วันเสาร์ที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2560

บทที่ 650 - ท่านหญิง เพียวเมี้ยว


      “อะไรนะป้ายในมือเจ้าหนุ่มนั่นเป็นของจริงอย่างนั้นหรือ” กลุ่มคนที่ยืนอยู่หลังชูเฟิงพูดขึ้นมา



     “ผู้อาวุโสท่านก็แค่ทำตามหน้าที่ นอกจากนี้ ข้านั้นมีศิษย์พี่มาด้วย ข้าหวังว่าท่านจะให้พวกเราเข้าไปพร้อมกันได้”



ชูเฟิงยิ้มแม้ว่า ชายชราจะแสดงความโหดเหี้ยมกับเขาก่อนหน้านี้ แต่ชูเฟิงก็ไม่ทำอะไรเขานั่นเป็นเพราะชายชรานั้นแข็งแกร่ง ไม่ว่าเขาจะมีตำแหน่งอะไรในหุบเขาสายหมอก แต่ด้วยความต่างของระดับพลังชูเฟิงจึงไม่อยากเสียหน้าต่อคนจำนวนมาก



     “ถ้างั้นขอข้าถามหน่อย ว่าศิษย์พี่ท่านมีนามว่าเช่นไร แล้ว นางมาจากไหน” ในตอนนั้นเมื่อเห็นว่าชูเฟิงสุภาพกับตน ชายชราก็ยิ้มแล้วถามอย่างสุภาพ



ในตอนนั้นชายชรา ก็หยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมา หนังสือเล่มนั้นบันทึกข้อมูลของศิษย์สำนักต่างๆในภูมิภาคทะเลตะวันออกไว้



     “ศิษย์พี่ของข้าชื่อ เจียง ว่านชือ นางเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสฉิวชุ่ยแห่งผาคนรัก,”ชูเฟิง พูด.



     “โอ้ ศิษย์ของท่านหญิง ฉิวชุ่ยอย่างนั้นหรือ นางเป็นสหายคนสนิทกับท่านหญิงเพียวเมี้ยวด้วย ก่อนที่นางจะออกไปนางได้บอกว่า ถ้าท่านหญิง ฉิวชุ่ย และ ศิษย์มา ให้พวกนางผ่านไปได้ทันทีไม่ต้องตรวจหรือนำป้ายไว้แต่อย่างใด,”ชายชรา ยิ้มแล้วพูดออกมา



      “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณท่านผู้อาวยุโสจริงๆ.” ชูเฟิงไม่คิดว่าท่านหญิง เพียวเมียวจะทิ้งข้อความไว้เช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงรีบไปเรียกเจียงว่านชือ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เข้าไปในหุบเขาสายหมอกท่ามกลางสายตาของคนจำนวนมาก



     “บัดซบ จริงหรือ พวกมันสามารถแซวคิวแล้วเข้าไปได้จริงๆอย่างนั้นหรือ”



     “เป็นไปได้อย่างไร ที่เข็มกลัดสายหมอกที่มันมีจะเป็นของจริง ระดับพลังเพียงแค่นั้น มันได้รับมาจากไหนกัน”



ผู้คนจำนวนมากต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็นนี้ โดยเฉพาะ ตี๋ เฟิ่น และลูกน้อง พวกมันเปิดตากว้าง และใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ



หลังจาก พวกชูเฟิงเข้ามาแล้ว ก็หาที่พักผ่อนทันที 



มีหลายสถานที่บนหุบเขานั้น แม้มันจะไม่ได้หรูหรา แต่ก็เต็มไปด้วยความดึงดูด ด้วยโคตรสร้างที่น่าชมของมันและทิวทัศน์ที่งดงามของหุบเขาสายหมอก



แม้ว่าที่พักนั้นจะค่อนข้างดี แต่มันก็มีข้อบังคับมากไปหน่อยจึงทำให้ราวกับไร้อิสรภาพ ในตอนนั้น ชูเฟิงก็พบว่ามีผู้เชี่ยวชาญจำนวนไม่มากและไม่น้อยที่อยู่ในหุบเขาสายหมอก นอกจากกนี้พวกเขายังทำหน้าที่เป็นยามอีกด้วยนอกเหนือจากคนที่อยู่ในสถานที่พักที่วิเศษจริงๆ พวกเขาจะไม่ให้ใครเดินเล่นตามใจชอบ แม้กระทั่งพวกชูเฟิงก็ด้วย



