกอย่างกับจื่อหลิงหรือเปล่า " ชูเฟิงถาม



       " เมื่อทุกอย่างมาถึงขั้นนี้ ข้าก็คงต้องบอกความจริงกับนาง แต่ข้ากลัวอยู่อย่างเดียว ข้ากลัวว่าจื่อหลิงจะอาละวาท และไม่ยอมตามกลับไป นางคงเลือกที่จะอยู่กับเจ้า ไม่ว่าเป็นหรือตาย เวลานั้นการกระทำของนางจะส่งผลไปยังเจ้าและทุกคนใน 9 อาณาจักรตกอยู่ในอันตราย "



      " ดังนั้น ชูเฟิง มันจะดีที่สุดหากเจ้ารีบไปซ่อนตัว และจะดีมากหากเจ้าไปซะเดี๋ยวนี้ ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ " จื่อ ซวนหยวนกล่าว



      " โอ้ว . . . . . . " แต่หลังจากได้ยินคำพูดของจื่อ ซวนหยวน ชูเฟิง ได้แค่ยิ้ม จากนั้นกล่าวขึ้นว่า " อาวุโสข้าจะไม่ห้ามจื่อหลิง หากนางต้องการไป แต่ข้าไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะหนีเอาตัวรอด เรากลับกันเถอะ "



      " อ่าา เจ้าเองก็ดื้อรั้นเหมือนจื่อหลิงไม่มีผิด "ตอบสนองของชูเฟิง จื่อ ซวนหยวน นั้นไม่ค่อยแปลกใจนัก เป็นเพราะเค้าคิดคำตอบเอาไว้แล้ว ดังนั้น เขาจึงไม่บังคับให้ ชูเฟิง เลือก ตอนนั้นเขาสลายรูปแบบฯสีม่วงและมุ่งหน้ากลับหุบเขาไร้ตัวตน



อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขากลับมาที่ซากนรกวิหคสวรรค์ จื่อหลิงก็ไม่อยู่แล้ว นอกจากนั้นทุกคนที่อยู่ที่นั้นยังมองซ้ายมองขวาด้วยสีหน้าตกใจและดูท่าทางร้อนรน



      " ชูเฟิง แย่แล้ว!!! จื่อหลิง ถูกใครไม่รู้จับตัวไป " จาง เทียนยี่ เห็นชูเฟิง เขาก็รีบทะยานขึ้นสู่อากาศพร้อมกับพูดด้วยความประหม่า



     " พวกเขาเป็นใคร ? " ชู เฟิงถาม



     " ในกลุ่มนั้นมีชายชรา1คน ผู้ชายหนึ่งและผู้หญิงหนึ่ง พวกเขาบอกว่าเป็นพ่อแม่ของจื่อหลิง แต่จื่อหลิงไม่เคยรู้จักกับพวกเขา "



     " แต่คนพวกนั้นแข็งแกร่งมากเกินไป พวกเราสู้ไม่ได้เลย จึงได้แต่ดูพวกนั้นเอาตัวจื่อหลิงไป " จาง เทียนยี่ อธิบาย



     " แล้วท่านรู้มั้ยว่าเขาไปไหน " ชูเฟิงขมวดคิ้วแน่น เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเอาตัวจื่อหลิงไป



     " ไม่รู้เลย พวกนั้นเอาตัวไปโดยไม่บอกอะไร " จาง เทียนยี่ส่ายหน้า



      " จื่อ หยวนซาน พา ชูเฟิง มาที่สำนักไร้ตัวตน เราจะรอเจ้าทั้งสองที่หอคอยไร้ตัวตน " ในตอนนั้นก็มีเสียงของชายชราดังขึ้นมาจากทิศทางของสำนักไร้ตัวตน



      " มัน . . . . . .พวกมันนี้แหละ ยังไม่ไปอีกงั้นเหรอ ? " ได้ยินเสียงนั้น จาง เทียนยี่ และคนอื่นๆตกใจกันอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าความกลัวปรากฏอยู่บนใบหน้าพวกเขาไม่มากก็น้อย



     " อาวุโส " ตอนนั้น ชูเฟิง เหวี่ยงสายตาไปที่ จื่อ ซวนหยวน ที่ยืนอยู่ข้างๆเขา



     " ใช่แล้ว จื่อ หยวนซาน คือชื่อแท้จริงของข้า ชูเฟิงตามข้ามา ดูเหมือนว่ามันจะเริ่มขึ้นแล้ว พวกเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะพาจื่อหลิงไปเพียงอย่างเดียว เขาต้องการตัวข้าด้วย " จื่อ ซวนหยวน กล่าว



