วันศุกร์ที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 497 - ข้าจะตามท่านกลับไป


      " ยู้เอ๋อ เจ้าพูดอะไร ? "



     " หมู่เกาะประหารไร้พรหมแดนเมตตาตระกูลจื่อเราอย่างมาก หากเจ้าไม่กลับไปกับเรา ตระกูลจื่อเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ? " หลังจากที่ได้ยินคำพูดของจื่อหลิง สีหน้าของพ่อนางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขายืนพร้อมกับชี้หน้าจื่อหลิงขณะที่ตำหนิ



      " ใครคือ ยู้เอ๋อ ? ข้าไม่เคยจำได้ว่าข้ามีชื่อว่า จื่อ ยู้เอ๋อ ข้าชื่อ จื่อ หลิง "



      " และข้าก็ไม่เคยรู้เรื่องการหมั้นหมายกับหมู่เกาะประหารฯอะไรนั้น ดังนั้นมันจึงไม่เกี่ยวข้องกับข้า หากท่านอยากแต่งท่านก็แต่งเองสิ!!!" จื่อหลิงลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับพ่อของนาง 



      " เจ้า !!! " ได้ยินจื่อหลิงพูดแบบนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็พุ่งเป้ามาที่ ชูเฟิง



เพราะเขารู้ว่าการที่จื่อหลิงไม่ยอมไปกับพวกเขาเป็นเพราะ ชูเฟิง คนที่นางอยากอยู่ด้วยก็คือ ชูเฟิง ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นเพราะ ชูเฟิง



      " จื่อ เซียง เจ้าจะทำอะไร ? ไม่ต้องห่วง ยู้เอ๋อ " เห็นแบบนั้นแม่ของจื่อหลิงรีบดึงชายเสื้อของจื่อหลิงและพ่อนางกลับลงมานั่งที่เก้าอี้



แต่พ่อของจื่อหลิงยังคงไม่เลิกลา เขาชี้หน้าชูเฟิงและกล่าว " คนอ่อนแออย่างมัน มีค่าพอที่จะคู่ควรกับเจ้างั้นหรอ แค่ลมหายใจของข้าก็สามารถทำให้ร่างมันปลิวไปได้แล้ว "



       " หุบปาก!!! ข้าไม่ต้องการให้ท่านยอกว่าข้าว่าเขาดีหรือไม่ดี สำหรับข้าจื่อหลิง เขาเป็นคนที่ดีที่สุด คนที่สมบูรณ์แบบมากที่สุด ข้าจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้นนอกจากเขา " จื่อหลิงโกรธอย่างมาก พร้อมกับตวาดใส่พ่อของนาง 



       " จื่อ หยวนซาน ดูสิ่งที่เจ้าทำลงไปสิ เหตุผลที่ ยู้เอ๋อเป็นแบบนี้ ก็เป็นเพราะเจ้า " ในตอนนั้น ผู้นำของตระกูลจื่อ สีหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาชี้ไปที่ จื่อ ซวนหยวน พร้อมกับตำหนิ



ขณะที่ผู้นำตระกูลจื่อตำหนิ จื่อ ซวนหยวน ก็ได้แต่ก้มหน้าโดยไม่พูดอะไรใดๆ หากเป็นเมื่อก่อนบางทีเขาอาจจะไฝว้กับผู้นำตระกูล แต่ปัจจุบันผู้นำนั้นได้ความช่วยเหลือจากหมู่เกาะประหารไร้พรหมแดน จึงทำให้พลังวิญญาณของผู้นำตระกูล เพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก แม้แต่พ่อแม่ของจื่อหลิงเองยังเข้าสู่อาณาจักร จ้าวแห่งทักษะ



       " หุบปากซะ!!! เจ้าเป็นอะไรกับข้า เจ้าเลี้ยงดูข้ามางั้นหรอถึงได้คิดว่าตัวเองมีสิทธิตำหนิปู่ของข้า "จื่อหลิงไม่สามารถทนเห็นปู่นางถูกต่อว่าได้ นางจึงชี้หน้าของผู้นำตระกูลจื่อพร้อมกับต่อว่าเสียงดัง



ในวินาทีนั้น ใบหน้าของผู้นำตระกูลจื่อก็เปลี่ยนไปน่าดูชม แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความโกรธออกมา เนื่องจากอยู่ในสถานะที่ต้องอดทนเอาไว้ และท้ายที่สุดเขาก็ต้องฝืนยิ้มออกมาราวกับเรื่องปาฏิหารย์ จากนั้นเขาก็พูดกับจื่อหลิงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน " ยู้เอ๋อ สักวันเจ้าจะต้องเข้าใจว่าพวกเราเป็นคนที่ห่วงใยเจ้าที่สุด โดยคิดถึงตัวเจ้ามากที่สุด และหวังให้เจ้านั้นมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีมากกว่าใครๆ "