     “ยามพวกนี้นั้นไม่ธรรมดา พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในระดับเจ้าแห่งสงครามทั้งหมด” ชูเฟิง พูดขึ้น



     “แต่แน่นอนว่า เพราะหุบเขาสายหมอกนั้นเป็นสถานที่ที่สามารถยืดชีวิตได้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมีผู้เชี่ยวชาญมาเก็บตัวที่นี่มากมาย”



     “อย่างไรก็ตาม แม้พวกเขาจะมีระดับพลังที่สูงแต่พวกเขาก็ไม่มีตำแหน่งที่สูงในหุบเขาสายหมอก นอกจาก ท่านหญิงเพียวเมี้ยวและเหล่าศิษย์แล้วแล้ว พวกเขาก็เป็นได้แค่ลูกน้องที่คอยรับคำสั่งรอบๆ” เจียง ว่านชือพูดขึ้น



     “หมายความว่า นอกจากศิษย์ 4 คนแล้ว ท่านหญิงเพียวเมี้ยวไม่ได้รับศิษย์อีกเลยอย่างนั้นหรือ” ชูเฟิงถามด้วยความสงสัย



     “อืม ทั้ง 4 นั้นผู้อาวุโสเพียวเมี้ยวเลือกด้วยตัวเอง ทั้ง4นั้นเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง เมื่อเทียบกับพวกข้าแล้วช่างห่างไกลยิ่งนัก” เมื่อกล่าวถึงทั้ง 4 ใบหน้าของเจียง ว่านชือก็มีความอัปยศเกิดขึ้นเล็กน้อย



     “พรสวรรค์ของศิษย์พี่เจียงนั้น โดดเด่น ในเวลาสั้นๆท่านจะต้องก้ามข้ามพวกนางไปได้แน่นอน,” ชูเฟิง พูดเพื่อให้กำลังใจ เจียง ว่านชือ



      “ศิษย์น้อง หวู่ฉิง เจ้าประเมินข้าสูงไป คนอื่นไม่รู้หรอกแต่ข้ารู้ พวกเราพี่น้องนั้นไม่สามารถเทียบกับ นางทั้ง4ได้”



     “พวกนางถูกเลือกด้วยท่านหญิงเพียวเมี้ยว ไม่ใช่แค่ในด้านของความสามารถในด้านของความงามพวกนางก็เหนือกว่า พวกนางคืออัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ”



      “แต่สำหรับพวกเรา พวกเราเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกปั้นโดยอาจารย์ ถ้าไม่ใช่อาจารย์ของพวกเราพวกเรานั้นคงไม่สำเร็จถึงเพียงนี้ แม้แต่พลังวิญญาณนั่นพวกเราก็ได้รับถ่ายทอดมาจากอาจารย์.”



เมื่อพูดถึงชุดนั้น เจียง ว่านชืก็ละอายใจมาก เธอรุ้ดีว่าเธอนั้นไม่มีทางเหนือกว่าอัจฉริยะถ้มไม่ได้อาจารย์ของเธอให้ทรัพยากรจำนวนมากมา เธอนั้นไม่อาจมีความสำเร็จถึงเพียงนี้



     “ศิษย์พี่เจียง อย่างคิดเช่นนั้น แม้ทรัพยากรจำนวนมากจะเปลี่ยนคนธรรมดาได้ แน่พวกเขาก็ถูกจำกัด”



      “ศิษย์พี่ เจียง ที่มีระดับถึงเท่านี้ในอายุแค่นี้ ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับเจ้าแห่งสงครามได้แน่นอน



       “ท่านควรรู้ไว้ว่าสถานที่ที่ข้าโตมานั้น ไม่มีใครเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับจ้าวแห่งสงครามเลย ในที่แห่งนั้นตัวตนระดับจ้าวแห่งสงครามก็ราวกับเป็นตำนานเพียงแค่เข้าสู่ระดับอาณาจักรสวรรค์ได้ก็แทบจะเป็นอัจฉริยะระดับสูงสุดแล้ว”



