วันศุกร์ที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 521 – ราชันย์ของโลก


     “ท่านบรรพบุรุษ ท่านสามารถเอาชนะคนผู้ได้หรือไม่ !?” เมื่อ ชูเฟิง เห็นชายวัยกลางคนผู้นั้น เขาได้หันไปที่ ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า และกล่าวถาม



     ในขณะนั้น ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า ก็จ้องมองไปยังชายคนนั้น พลางขมวดคิ้วแน่น เพียงเวลาไม่นาน เขาก็กล่าวออกมาอย่างจนปัญญาว่า “ชายคนาแข็งแกร่งมาก ความแข็งแกร่งของเขาเกินกว่าข้ามมก ข้าไม่อาจเอาชนะชายผู้นี้ได้”



     “อะไรนะ !! แม้แต่ ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า ก็ไม่อาจเอาชนะเขาได้ !!”



     “ถ้าเขาแข็งแกร่งกว่า ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า เขามีพลังขนาดไหนกัน !?”



     “อาจเป็นไปได้ว่าชายผู้นี้ เป็นผู้เชี่ยวชาญอาณาจักรจ้าวแห่งสงคราม” เมื่อได้ยินคำกล่าวของ ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า ใบหน้าของทุกคนในบริเวณนั้น ต่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว



     แม้ว่าทุกคนต่างรู้สึกว่าชายผู้นี้น่ากลัว แต่ด้วยทุกคนไม่สามารถสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ปลดปล่อยมาจากตัวของเขา อีกทั้งพวกเขายังอยู่กับ ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า พวกเขาจึงไม่มีความวิตกกังวลแต่อย่างใด



     แต่เมื่อพวกเขาได้ยินคำกล่าวของ ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า ที่บอกว่าตัวเองไม่สามารถเอาชนะชายผู้นั้นได้ ความกลัวจึงเข้าครอบคลุมจิตใจของทุกคน เพราะถ้าแม้แต่ ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า ยังไม่อาจเอาชนะได้นั้น ภัยพิบัติย่อมเกิดขึ้นอย่างแน่นอน



     ***** ฮู้วววววววววว *****



     ในขณะนั้น เสียงดังสะท้านหู ก็ดังขึ้นมาใยอากาศ มันไม่เสียงคำรามแต่อย่างใด แต่มันคือเสียงของกระแสลม



     ในขณะนั้น ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนอากาศ ก็ปลดปล่อยพลังสีขาวออกมา จากนั้นพลังเหล่านั้นก็หมุนควงจนทำให้เกิดกระแสลมอย่างบ้าคลั่ง



     เมื่อกระแสลมเกิดขึ้นนั้น ทุกอย่าพลันเกิดความโกลาหล ท้องฟ้าพลันมืดครึ้ม ทุกอย่างถูกกลืนกลินภายใต้กระแสลมที่บ้าคลั่ง



     ในขณะนั้น เสื้อผ้าของชายคนนั้นสะบัดไปมา ผมของเขาปลิวไสวไปตามสายลม ท้องฟ้าที่เคยสดใสพลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว



     ในที่สุดเขาก็กล่าวออกมา เสียงของเขาดังสนั่นราวกับเสียงของฟ้าผ่า “ผู้ใดคล้อยตามข้า จักรุ่งเรือง !!”



     “ผู้ใดต่อต้านข้า จักพินาศ !!”



     “ฆ่าาาาาาา ~~~~~~~~~~~ !!”



     เมื่อสิ้นสุดคำกล่าวของชายผู้นั้น แผ่นดินพลันสั่นไหว ท้องฟ้าแปรปรวนราวกับจะพังทลายลง



     ในเวลานั้น ท้องฟ้าพลันบิดเบี้ยว สิ่งเดียวที่ยังคงชัดเจนคือชายผู้นั้น กับจิตสังหารที่รุนแรงของเขา



     “สวรรค์ !! บนโลกนี้มีคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้ด้วยรึ !!”



     “คนผู้นี้แข็งแกร่งเกินไป เขาเป็นใครกันแน่ !!”



     เมื่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรุนแรงขึ้น ความกลัว และความวิตกกังวลของทุกคนก็พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ทั้งแผ่นดิน และท้องฟ้าต่างสั่นสะเทือน พวกเขาไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน



     สิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเกินจากความเข้าใจของทุกคน มันเป็นความสามารถที่เกินขอบเขตของมนุษย์ มันราวกับเป็นพลังของพระเจ้า



     แม้ว่าชายผู้นั้นจะไม่ได้ลงมือแต่อย่างใด แต่ความสิ้นหวังกลับกัดกินหัวใจของทุกคนอย่างรุนแรง พวกเขาไม่มีแม้แต่หนทางที่จะหลีกหนี ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย และพวกเขาทำได้เพียงยืนรอความพินาศเท่านั้น



     “ความแข็งแกร่งของชายผู้นี้ไม่ได้มีเพียงขั้นเทพสงครามธรรมดาเท่านั้น เขาน่าจะมีพลังขั้นราชันย์เทพสงคราม”



     “ข้าไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากที่ข้าฟื้นขึ้นมา จะได้พบกับผู้เชี่ยวชาญผู้นี้ ข้าไม่เสียใจเลยหากข้าต้องตาย” ในขณะนั้น ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า ที่ขมวดคิ้วแน่น ก็คลายคิ้วของเขาออก ใบหน้าของเขากลับมานิ่งสงบ มันเป็นใบหน้าของผู้ที่ปล่อยวาง



     เขารับรู้ได้ถึงพลังของชายผู้นั้น และด้วยพลังของเขาในตอนนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายผู้นั้น เขาก็เปรียบได้กับมดปลวกที่อ่อนแอ แม้เพียงแค่ลมหายใจของชายผู้นั้น ก็สามารถทำให้เขาหายไปราวกับฝุ่นควันได้อย่างง่ายดาย



     ชายผู้นั้นที่ยืนอยู่กลางอากาศเปรียบได้ราวกับ ราชันย์ผู้ครองโลก และชีวิตของพวกเขาก็อยู่ภายในกำมือของชายผู้นั้น



     “ข้าจะไม่ตายที่นี่ จะไม่ตายด้วยมือของชายผู้นี้ และข้าจะไม่ยอมให้ทุกคนตายด้วยมือของเขา !!”