หลังจากนั้นเขาก็หล่อสายตามายังพ่อแม่ของจื่อหลิงและกล่าว " จื่อ เซียง, ซินเยว่ นี้เป็นปัญหาของครอบครัวเจ้า ดังนั้นพวกเจ้าควรพูดเอง แต่ไม่ว่ายังไงจื่อหลิงก็ต้องกลับไปกับเรา " หลังจากพูดจบ เขาก็หายแว้บไปเหมือนกับผี



เมื่อผู้นำตระกูลจื่อออกไปโดยพูดเช่นนั้น จื่อหลิงรวมทั้งพ่อแม่ของจื่อหลิงเองก็จมอยู่ในความเงียบ ส่วนด้าน จื่อ ซวนหยวนเองก็เริ่มไม่สบายใจ เพราะเขารู้ความหมายของคำพูดผู้นำตะกูลจื่อ ไม่ว่ายังไงจื่อหลิงก็ต้องกลับไปโดยไม่สนว่าจะต้องใช้วิธีอะไร ไม่เพียงแต่ ชูเฟงและเขาที่จะได้รับผลกระทบ แม้แต่คนที่เกี่ยวข้องกับจื่อหลิงก็ต้องเดือดร้อนไปด้วย



และในที่สุด จื่อหลิงก็หลีกเลี่ยงโชคชะตาที่ต้องกลับไปกับพวกเขาไม่ได้ เพราะพวกเขาบังคับนางให้ไม่มีทางเลือกใดๆ ต่อให้ใช้วิธีการลักพาตัวพวกเขาก็ต้องนำจื่อหลิงกลับไปให้ได้



ดังนั้น เขาจึงหันหน้ามาที่จื่อหลิง และส่งข้อความผ่านจิตพูดบางอย่างกับนาง



หลังจากที่ จื่อ ซวนหยวน พูดบางอย่างกับจื่อหลิง จื่อหลิงก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นขรู่หนึ่งแต่นางก็ต้องรีบเปลี่ยนสีหน้าไป ทันใดนั้นนางปล่อยมันไปเหมือนกับลูกบอลที่ลอยไปในอากาศ 



ชูเฟิง สังเกตุเห็นท่าทีของจื่อหลิงที่เปลี่ยนไป และยังรู้ว่า จื่อ ซวนหยวน อาจส่งข้อความผ่านจิตบอกนาง เกี่ยวกับเรื่องบางอย่าง จากนั้นเขาก็คว้ามือของจื่อหลิงพร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า " ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากไป แต่เจ้าอย่าได้กังวลเลย "


เมื่อนางสัมผัสถึงไออุ่นจากมือชูเฟิง นางก็ยิ้มออกมาพร้อมกับโยนตัวเองสู่อ้อมกอดของชูเฟิง มือข้างหนึ่งนางโอบชูเฟิงไว้ โดยขณะที่เอาหน้าแนบหน้าอกของชูเฟิงพร้อมกับมืออีกข้าง 



      " นี่ . . . . . . . "



เห็นฉากนั้น สีหน้าของพ่อจื่อหลิงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และดูเหมือนเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง



อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะได้พูด แม่ของจือหลิงก็ดึงแขนของเขาพร้อมกับส่ายหน้า



ในที่สุด พ่อจื่อหลิงก็ต้องเก็บความโกรธเอาไว้ในใจ เขายืนขึ้นพร้อมกับเดินไปอีกด้านของคอหอยโดยที่มองออกไปอีกด้าน เพราะเขาไม่พอใจที่เห็นฉากเลิฟซีนขั้นแรกระหว่าง ชูเฟิง และ จือหลิง



เขาทั้งสองโอบกอดกันเป็นเวลานาน หลังจากผ่านไป1ชั่วยามเต็ม จื่อหลิงก็ยกหน้าขึ้นและปล่อยมือของนางออก



ในตอนนั้นนางหลับตา แต่ใบหน้าของนางในตอนนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน นางมองไปที่แม่ของนางและกล่าว " ข้ายินดีจะตามท่านกลับไป "



       " จริงๆเหรอ ? ยู้เอ๋อ ที่เจ้าพูดเป็นเรื่องจริงใช่ไม๊ " ได้ยินคำพูดพวกนั้น พ่อของจื่อหลิงรีบหันกลับมา ก่อนหน้านี้ที่เต็มไปด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ ตอนนี้ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความปิติยินดี



ส่วนชูเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆเขาไม่ได้พูดใดๆออกมา เพราะก่อนหน้านี้ จื่อหลิงเขียนคำบางอย่างไว้บนหน้าอกของเขาหมดแล้ว



มันเต็มไปด้วยคำพูดของจื่อหลิงที่บอกถึงความรักที่นางมีต่อชูเฟิง ตลอดจนถึงความมุ่งมั่นของนางที่มีต่อความรัก คำสุดท้ายที่นางบอก นางบอกว่านางจะรอเขาในภาคทะเลตะวันออก หลังจาก 4 ปี ให้เขาไปขอนางแต่งงาน