     “ท่านต้องรู้ว่ายังมีคนและทวีปเช่นนั้นจริงๆ พวกเขามีศิษย์กว่าล้านคนและใหญ่ขึ้นมาก็มีศิษย์กว่า 10 ล้านคน มีคนแค่จำนวนน้อยที่เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับอาณาจักรสวรรค์ พวกเขาส่วนใหญ่จะติดอยู่ที่อาณาจักรแก่นแท้วิญญาณ



      “ถ้าหากเป็นระดับการบ่มเพาะของศิษย์พี่เจียงนับว่าธรรมดาแล้ว แล้วพวกเขาเล่า!” ชูเฟิงพูดขึ้น 



      “จริงหรือ!” เมื่อได้ยินคำพูดของชูเฟิงเธอจึงเริ่มมีกำลังใจมากขึ้น



     “แน่นอนว่าจริง ศิษย์พี่เจียงถ้าท่านไม่เชื่อข้า ในอนาคตข้าจะพาท่านไปทวีปเก้าอาณาจักรและให้ท่านได้เห็นสถานที่ที่ข้าโตมา” ชูเฟิง พูด



      “ตกลง ศิษย์น้อง หวู่ฉิง นี่คือสัญญาของพวกเรา เจ้าห้ามคืนคำ”



      “ข้าไม่คืนคำแน่นอน.” [ T/N เพราะมันคือวิถีนินจาของฉัน ]



      “ฮิฮิ!!!.”



แม้จะรู้ว่าคำพูดของชูเฟิงนั้นเป็นเพียงคำปลอบใจ แต่เจียง ว่านชือก็รู้สึกดีขึ้นมา หลังจากนั้นทั้ง 2 ก็คุยกันยาวจนถึงเวลาอาหารเย็น หลังจากนั้นในเวลาตอนมืด ฉิวชุ่ย ฟู่หยานก็มาตามหาพวกเขา และได้มายังที่พักของ เจียง ว่านชือ



ชูเฟิงนั้น เขาไม่กังวลเท่าใดนัก แม้ว่า หยวน รู่ว จะอยู่ในกำมือของ ฉิวชุ่ย ฟู่หยานแต่เขาเชื่อว่านางมีความสามารถที่จะปกป้องหยวนรู่วแน่นอน



เช้าวันต่อมา ประตูห้องของชูเฟิงก็ถูกเคาะ เมื่อเขาเปิดมันก็พบฉิวชุ่ย ฟู่หยาน และเจียงว่านชือ อย่างไรก็ตามยังมีคนอื่นอยู่อีกคนคนนั้นก็คือ ผู้ปกครองหุบเขาสายหมอก ท่านหญิง เพียวเมี้ยว



จากที่ เจียง ว่านชือ พูด ท่านหญิงเพียวเมี้ยวอยู่มากกว่าพันปีแล้ว ดังนั้นเขาจึงคิดว่านางเป็นคนชราแล้ว



แต่ที่เขาเห็นนั้นก็คือ รูปร่างนางนั้นยังไม่ผ่านวัยกลางคนรูปลักษณ์ของนางแม้จะไม่โดดเด่นและสามารถพูดได้ว่าธรรมดา แต่ก็มีกลิ่นอายที่น่าเกรงขามออกมาทั่วพื้นที่



หลังจาก ท่านหญิงเพียวเมี้ยวเห็นชูเฟิง ดวงตาก็เกิดประกายขึ้น สายตาที่คมกริบทั้ง 2 พุ่งผ่านร่างชูเฟิงราวกับดาบและตรวจสอบเขา ไม่เพียงดูแค่ระดับพลังของชูเฟิง แต่มันจะดูไปถึงตัวตนของชูเฟิง



ในตอนนั้นชูเฟิง ไม่สามารถทำใจให้สงบได้ร่างของเขาสั่นเทา เพราะสายตาที่พุ่งเข้ามายังร่างของเขานั้น ราวกับสัตว์ประหลาด แน่นอนว่าระดับของนางนั้นเหนือกว่าฉิวชุ่ย ฟู่หยาน และเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยอดเยี่ยมมาก

ReaDMGA
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////