     ในขณะนั้น ชูเฟิง รับรู้ได้ถึงภัยคุกคามต่อชีวิตของเขา เขาไม่คิดที่ยอมตายง่ายๆ เขาจึงพุ่งทะยานออกไปทางซ้ายของ ชายผู้นั้น



     “ชูเฟิง ทำอะไร !! กลับมาเร็วเข้า !!”



     ในขณะนั้น ด้วยความแปรปรวนของสภาพแวดล้อม หลายๆ คนปลดปล่อยอำนาจพลังวิญญาณออกมาตลอดเวลา ทำให้พวกเขารับรู้ได้ถึงการกระทำของ ชูเฟิง



     การกระทำของ ชูเฟิง ทำให้ทุกคนโพล่งออกไปด้วยความวิตกกังวล เพราะด้วยความแข็งแกร่งของ ชายผู้นั้น การกระทำของ ชูเฟิง เท่ากับการเดินไปสู่ความตาย



     แต่เมื่อพวกเขาคิดย้อนกลับไปตามคำกล่าวของชายผู้นั้น ซึ่งไม่ช้าก็เร็วความตายก็จะมาเยือนพวกเขา ดังนั้น พวกเขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องกังวล



     ในขณะนั้น ชูเฟิง พุ่งทะยานตรงไปยังชายผู้นั้น แต่เขากับถูกกำแพงลมสะกัดกั้นเอาไว้จนไม่สามารถเข้าถึงตัวของชายผู้นั้นได้



     ดังนั้น เขาจึงตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ข้าคือ ชูเฟิง ท่านนะฆ่าข้าเช่นนั้นรึ !!”



     ชูเฟิง เดิมพันชีวิตของเขาเอง เพราะเขาเชื่อว่าชายผู้น้นมีหน้าที่ปกป้องเขา เมื่อในครั้งแรกที่เขาพบกับชายผู้นั้น เขาก็คิดว่าชายผู้นั้นจะยังคงหลฝเหลือเศษเสี้ยวของความทรงจำในภารกิจของตัวเอง และบางที ชื่อของ ชูเฟิง อาจจะทำให้เขานึกออกได้



     “ชูเฟิง !! ใครคือ ชูเฟิง !!”



     “เจ้าเป็นใคร !?” เมื่อได้ยินคำกล่าวของ ชูเฟิง นั้น ใบหน้าของชายผู้นั้นก็ว่างเปล่า ในขณะที่เขาต้องมองไปยัง ชูเฟิง



     “อะไรกัน !! เจ้าจำข้าไม่ได้รึ !! เจ้าลืมภาระหน้าที่ที่เจ้าต้องทำเช่นนั้นรึ !!” เมื่อเห็นว่าชายผู้นั้น กำลังจมไปกับความคิดของตนเองนั้น ชูเฟิง ก็กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงคาดคั้น ราวกับว่าเขาเป็นเจ้านายของ ชายผู้นั้น



     “นี่มัน……..ท่าน !!”



     ชูเฟิง รู้สึกโล่งอกอย่างมาก เพราะหลังจากที่ชายผู้นั้นเห็นลักษณะของเขา แววตาที่เต็วไปด้วยจิตสังหารของเขาก็หายไป



     พลันบรรยากาศโดยรอบที่แปรปรวนก็สงบลงอย่าสิ้นเชิง ทำให้ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว




     “นี่…..มันเกิดอะไรขึ้น !?”



     หลังจากทุกอย่างสงบลง พวกเขาทุกคนก็สามารถเห็นได้ชัดเจนว่า ชูเฟิง กำลังเข้าไปใกล้กับชายผู้นั้น ในขณะที่เขากังคุกเขาลวกับพื้นอากาศ สองมือกุมศรีษะของตัวเอง แงะพัมพำออกมาอย่างหวาดกลัว



     “ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ !! อย่าฆ่าข้า ไม่ว่าท่านต้องการสิ่งใด ข้าจะทำมัน อย่าฆ่าข้า !!” ชายผู้นั้น พึมพำออกมา ในขณะที่เขาพบกว่า ชูเฟิง กำลังใกล้เข้ามาหาเขา เขาคุกเข่าลง และกล่าวอ้อนวอนออกมา



     ในขณะนั้น ทุกคนตะลึงงันไปชั่วขณะ เพราะพวดเขากำลังเห็นผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่ง ที่สามารถทำทุกอย่างได้ภายในพริบตานั้น กำลังร้องขอชีวิตต่อ ชูเฟิง



     “เป็นไปได้ว่าชายผู้นั้นจะรู้จักกับ ชูเฟิง”



     ในขณะนั้น สายตาของ ผู้ก่อตั้งสำนักมังกรฟ้า , จักรพรรดิ์ของราชวงศ์เจียง และคนอื่นๆ กำลังจ้องมอง ชูเฟิง พวกเขากำลังคิดย้อนกลับไปยังคำกล่าวของ ชูเฟิง จึงทำให้พวกสามารถได้ข้อสรุปอย่างหนึ่ง คือ



     ผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งผู้นี้ รู้จัก ชูเฟิง

ReaDMGA#Abhisit
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////