ถ้าตอนนั้นชูเฟิงไม่ปรากฏตัวขึ้น และภาพที่ปรากฏคือผู้คนของหมู่เกาะประหารไร้พรหมแดน นางจะฆ่าตัวตาย ต่อให้นางตาย นางก็จะไม่ยอมแต่งงานกับใครอื่น นอกจาก ชูเฟิง



ได้รู้ว่าจื่อหลิงบอกมาแบบนั้น หัวใจของชูเฟิงนั้นแสนเจ็บปวด ยังไงก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว



แต่เขาสาบานว่า 4 ปีต่อมา เขาจะต้องไปขอจื่อหลิงแต่งงานกับตระกูลจื่อ ให้จะทำให้ทุกคนตกตะลึง หรือไม่ก็ฆ่าตัวตายไปพร้อมกับจื่อหลิง เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ยอมให้จื่อหลิงตายไปเพียงลำพัง



        " แต่ข้ามีเงื่อนไขหลายข้อ " จื่อหลิงพูด



        " เงื่อนไขอะไร ยู้เอ่อ ขอแค่เจ้าบอกมา พ่อเจ้าคนนี้จะยอมทำตามคำขอของเจ้า ตราบใดที่เจ้ายินดีตามเรากลับไป ข้าจะเห็นด้วยกับเจ้าทั้งหมด " พ่อจื่อหลิงตอบ



        " อย้างแรก ข้านั้นมีชื่อว่า จื่อหลิง ดังนั้นอย่าได้เรียกข้า ยู้เอ๋อ ให้เรียกข้าว่า จื่อหลิง ต่อจากนี้ไป"



       " สอง หลังจากที่ข้ากลับไปตระกูลจื่อ ข้าไม่อยากให้ใครทำเรื่องยากให้ปู่ข้าลำบากใจ "



       " สาม หลังจากที่ออกจากที่นี่ ข้าหวังว่า9อาณาจักรจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ ในวันหน้าข้าจะกลับมาที่แห่งนี้ หากข้ารู้ว่ามีใครเดือดร้อนเพราะข้า ข้าจะทำให้ท่านเห็นว่า ข้านั้นกล้าที่จะฆ่าตัวตาย "



       " สุดท้ายข้าต้องการ ลูกแก้วสวรรค์ 10 ล้านเม็ด ให้ได้มาเมื่อไหร่ ข้าก็จะตามพวกท่านออกไปตอนนั้น " จื่อหลิงพูดเสียงดังชัดเจน



       " อะไรนะ ? ลูกแก้วสวรรค์ 10 ล้าน ? ยู้เอ๋อ. . . ไม่ ไม่ หลิงเอ๋อ เจ้ากำลังทำสิ่งยากให้กับข้า "



       " ข้าตกลงกับ3เงื่อนไขที่เจ้าว่ามา แต่อย่างที่ 4 มันช่าง . . . . . . "



       " เงื่อนไขที่สี่ไม่ต้อง " ในตอนนั้น ชูเฟิงพูดขึ้นมา เขาเข้าใจดีว่าจื่อหลิงนั้นต้องการลูกแก้วสวรรค์ 10 ล้านเม็ด เพื่อนำมันมาให้กับเขา



แต่เขานั้นไม่ได้ต้องการมัน เขาไม่ต้องการความช่วยเหลือของคนในครอบครัว จื่อหลิง เพราะเขารู้ว่า ครอบครัวของนาง นั้นดูถูกเขา พวกเขาดูถูกพลังวิญญาณของเขา และยิ่งไปกว่านั้นยังดูถูกกำผืชของเขา
ReadMGA.blogspot.com
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
A : จะดูถูกอะไรก็ให้มันน้อยๆหน่อย ยอมรับว่าไอ้เฟิงยังอ่อน แต่พ่อชูเฟิง ต่อให้มาทั้งภาคทะเลตะวันออกเลย ขนาดขอทานว่าเก่งนักเก่งหนา ยังกลัวจนขี้แตกขี้แตน

B : เออๆ ให้มันน้อยๆหน่อยเหอะ ไม่ต้องถึงพ่อมันหรอก แค่อาจารย์ของ ชูเฟิง มันก็กลัวกันจนหง๋อและ

C : จูเกอ หลิวหยุน สินะ

A - B : มืงมาทางไหน กลับไปทางนั้นเลย

A : จะพูดก็พูดเหอะ มีอีกคนที่เป็น 1 ใน 10 สุดยอดอาจารย์ ของสำนัก4คาบสมุทร ที่ไม่เคยรับศิษย์มาก่อน ยังอยากจะได้ ชูเฟิงเป็นลูกศิษย์จนตัวสั่น

B : เด๋วสักวันตระกูลจื่อ มันจะได้เสียใจเหมือนกับ ซูเฮิน ไม่คงไม่ขอไรทั้งนั้น พาหนีไปอยู่ด้วยกันแม่งเลย

A : ดีดีดี!!!

B : เด๋วพรุ่งนี้ลุยสุสานจักรพรรดิ ไล่เก็บโปเกม่อนเทพให้ครบ