      " ชูเฟิง มันเกิดอะไรขึ้น ? " จาง เทียนยี่ รีบถาม



      " เรื่องนี้มันยาว ข้าจะบอกท่านทีหลัง ตอนนี้มันจะดีที่สุดหากพวกท่านรีบกลับไปยังสำนักมังกรฟ้า รอจนกว่าข้าจะจัดการเรื่องนี้เสร็จ แล้วข้าจะกลับไปหาท่าน " ชูเฟิงเกรงว่าคนอื่นๆจะได้รับผลกระทบ ดังนั้นจึงบอกให้พวกเขากลับไปก่อน



คนอื่นๆนั้นฉลาดไม่น้อย พวกเขาต่างก็เข้าใจความหมายของ ชูเฟิง อีกอย่างพวกเขารู้สึกว่าสามคนที่มามีเจตนาไม่ดี จึงไม่มีใครถามอะไรต่อ แต่ยังไงก็ตาม พวกเขาต่างก็มีสีหน้าที่ไม่ค่อยสบายใจเนื่องจากรู้ความแข็งแกร่งของคนพวกนั้น



      " เจ้าหนู, พวกเขาทั้งสามล้วนแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญจ้าวแห่งทักษะ พวกเขาคงไม่ใช่คนของ 9 อาณาจักร ดังนั้น อย่าได้วู่วาม "



ในเวลานั้น ราชันย์วานรพูด เมื่อก่อนจะเห็นว่าราชันย์วานรไม่เคยเกรงกลัวพิภพหรือสวรรค์ แต่บัดนี้เห็นได้ชัดว่าเค้านั้นแสนจะกังวลออกมา



มองกลับมาที่ เจียง เฮิงหยวน และคนอื่นๆก็เช่นเดียวกัน มันบอกได้เลยว่าพวกเขานั้นรู้สึกกลัว เพราะผู้เชี่ยวชาญจ้าวแห่งทักษะนั้น ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะต่อกรได้



      " ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง มันเป็นโชคชะตา หากอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เราไม่สามารถหลีกหนีชะตากรรมไปได้ " ชูเฟิง ยิ้มพร้อมกับมองไปที่ จื่อ ซวนหยวนและกล่าว " อาวุโส เราไปกันเถอะ "



     " อ่า . . " จื่อ ซวนหยวน พยักหน้าพร้อมกับคว้าไหล่ ชูเฟิง ลอยขึ้นท้องฟ้า ขณะนั้นลมกระโชกพัดผ่านอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวพวกเขาก็มายืนอยู่เหนือสำนักไร้ตัวตน



ตอนนั้น ชูเฟิง หยุดยืนอยู่ท้องฟ้าที่สูงลิ้ว เขาสามารถมองเห็นหอคอยไร้ตัวตนอย่างชัดเจน บนนั้นจื่อหลิงนั่งอยู่บนโต๊ะน้ำชา ข้างๆนางมีผู้ชาย ผู้หญิง รวมถึงคนแก่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย



ผู้ชายและผู้หญิงนั้นทั้งหล่อเหลาและงดงาม หากดูอย่างละเอียดแล้วพวกเขาก็มีส่วนคล้ายกับจื่อหลิงอยู่บ้าง ในตอนนั้นพวกเขามองจื่อหลิง และเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างกับนาง



สำหรับชายชรา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเขานั้นไม่พูดอะไรใดๆ เอาแต่ยิ้มมองหน้าจื่อหลิง ขณะที่สำรวจพร้อมกับพยักหน้า



แต่เมื่อเทียบกับ ใบหน้าในปัจจุบันของจื่อหลิงนางนั้นดูตรงกันข้าม นางพยายามกวาดสายตาไปยังท้องฟ้ารอบๆ เหมือนกำลังค้นหาอะไรสักอย่าง



เมื่อนางพบ ชูเฟิง กับ จื่อ ซวนหยวน นางรีบลุกขึ้นและพุ่งขึ้นมาหา ชูเฟิงกับจื่อ ซวนหยวน แล้วถาม " ท่านปู่ ที่พวกเขาพูดมาทั้งหมด เป็นเรื่องจริงงั้นหรอ ? พวกเขาคือพ่อแม่ของข้าใช่ไม๊ ตระกูลจื่อ ยังมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมท่านถึงหลอกข้า "



        " เอ่อ . . . . . . " จื่อ ซวนหยวน ไม่รู้จะตอบนางยังไง ในตอนนั้นหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธปิดบังคำถามของจื่อหลิงแต่อย่างใด จึงได้แต่พยักหน้าเบาๆ 



       " ท่านปู่ ทำไมท่านถึงต้องหลอกข้า ทำไมท่านต้องพรากข้าไปจากพ่อแม่ของข้า ทำไมท่านต้องพรากข้าออกจากครอบครัว ท่านยังโกหกข้าอีกว่าพวกเขาทั้งหมดถูกฆ่าตายแล้ว และอยากให้ข้าล้างแค้นให้กับพวกเขา " จื่อหลิงยังคงรัวคำถามใส่ด้วยใบหน้าที่สับสน สายตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธ



       " จื่อหลิง เจ้าเชื่ออาวุโสจื่อเถอะ เขามีปัญหาที่อยากจะอธิบาย แต่ทุกอย่างที่ทำก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น " ชูเฟิงกล่าว



หลังจากที่ได้ยินคำพูดของ ชูเฟิง เพียงสั้นๆ จื่อหลิง ก็สงบลงทันที



      " จื่อ หยวนซาน นำ ยู๋เอ๋อ กับ ชูเฟิง ลงมานั่งคุยที่นี่ " ในตอนนั้น ครอบครัวของจื่อหลิง ก็พูดขึ้นมา



      " ยู๋เอ๋อ ? " ได้ยินคำเรียกของพวกเขา ชูเฟิงถึงกับอึ้งทันที แต่พริบตาเขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าคงเป็นชื่อเดิมของจื่อหลิง



     " ชูเฟิง จื่อหลิง ทำตามที่เขาบอก " จื่อ ซวนหยวน ลงไปยืนหยุดที่หอคอย



หลังจากนั้น ชูเฟิง และ จื่อหลิง ก็ลงมาด้วยกัน ด้วยการเชิญจากพ่อแม่ของจื่อหลิง พวกเขานั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชา บนเก้าอี้ที่ว่าง 



ในวินานีแรกที่พบกันพ่อแม่ของจื่อหลิง ก็เริ่มตรวจสอบ ชูเฟิงในทันที แม่ของนางมองเขาด้วยความอ่อนโยน และบางทีก็เห็นถึงความชื่นชม แต่สายของพ่อจื่อหลิงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาต เห็นได้ชัดเลยว่าเขานั้นไม่ชอบขี้หน้า ชูเฟิง 
[ T/N ให้มึงไม่ชอบตลอดก็แล้วกัน อย่าเสือกอยากได้เป็นลูกเขยที่หลังเหมือน ซูเฮิน ล่ะ ]



สำหรับชายชราคนที่มีพลังวิญญาณลึกลับ แม้ว่าเขาอมยิ้มขณะที่มอง ชูเฟิง แต่มันดูไม่เหมือนเป็นเช่นนั้นเลย สายตาของเขานั้นไม่อาจบอกความรู้สึกที่แท้จริงของเขาได้ อาจกล่าวได้ว่า ความคิดของเขาไม่อาจคาดเดาได้ 



หลังจากที่ทั้ง 5 นั่งล้อมโต๊ะน้ำชา พวกเขาก็พูดคุยกันเป็นเวลานาน พวกเขาบอกจื่อหลิงถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด และยังกล่าวถึงการแต่งงานระหว่างหลิงจื่อและหมู่เกาะประหารไร้พรหมแดน ตลอดจนถึงเป้าหมายที่พวกเขามาเพื่อนำตัวจื่อหลิงกลับไป



หลังจากที่ทราบเรื่องทุกอย่าง จื่อหลิงหลับตาลงอยู่ในความคิดอยู่นาน จากนั้นนางค่อยๆลุกขึ้น วินาทีแรกนางมองหน้าของชูเฟิงพร้อมกับยิ้มเบาๆ จากนั้นก็มองไปที่ จื่อ ซวนหยวน ในที่สุดนางก็ทิ้งสายตามาที่พ่อแม่ของนางและผู้นำตระกูล พร้อมกับกล่าว " ขอบคุณสำหรับความพยายามของพวกท่าน แต่ข้านั้นพอใจกับชีวิตในปัจจุบัน นอกจากนี้ข้าก็ยังมีคนที่ข้ารักอยู่แล้ว ดังนั้นข้าจะไม่ตามพวกท่านกลับไป "

ReadMGA.blogspot.com
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
A : รักตายเลย!!! แม่นางจื่อหลิง